9099. Kożuchowscy herbu Doliwa

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Kożuchowscy herbu Doliwa

Postprzez apk » 17.05.2010

Andrzej Paweł Kożuchowski


Skrócona historia rodziny Kożuchowskich - gałąź mazowiecko-wieluńsko-kalisko-turecka

daty, z wyjątkiem kilku, pominięto; dużymi literami zaznaczono imiona osób należących do gałęzi rodziny w prostej linii - generalnie podano chronologicznie tylko imiona osób, które odegrały w historii istotną rolę i o których zachowały się udokumentowane informacje.


Rodzina pochodzi znad Pilicy, konkretniej z zachodnich okolic dzisiejszych Białobrzegów, i wyróżniała się znakiem -
„w polu błękitnym pas srebrny w lewo skos, na nim trzy czerwone róże” (herb Doliwa).


Ta część rodziny, która wywodziła się wprost z Kożuchowa (wtedy „w ziemi czerskiej”, dziś to mała wieś na płd. od Warszawy, bliżej Radomia) lub jego najbliższej okolicy, gdzieś w połowie XV wieku przyjęła nazwisko „Kożuchowski”.

Protoplastą jednej z gałęzi rodu był PRZYBYSŁAW, który używał też przydomku Dzik; z tym przydomkiem podawało swoje nazwisko wielu z jego potomków, np. Stanisław Dzik z Kożuchowa Kożuchowski, Franciszek Dzik z Kożuchowa Kożuchowski, ANTONI Dzik Kożuchowski czy ostatni zm w 1933 Aleksy Dzik Kożuchowski. PRZYBYSŁAW został podany w połowie XX wieku przez BRONISŁAWA jako pochodzący wprost z jego linii, a Józef-Pius z Brudzynia, który zginął w powstaniu warszawskim 1944, używał pseudonimu Dzik.

Z najstarszych członków rodziny, znaczących, bo wspominanych w literaturze można wymienić następujące osoby:

Mikołaj z Kożuchowa -proboszcz gnieźnieński, archidyakon krakowski,
„w roku 1339 był kanonikiem krakowskim i jako taki występuje na pełnomocnictwie z dnia 7 stycznia tegoż roku przez króla Kazimierza Wielkiego wystawionem dla komisarzów królewskich do prowadzenia procesu przeciw Krzyżakom. Zanim został proboszczem gnieźnieńskim, był już archidyakonem krakowskim, kapelanem króla Kazimierza W. i dziedzicem Kożuchowa”.

Jan ze Szczytów (uczestnik bitwy z Krzyżakami pod Koronowem 10.10.1410, który rozpoczął bitwę zwycięskim pojedynkiem na kopie ze Ślązakiem, Konradem Niemczem), prawdopodobnie był bratem PIOTRA, na co wskazuje proces o spadek po żonie Jana - Jadwidze.

PRZYBYSŁAW DZIK z Kadłuba k/ Kożuchowa
„Około r. 1424 był kasztelanem radomskim, ok.1432 kasztelanem żarnowieckim. W r. 1432 był wysłannikiem króla Jagiełły na Litwę w celu osadzenia na tronie wielkoksiążęcym Zygmunta Kiejstutowicza. Otrzymał z tej racji 30 IX w Lublinie pełnomocnictwo królewskie. Reprezentowali wówczas w tym poselstwie Jagiełłę dwaj wojewodowie, biskup Zbigniew Oleśnicki, podkanclerzy, i oprócz Dzika jeszcze jeden kasztelan. Był więc, mimo nieznacznego stanowiska, zaufanym króla, używanym do ważniejszych zleceń. W tym samym czasie – widocznie w drodze na Litwę – na akcie królewskim z dn. 15 X we Lwowie równającym Rusinów w przywilejach z Litwinami, wystąpił Dzik jako świadek. Dobrze widziani byli i inni członkowie tej rodziny: w r. 1428 otrzymał od Jagiełły ‘za oddane nam usługi’ Piotr Dzik, prawdopodobnie brat Dzika, wieś koło Gródka pod Lwowem w dożywocie, a na niej w późniejszych latach dwukrotne zapisy. Pozostawał Dzik również w bliższych stosunkach ze współczesnymi wybitnymi osobistościami, spotykamy go bowiem w r. 1435 jako świadka układu między biskupem Oleśnickim a Piotrem Odrowążem. Dzik należał do tej grupy rycerstwa, która wsławiła się zwycięską walką z Krzyżakami pod Koronowem w okresie wielkiej wojny, w październiku 1410. Później (1428) należał do uczestników wyprawy księcia Witolda na Nowogród. Był jednym z tych rycerzy Polaków, których Witold obdarowywał szczodrze, dbając nawet szczególnie o nich jak i o ich konie – jak zaznacza Długosz – i dla których wielki książę ‘miał całe życie największe poszanowanie i cześć’”.

STANISŁAW - dziedzic Kożuchowa, Szczytów i Brześcia (pod Białobrzegami), syn PRZYBYSŁAWA, kasztelana żarnowieckiego.
Pozostawił syna ANDRZEJA.

STANISŁAW - dziedzic Kożuchowa, Woli Kożuchowskiej, Korzenia, Jeruzala i Witasina.
Syn PIOTRA i Anny Drwalewskiej (r. 1500).
Ożenił się w 1555 r. z Anną Potocką h. Szreniawa, córką Feliksa i Elżbiety (z Mokrska). Otrzymał Mokrsko i Słupsko w posagu. W 1535 dopełnili z bratem Janem działów rodzinnych. Ułożył się z wdową po bracie i bratankami w 1555. Zabezpieczył posag żonie w 1556. Pozostawił synów: Andrzeja, Jerzego, Mikołaja, Pawła, STANISŁAWA i Walerjana oraz córki: Annę (żonę Jana Słonki) i Katarzynę (żonę Prudencjusza Kochanowskiego).

Od tego czasu ta gałąź rodziny osiedlała się już nie na Mazowszu lecz w Wielkopolsce.
Mokrsko pozostawało własnością rodziny aż do początku XIX wieku, a ponieważ akurat w Wielkopolsce, w przeciwieństwie do Mazowsza, zachowało się wiele archiwów, ksiąg grodzkich i ziemskich, regestrów, sygillat itp, więc historia choćby wg zapisów hipotecznych: kto, komu, co, po kim dziedziczył itp jest łatwa do udokumentowania. Ogromną pracę wykonał w tym zakresie prof. Włodzimierz Dworzaczek, którego tzw. Teki, zebrane w połowie ubiegłego stulecia zawierają zapisy dotyczące bardzo, bardzo wielu rodzin z terenu Wielkopolski z okresu kilkuset lat.
http://teki.bkpan.poznan.pl/search.php? ... 5&page=277

Podobnie jak już wcześniej, w ponad dwóchsetletniej historii rodziny zamieszkałej na terenie Wielkopolski, wielu Kożuchowskich odznaczyło się w działalności na rzecz kraju.

ALEKSANDER wnuk w/w STANISŁAWA z Mokrska, sędzia grodzki i starosta krakowski, fundator kościoła w Mokrsku (1622) k/Wielunia, w latach 90-tych XX w. starannie odnowionego.

STANISŁAW-KAZIMIERZ s. ALEKSANDRA, stolnik kaliski, autor dzieła „Veritas quatuor causis demonstrata calami¬tatum Regni Poloniae" 1661 (zał. str. tyt.), poseł i sygnatariusz traktatu pokojowego podpisanego w Andruszowie z Rosją w 1667. Zdecydowany przecwinik „liberum veto”, czemu dawał wyraz w publikacjach i wystąpieniach sejmowych.
Patrz też na http://www.socinian.org/polish_socinians.html.

Bracia S-K, Bogusław i Paweł, brali udział w bitwie pod Beresteczkiem.
W okresie na przełomie XVI-XVII wieku żyła Zofia Kożuchowska, matka prymasa, interrexa Mikołaja Prażmowskiego (1617-1673), ale poza tym, że na jego epitafium w łowickiej katedrze jest nazwisko i herb nie udało się (jeszcze ?) wskazać pokrewieństwa.

STANISŁAW s. S-K, cześnik wieluński, wydawca w 1732 zbioru konstytucji, sekretarz i doradca króla St.Leszczyńskiego.
W 1708 asystował królowi elektowi w trakcie przysięgi w katedrze. Jego imię i nazwisko jest na pierwszej stronie dokumentu „Pacta conventa”.

Brat STANISŁAWA, Aleksander-Michał – był cześnikiem wieluńskim i pułkownikiem piechoty w bitwie pod Wiedniem.
Podobno w tej bitwie brało udział 6-ściu Kożuchowskich (w literaturze występują m.in. także Jan i Franciszek); koło kościoła w Mokrsku jest grób jednego z nich - Aleksandra, być może jest to ten, który woził listy króla do królowej Marysieńki i z powrotem, bo o Kożuchowskim, który zginął, wspomina król w jednym z listów.

BOGUSŁAW s. w/w STANISŁAWA – sędzia i cześnik wieluński.

Stanisław – jego brat, podczaszy orłowski, poseł na sejm 1768, 1778, wymieniany, m.in. przez J.U.Niemcewicza, w grupie posłów, którzy wraz z Rejtanem ostro protestowali przeciwko rozbiorowi Polski. Według badacza dziejów rodziny Chrzanowskich wnuk Stanisława, Józef-Ignacy, jest przez żonę spowinowacony z gen. Pawłem Chrzanowskim, założycielem Gimnazjum (obecnie Liceum J.Zamojskiego) w Warszawie.

STANISŁAW s. w/w BOGUSŁAWA, sędzia wieluński, fundator rozbudowy kościoła w Zbiersku.

Jego brat Franciszek (s. BOGUSŁAWA), cześnik kaliski, bardzo barwna postać. Porwany na kilka dni przez pachołków amb. ros. Repnina za prowadzenie patriotycznych demonstracji w Warszawie, wyzwolony po protestach tłumu. Aktywny uczestnik konfederacji barskiej, członek tzw. Generalności. Po wyborze St. A. Poniatowskiego na króla napisał na jego cześć panegryk (zał. dwie pierwsze strony). Kilka lat później, w trakcie konfederacji, żądał detronizacji króla i był zamieszany w jego porwanie. Jeździł z poselstwami do Turcji. Pochowany w podziemiach klasztoru Bernardynów w Kaliszu.
Jeśli prawdą jest, że rodzina jest spowinowacona z rodziną ... Piłsudskich, to albo przez córkę w/w Franciszka, Cecylję, która wyszła za mąż za Teodora Billewicza, albo chodzi o inną gałąź rodziny, która była związana ze wschodnimi ziemiami Rzeczypospolitej.


ANTONI (1764 – 1843), s. STANISŁAWA i Longiny z Żychlińskich
kawaler orderu św. Stanisława, właściciel Mokrska k/Wielunia
http://www.mokrsko.akcessnet.net/index2.php?id=1&x=1
i Zbierska k/Kalisza, administrator dóbr uniejowskich.
Dzieci ANTONIEGO i Agnieszki ze Skrzypińskich:
Pius
- szwoleżer, w drodze na San Domingo dostał się do angielskiej niewoli, w Stanach założył rodzinę; prawdopodobnie to jego potomkowie żyją dziś w DelMar Kalifornia. Wrócił do Europy, by wziąć udział w kampanii napoleońskiej w Hiszpanii, w 1810 zginął pod Ubeda.
Zuzanna
- wyszła za mąż za Ignacego Jabłkowskiego, ich wnuki założyły w Warszawie Towarzystwo Handlowe Dom Braci Jabłkowskich, (dziś to tzw. „Traffic”, ale z inicjatywy Jana Jabłkowskiego powstaje przy Brackiej nowy dom towarowy).

Nemezy
- w 1830, sekretarz gen. Kosseckiego z Rady Stanu, przyjaciel Xawerego Bronikowskiego. Ostrzegł spiskowców o grożących aresztowaniach, w bitwie pod Iganiami był adiutantem Prądzyńskiego; na emigracji w Paryżu m.in. pierwszy dyrektor Biblioteki Polskiej, autor artykułów w prasie emigracyjnej. Poza tym mason. Pochowany w Grębaninie koło Kępna.

Tadeusz
- uczestnik Powstania listopadowego 1830 r. w randze ppor. 1 pułku jazdy kaliskiej, 13.06.1831 mianowany porucznikiem, adiutant polowy pułkownika Dłuskiego.
9.06.1831 otrzymał złoty krzyż Virtuti Militari (IV klasy) #1703. Właściciel Chylina.

Alexy
- major piechoty, jego syn Józef ożenił się z Benigną Rokossowską. Ta gałąź rodziny (z Brudzynia) spotyka się ponad sto lat temu z gałęzią rodziny Maringe, a w następnym pokoleniu Kożuchowskich z rodziną Szweycerów.
Jean Maringe był francuskim legionistą, który ranny w 1812 roku pozostał w Polsce; jego syn Wiktor ożenił się z Włoszką, Katarzyną, córką Józefa Boretti, malarza i dekoratora Łazienek. Ich syn Leonard Maringe ożenił się z Zuzanną Kożuchowską (ale nie córką ANTONIEGO lecz jego wnuczką - córką Józefa i Benigny), a ich synowie z siostrami Wyganowskimi, ciotkami Stanisława, prezydenta Warszawy w początku lat 90-tych ubiegłego stulecia.
Michał Szweycer, towiańczyk, wykonał w Paryżu unikalne dagerotypy Mickiewicza (m.in. znany z licznych reprodukcji portret poety z ok. 1850 - siedzący A.M. z laską).
Tenże Michał pozował Matejce, gdy malował on twarz Piotra Skargi w obrazie „Kazanie Skargi”. Zdjęcie Michała Szweycera nie budzi co do tego wątpliwości. Niestety Michał zginął w czasie komuny paryskiej.
Jeden ze Szweycerów - Wincenty - był prapradziadkiem biskupa Bronisława Dembowskiego. Syn prawnuczki w/w Alexego Marii Kożuchowskiej i Janusza Szweycera z Łasku, Tomasz Szweycer ożenił się ze stryjeczną prawnuczką generała Ignacego Prądzyńskiego.

Grób Alexego Kożuchowskiego znajduje się w Brudzyniu.
Wracając do dzieci ANTONIEGO:

Brygida
- żona hr. Kontantego Kręskiego, pochowana w grobie Kręskich w Grębaninie koło Kępna.

JÓZEF (1794 - ) – uczestnik kampanii napoleońskiej 1812-1815, (Smoleńsk, Możajsk-Borodino, Nowojarosław), w stopniu kapitana artylerii brał udział w powstaniu listopadowym 1830-31, kawaler złotego krzyża Virtuti Militari #2620, pułkownik.
Żoną JÓZEFA była Pelagia z ewangelickiej rodziny Kurnatowskich z Brudzewa http://www.brudzew.com.pl

Poprzez Kurnatowskich rodzina Kożuchowskich jest spokrewniona, choć w bardzo dalekim stopniu, z rodziną Kossaków.
W/w Pelagia była stryjeczną siostrą Anieli Kurnatowskiej, która wyszła za mąż za Wojciecha Gałczyńskiego. Córka Wojciecha i Anieli, Zofia Gałczyńska, była żoną Juliusza Kossaka; ich synami byli: Wojciech (ojciec Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Magdaleny Samozwaniec), Tadeusz (ojciec Zofii Kossak-Szczuckiej) oraz Stefan.
Oczywiście to już zupełnie inna historia, tyle, że Zofia Kossak wspomina Kurnatowskich i Kożuchowskich w książce „Dziedzictwo”.

Ponieważ Pelagia Kurnatowska była córką Jana Kurnatowskiego i Eleonory Unrug, istnieje dalekie pokrewieństwo rodziny Kożuchowskich z rodziną Unrugów.
Z tej gałęzi: 1) Józef Unrug, admirał, dowódca obrony wybrzeża 1939; 2) spokrewniona z Kurnatowskimi rzeźbiarka Zofia Trzcińska-Kamińska (pomnik prymasa Hlonda w bocznej kaplicy Katedry warszawskiej, obok krypty prymasa Wyszyńskiego; poza tym: pomniki Kościuszki i Wilsona w Poznaniu, rzeźba Jutrzenka koło Nowej Oranżerii w Łazienkach itd.) oraz 3) żona St. Ignacego Witkiewicza, Jadwiga Unrug.
Jedną z żyjących dziś osób z rodziny Kurnatowskich, jest Monika Dzięgielewska, prapraprawnuczka Jana Kurnatowskiego, córka Krystyny Kurnatowskiej i Rogera Morsztyna, potomka Jana Andrzeja Morstina.

Wiek XVIII i XIX (rozbiory, zmiana praw - Kodeks Napoleona, kolejne powstania) przyniosły duże zmiany dotyczące zarówno majątku jak miejsca pobytu rodziny, która z okolic Wielunia i Kalisza zaczęła migrować - częściowo - na północ (Brudzew i Brudzyń), później zaś na wschód (Dobra, Łódź, Warszawa).

JÓZEF i Pelagia mieli synów Bolesława, Ludomira i JANA-ANTONIEGO oraz córki: Agnieszkę (zam. Truszkowską) i Karolinę (zam. Jurkowską).
Z Bolesławem, powstańcem styczniowym, wiąże się bardzo burzliwa i dramatyczna historia miłosna - w grudniu 1887 odebrał sobie życie strzałem z pistoletu i jest teraz pochowany we Lwowie.

JAN-ANTONI (1851 - 1908) był właścicielem ziemskim w okolicy Dobrej, potem urzędnikiem kolejowym w Łodzi,

BRONISŁAW (1877 - 1953) -
s. JANA-ANTONIEGO i Bronisławy Czyżewskiej
naczelnik łódzkich elektrycznych kolei dojazdowych.

JAN-WIKTOR (1911 - 1994) - s. BRONISŁAWA i Jadwigi Wąsowskiej
Profesor Politechniki Wrocławskiej, potem Warszawskiej, założyciel i dyrektor Instytutu Automatyki Systemów Energetycznych, laureat nagrody państwowej, autor książek i publikacji, członek władz wielu stowarzyszeń i towarzystw (NOT, PTC), itp.; odznaczony licznymi medalami, orderami i krzyżami m.in. za udział w kampanii 1940 we Francji.
--> http://apw.ee.pw.edu.pl/tresc/sylw/kozuch.htm.


ZOFIA (1910 - 1976), z domu Beździk, żona JANA-WIKTORA.
Skończyła ASP w Warszawie, ale nie pracowała zawodowo; z prac pozostały dwie tablice wykonane wg jej projektu wmurowane w kościele św. Anny w Warszawie i kilka grafik oraz obrazów. Poprzez Jana Iwaszkiewicza, męża siostry - Jadwigi - też malarki, istnieją dalekie związki powinowactwa z rodziną prof. Andrzeja Zahorskiego, którego zięciem jest znany ekonomista i polityk Ryszard Bugaj.

Franciszek Beździk, ojciec ZOFII był m.in. lutnikiem (robił skrzypce) i stąd znał dobrze ojca Andrzeja Panufnika, a i sam Andrzej Panufnik znał zarówno Jadwigę jak i ZOFIĘ Beździk. Wśród serdecznych przyjaciół ZOFII byli oczywiście malarze, jak Marek Kononowicz, oraz rzeźbiarze m.in. Alfons Karny i Józef Trenarowski, który odrestaurował pomnik marszałka Małachowskiego w Katedrze warszawskiej, jest autorem rzeźby św. Antoniego w tejże Katedrze oraz ozdobił rzeźbami ambonę (dziś już niestety zdemontowaną). Jest też współautorem pomnika „czterech śpiących”.

ANDRZEJ PAWEŁ KOŻUCHOWSKI (1952 - ) syn JANA-WIKTORA i Zofii Beździk
Mgr inż., absolwent Wydziału Elektrycznego PW, specjalizacja systemy elektroenergetyczne.
W czasach PRL, poza pracą i domem, angażował się w działalność opozycyjną, zaczynając od pomocy KOR (1977-1980), poprzez lata 80-te - Solidarność (związek, potem kolportaż bibuły, skrzynki kontaktowe, współpraca z redakcją Tyg. Mazowsze), przez pewien czas także tzw. Prymasowski Komitet Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom.

Maggdalena Sroczyńska-Kożuchowska, żona ANDRZEJA
Z wykształcenia - astronom, od 1976 dr nauk fizycznych.
Pracownik Obserwatorium Astronomicznego UW potem Centrum Astronomicznego im. M.Kopernika PAN. Członek PTA. Członek Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci; przez pewien czas w Zarządzie Funduszu. Obecnie na emeryturze, jest prezesem fundacji „Transplantacja OK.”. W 1968 brała udział w tzw. „wydarzeniach marcowych”, później w latach 1977-1989 w różnych inicjatywach działalności opozycyjnej (w tym kolportaż w tzw. „siatce astronomów”). Rodzice Magdy to Władysław i Krystyna z d. Kozłowska Sroczyńscy. Ojciec brał udział w Powstaniu Warszawskim. Jego druga żona Kalina z d. Mataszewska jest spokrewniona z mec. Władysławem Siła-Nowickim, którego ciotka wyszła za mąż za jednego z Dzierżyńskich. Szwagier Kaliny Antoni Zieliński był ciotecznym bratem Witolda Lutosławskiego. Poza tym w tej rodzinie było dwóch bardzo znanych architektów - ojciec i syn Tadeuszowie Zielińscy. Starszy z nich zaprojektował w Warszawie, m.in. gmach SGGW, gmach Kliniki Dermatologii przy Koszykowej, Kreślarnię PW przy Noakowskiego, pałacyk przy Mokotowskiej 25 i budynek Instytutu Radowego przy Wawelskiej; młodszy m.in. ambasadę ChRL przy ul Bonifraterskiej oraz hotel URM przy Klonowej.

ŁUKASZ (ur. 1980) - syn ANDRZEJA i Magdaleny
Student informatyki oraz filozofii na UW.

MARCIN (ur. 1982) - syn ANDRZEJA i Magdaleny
Mgr psychologii.

Wojciech Piotr (ur. 1948) - syn JANA-WIKTORA i Zofii Beździk,
też po Politechnice Warszawskiej. Jest członkiem tzw Lions Club. Ma żonę Elżbietę, syna Kacpra, córkę Honoratę i wnuków: Oskara, Aleksandra i Axela.


Oczywiście to nie wszystko co można, a może trzeba by napisać o rodzinie. Są zapisy wywodzące pochodzenie Jana Kurnatowskiego, ojca Pelagii Kurnatowskiej - żony JÓZEFA Kożuchowskiego, od jednego z Piastów Śląskich - Henryka V (Żelaznego) i jego córki Anny. Można wspomnieć o faktach chwalebnych jak śmierć dziedzica Kars, który nie chciał się przed Szwedami wyrzec Polski i zmarł w wyniku przeziębienia, siłą przytrzymywany w przerębli. Lub fakt, że Stanisław Kożuchowski, podczaszy orłowski, nie chciał skorzystać na konfiskacie przez Rosjan majątku zakonu Jezuitów.
Ignacy Kożuchowski, syn Tadeusza, wnuk ANTONIEGO zginął w 1863 roku w bitwie pod Ignacewem, Józef Pius, syn innego Ignacego oraz jego stryjeczny brat Antoni, syn Stanisława, zginęli w Powstaniu Warszawskim 1944 roku.
Należałoby też wspomnieć fakty raczej niechwalebne, choć zwyczajne dla epok, w których miały miejsce, jak np. podobno ponad stuletnie spory o majątek w XV i XVI wieku, udział Andrzeja Kożuchowskiego, „towarzysza skonfederowanego wojska” w jakiejś burdzie czy awanturze z miejscową ludnością w Skwierzynie (1613), w wyniku czego wiele osób zostało rannych i zabitych lub fakt zabicia sąsiadowi poddanego przez Aleksandra Kożuchowskiego (odszkodowanie za zabicie, w wysokości 10 talarów - równowartość np. 20-stu kos - zostało w roku 1721 skrupulatnie odnotowane przez A.K. w księdze rachunkowej majątku Karsy).
Można by więc napisać więcej, ale przyjęta formuła skróconej historii rodzinnej i to tylko w linii prostej (wstecz z punktu widzenia jej autora), na szczęście na to nie pozwala.
apk
Veni vidi i znikli
Veni vidi i znikli

Powrót do K____



Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 3 gości