14429. Karwacki // Archiwum aneksy 1 - 166

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Karwaccy aneks 142: "EPIDEMIA" Narzymskiego o Karwackich

Postprzez akarwa » 02.10.2012

Aneks 142

„EPIDEMIA” J. Narzymskiego o rodzinie Karwackich

Przypadkiem trafiam na Rakowicach na pomnik Józefa Narzymskiego. Rok przed śmiercią napisał dramat „Epidemia” (Karwaccy), mocno osadzony w antologiach dramatu polskiego. W latach 50-tych widziałem premierę w Teatrze J. Słowackiego w Krakowie.

Józef Narzymski
Józef Narzymski (ur. 8 lutego 1839 w Radzikach Małych , zm. 5 lipca 1872 w Jaworzu) – polski powieściopisarz, dramaturg i publicysta; członek Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym. Właściciel majątku w Bogatem koło Przasnysza.( bezpośrednie sąsiedztwo dominium Karwackich de Karwacz)
Pochodził z patriotycznego rodu szlacheckiego. Przed wybuchem powstania brał czynny udział w konspiracji, politycznych manifestacjach. Debiutował artykułami publicystycznymi w roku 1861 na łamach prasy warszawskiej. Współpracował wtedy szczególnie z "Tygodnikiem Ilustrowanym", "Gazetą Warszawską". Początkowo pisał o poezji romantycznej, którą wysoko cenił (zwłaszcza twórczość Juliusza Słowackiego). Po upadku powstania przebywał w Paryżu i Dreźnie, w 1868 powrócił do kraju i zamieszkał w Krakowie. Pisał wtedy do "Kraju", "Sobótki" i "Tygodnika Wielkopolskiego".
Chorował na gruźlicę. W roku 1871 udał się do Włoch w celu leczenia. Zmarł w wieku 33 lat, 5 lipca 1872 roku w czasie podróży powrotnej do ojczyzny.
• 1861 – Wielki człowiek powiatowy
• 1863 – Niekomiczna komedia
• 1869 – Emigrant w Galicji
• 1869 – Poświęcenia
• 1871 – Epidemia
• 1872 – Pozytywni
• 1873 – Ojczym
• 1873 – Trzy miesiące
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Narzymski wśród współczesnych
Utwór Narzymskiego jest tylko bardziej pesymistyczny, ale też autorowi Epidemii chodziło o ostrzeżenie ... ze strony kapitału żydowskiego i niemieckiego, Karwacki — to szlachecki konserwatyzm plus zgubna namiętność giełdziarska, pani ...
books.google.plZbigniew Żabiński - 1956 - Liczba stron: 186 - Widok krótkiego opisu
jest w dalszym ciągu Stawiński — nie tylko jako przeciwnik giełdy, a stąd i surowy sędzia kontaktów Karwackiego z Goldszmitem, ale przede wszystkim jako ... Goldszmit musi zatem usunąć Stawińskiego z otoczenia rodziny Karwackich.
Więcej wydań
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Teatr polski przed powstaniem sceny narodowej
books.google.plStanisław Windakiewicz - 1921 - Liczba stron: 117 - Widok krótkiego opisu
On uwikłał w swoją sieć obywatela ziemskiego Karwackiego, pragnąc zapomocą podstępnej intrygi poślubić jego córkę; przyspieszył upadek ... Z dna nieszczęścia wydobywa Karwackich inżynier Stawiński, pierwszy u nas amant praktyczny ...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Przewodnik teatralny: Dramat polski

books.google.plStanisław Marczak-Oborski - 1991 - Widok krótkiego opisu
Epidemia Dramat w czterech aktach (pięć odsłon). Premiera: Kraków 1871. Druk: Warszawa 1875. Obsada: 13 ról i epizodów męskich, 5 kobiecych. Miejsca akcji: Pokój w domu Karwackich (w Krakowie), świetny salon w Wiedniu, mieszkanie ...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

DZIEJE KOMEDII POLSKIEJ W ZARYSIE Marjan Szyjkowski - 1921 - Liczba stron: 126 - Widok krótkiego opisu
On uwikłał w swoją sieć obywatela ziemskiego Karwackiego, pragnąc zapomocą podstępnej intrygi poślubić jego córkę; ... Z dna nieszczęścia wydobywa Karwackich inżynier Stawiński, pierwszy u nas amant praktyczny, stanowiący ...


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

1.Przewodnik teatralny: Dramat polski - Strona 183

Stanisław Marczak-Oborski - 1991 - Widok krótkiego opisu - Więcej wydań
Druk: Warszawa 1875. Obsada: 13 ról i epizodów męskich, 5 kobiecych. Miejsca akcji: Pokój w domu Karwackich (w Krakowie), świetny salon w Wiedniu, mieszkanie Goldszmita, sypialnia Marii. Pan Karwacki, majętny obywatel galicyjski żyje ...


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Załączniki
Narzymski J. (1839-1872).jpg
Narzymski J pomnik.jpg
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 143:Janusz starszy, ks. maz.25.VII.1418 roku

Postprzez akarwa » 04.10.2012

Aneks 143

1. Janusz starszy, ks. mazowiecki potwierdza, że Nelaskarius dziedzic z Karwacza 25 lipca 1418 roku
DOKUMENT pergaminowy 8867 z 25 lippca 1418 roku :Archiwum Koronne Krakowskie (większość zasobu dawnego archiwum dokumentowego I Rzeczypospolitej),
Janusz Starszy, ks. mazowiecki, potwierdza, że Nelaskarius dziedzic z Karwacza, sędzia makowski, zamienił brzegi stawu leżące w dziedzictwie Karwacz w powiecie ciechanowskim na 2 łany w Sierakowie z Mikołajem inaczej Wąż, podkomorzym wyszogrodzkim

DOKUMENT 8867 z 25 lippca 1418 roku
8867
Data:
1418.07.25
Janusz Starszy, ks. mazowiecki, potwierdza, że Nelaskarius dziedzic z Karwacza, sędzia makowski, zamienił brzegi stawu leżące w dziedzictwie Karwacz w powiecie ciechanowskim na 2 łany w Sierakowie z Mikołajem inaczej Wąż, podkomorzym wyszogrodzkim.
Język:
łac.
Opis zewnętrzny:
oryg., k. 1, pergamin, 28,8 x 24,1 + 5 cm; wysuszona i zniszczona pieczęć Janusza Starszego na sznurze.
Dawne sygn.:
[Nabytki 597/2]; 8; 1 [...] 18; 1909 N. XXI
Datum : Ciechanów

Tytuł: Pieczęć piesza większa II Janusza Starszego
Opis: odcisk w naturalnym wosku; sznur jedwabny zielono-brązowy
[+ S . IOHANNIS . DEI . GRA . DVCIS . MAZOE. ET . DNI VARSEVY]
pieczęć wysuszona i ukruszona, odcisk niewyraźny
S.K. Kuczyński, Pieczęcie książąt mazowieckich, Wrocław-Warszawa 1978, nr 34, s. 329-331.


Skany dokumentów




xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
W metrykach księstwa mazowieckiego z lat 1420-1440 pojawiają się słowa Nelaskarius i Nelaskarii w kontekście :
• Pretborio (Przedbor) de Nepecly 1424 – świadek przy testamencie szlachcica Sasinusa – dziedzica Strozewo, Nelaskarius et Dlothowo; Przedbor
• Quad coram domino duce Margareta, relicta olim Nelaskarii de Carwacz, cum Alberto, Iohanne et Paulo et aliis pue
PROSZĘ O POMOC W WYJAŚNIENIU ZNACZENIA tych słów, w pierwszym przypadku jako nazwy majątku w drugim imienia Osoby z Karwacza - która jest najstarszym z protoplastów mojej rodziny. W słownikach łacinskich (łaciny współczesnej i średniowiecznej nie ma takiego słowa, więcej nie ma słów po NEG.... i przed NEM....
Z Góry dziękuję
akarw [email protected]

Jedyne w czym mogę pomóc to sugestia (ale Ty to pewnie wiesz), że NELASKARII to prawdopodobnie liczba mnoga od NELASKARIUS.

Aktotwórca: Rozmaici wystawcy.
Tytuł: Zbiór dokumentów pergaminowych
Daty: 1400-1434
Abstrakt: Archiwum Koronne Krakowskie (większość zasobu dawnego archiwum dokumentowego I Rzeczypospolitej), archiwum dokumentowe Wielkiego Księstwa Litewskiego (przejęte z Archiwum Radziwiłłów), dokumenty miast (przejmowane z dawnych archiwów miejskich w XIX w.), dokumenty kościołów i klasztorów (przejmowane z dawnych archiwów kościelnych i klasztornych w XIX w.), dokumenty z archiwum dawnej Nuncjatury Stolicy Apostolskiej w Polsce, dokumenty pergaminowe z archiwów, bibliotek i zbiorów prywatnych (Radziwiłłowie, Tyzenhauzowie, Zamoyscy, Przezdzieccy, Braniccy, Muzeum Narodowe itd.), varia dokumentowe, pojedyncze dokumenty dotyczące osób prywatnych, nie tworzące większych całości, które trafiły do zasobu głównie w drodze nabytków lub darowizn.
Język: łaciński , ruski , polski , niemiecki , turecki , francuski , ujgurski
Rozmiary: 8873 j. a. (100 mb)
Archiwum: Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie PL 00-263 WARSZAWA ul. Długa 7
Numer Zespołu: Zespół nr 1
Location: Mag. 308-308

Do Spisu Treści

Zawartość
Archiwum Koronne Krakowskie zwane też dawniej (od miejsca przechowywania - przy skarbcu na Wawelu) Archiwum Skarbu Koronnego to najstarsza część archiwum dokumentowego I Rzeczypospolitej. Znalazły się tu częściowo dokumenty zgromadzone jeszcze przez książąt dzielnicowych. Od połowy XVI w. archiwum to traci stopniowa na znaczeniu i rzadko bywa uzupełniane nowymi dokumentami. Archiwum dokumentowe Wielkiego Księstwa Litewskiego (przejęte z Archiwum Radziwiłłów), dokumenty miast (przejmowane z dawnych archiwów miejskich w XIX w.), dokumenty kościołów i klasztorów (przejmowane z dawnych archiwów kościelnych i klasztornych w XIX w.), dokumenty z archiwum dawnej Nuncjatury Stolicy Apostolskiej w Polsce, dokumenty pergaminowe z archiwów, bibliotek i zbiorów prywatnych (Radziwiłłowie, Tyzenhauzowie, Zamoyscy, Przezdzieccy, Braniccy, Muzeum Narodowe itd.), varia dokumentowe, pojedyncze dokumenty dotyczące osób prywatnych, nie tworzące większych całości, które trafiły do zasobu głównie w drodze nabytków lub darowizn.

Do Spisu Treści


8495
Data:
1429.07.18
Janusz Starszy, ks. mazowiecki zatwierdza poręczenie Jana alias Rogala z Węgrzynowa, Sławka, sędziego makowskiego i Jana Obramp z Nowego Miasta, że Jaśko alias Roman z Wąsoszy dostawi do Gdańska 30 łanów potażu dla Jana Scholcza pod warunkami.
Język:
łac.
Opis zewnętrzny:
oryg., k. 1, pergamin, 23 x 14,5 + 2,5 cm; poplamiony; nacięcia po pasku od pieczęci
Dawne sygn.:
Sucha 14
Datum : Łomża ; Varia

Skany dokumentów
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 144: Tomasz s. Andrzeja z Karwacza w 1517 na

Postprzez akarwa » 07.10.2012

Aneks 144

1500 TOMASZ syn ANDRZEJA z Karwacza diec Płocka rok 1517 AD.

1500.. TOMASZ syn Andrzeja z Karwacza w diec płockiej zapisany na Akademie Krakowska w roku 1517. Po stryju (?) Mikołaju s. Pawła; studencie AKrakowskiej w 1471 roku drugi Karwacki na studiach w Krakowie

1. Album studiosorum Universitatis Cracoviensis - Tomy 2-3 - Strona 181 p.71

Thomas Andree de Carwacz dioc. Plocensis s. t.

... Universitatis Cracoviensis: Ab anno 1490 ad annum 1551, Volume 2. Front Cover.Uniwersytet Jagielloński (Kraków), Adam Chmiel ... 1892 - 347 pages ...
Uniwersytet Jagielloński, Adam Chmiel, Bolesław Ulanowski - 1892
Album studiosorum Universitatis Cracoviensis: Ab anno 1551 ad annum 1606, Volume 3. Authors, Uniwersytet Jagielloński (Kraków), Adam Chmiel ...

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

Album studiosorum Universitatis Cracoviensis - Tom 4 - Strona 51
https://books.google.pl/books?id=kPJNAAAAMAAJ - Tłumaczenie strony
Uniwersytet Jagielloński - 1950 - ‎Widok krótkiego opisu
Crac. gr. 8 fol 42.

Joannes Nicolai Karwaczki d. Gnesn. s. t. *

Josephus Stanislai Borouiensis d. Gnesn. gr. 2 Josephus Pauli Wocensis d. Gnesn. s. t. September. M. Sloskowszki: Joannes Joannis Poel d. Varm. s. t. Thomas Stanislai Wielicki d.
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 145:LASCARIUS – ŁASKARZ- NELASCARIUS- NELASKA

Postprzez akarwa » 08.10.2012

Aneks 145

Etymologia imion: LASCARIUS – ŁASKARZ- NELASCARIUS- NELASKARIUS-NIEŁASKARZ

1. Studia nad urzędnikami mazowieckimi, 1370-1526 - Strona 288 i 337
Adam Wolff - 1962 -
Maz.
312 Karniewo pow. przasnyski, par. Karniewo de K., de Mlodzianowo Johannes subdap. Czechon.
299 Karsy pow. raciąski, par. Drobin de K. Andreas iud. Ploc.
288 Karwacz pow. i par. Przasnysz de K. Nelaskarius (Laskarius) iud. Mak(owski i Różański) 288. Olim 1441
Strona 288
Strona 337


1. Polonica - Tomy 1-3 - Strona 287
Instytut Języka Polskiego (Polska Akademia Nauk), Polska Akademia Nauk. Instytut Języka Polskiego - 1975 -
Są przykłady wyłącznego użycia formy NIEŁASKARZ, np. Nelascarius de Wirzbouecz 1402 Płoń 183, Nelascarii de Carwacz 1427 MkM I 513. Forma Nielaskarz mogła powstać na drodze skojarzenia imienia Laskarz z wyrazami polskimi laska, łaskawość. Jeśli usposobienie człowieka imieniem ...
Strona 287

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


1. Polonica - Tomy 1-2 - Strona 287

Instytut Języka Polskiego (Polska Akademia Nauk) - 1975 - W jednym wypadku występuje połączenie negacji nie- z nazwą etniczną Rusin, w przezwiskowej n. os. Nierusin: Chodko Nierussin de Byessow XVI (1427) ArchKor 3. 6. W zabytkach mazowieckich z początku XV w. spotykamy imię Niełaskarz ...Podstawą formy Niełaskarz jest imię ŁASKARZ greckiego pochodzenia. W źródłach staropolskich pojawia się ono w pierwszej…
Hasło Niełaskarz znaleziono na 3 stronach tej książki
Strona 287
Strona 294
Strona 306

1. Slavia occidentalis - Tom 2 - Strona 46
Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Wydzial Filologiczno-Filozoficzny, Uniwersytet Poznański. Instytut Zachodnio-Słowiański - 1922 -
R. 1293 2) był Niełaskarz łowczym konińskim, przed r. 1318 podkoniuszy kujawski Jędrzej ... Łaszcz z Kruszyna włocławskiego, Łaszcz i Niełaskarz, właściciele Dłutowa i Kamienicy w Zakroczymskiem r. 14253)ir. 14364), r. 13995) Łaszcz i ...

2. Tysiąc lat kultury polskiej: Od czasów najdawniejszych do końca ... - Strona 93
Aleksander Brückner, Marek Wajsblum - 1955 Gdy dzieci umierały, wilki je pożarły i t. p., nadawano nowonarodzonym mylne lub brzydkie nazwiska (Niemo j, bardzo częste ; Nielub, Ledarg -ledwie miły' ; Kromoia 'bunt' ; Mrok ; Niełaskarz obok Łaskarza, Wilk i t. p.), aby uwagę złych ...

3. Dzieje kultury polskiej: Czasy nowsze do roku 1831 - Strona 733
Aleksander Brückner - 1931 -
... 168, 196, 205 Niegoszewski Stanisław II 260, 295 Niegowiecki Jakób Fr. III 313 Nielub I 117 Niełaskarz I 117 Niemcewicz J. Ur. III 167, 207, 225, 286, 290, 336, 349, 354, 374, 377, 381, 401, 461, 488, 495, 503, 505, 517, 562, 585, 602, 603, ...

4. Kancelarie i dokumenty książąt mazowieckich w latach 1341-1381: ... – Strona 60 i 390
Janusz Grabowski - 1999 -
Jana Sówki 209 Nasuto, kaszt. wiski 171,172 Ner,rz. 255 Nieborów, w., z. soch. 281 Niedzialkowska Zofia 23 Niedźwiada (Niedźwiada Stara), z. gost. 41, 214

…. podkomorzy warszawski, Junosza z Zaborowa herbu Junosza, podkomorzy zakroczymski, i NIEŁASKARZ, podczasy ciechanowski (ok 1370). Wszyscy ci testatotorzy są znani i występują w tym czasie w innych dokumentach Janusza I. Także Mikołaj z Płocka, podkanclerzy książęcy, którego spotykamy na końcu tekstu z formuła habuit in commisis, pełnił w tym czasie funkcję szefa kancelarii Janusza I

Niełaskarz, podczaszy ciech. 60
Niemcy, państwo 18 Niemierza z Nieborowa h.
Strona 60
Strona 390

5. Nazwiska Polaków - Strona 176
Kazimierz Rymut - 1991 –
LASCARIUS imię to datowane jest w Polsce od XIII wieku ŁASKARZ od XIV wieku
Łaszcz 1241, Łaszczewic 1318, Łaszczuk, Łaszczyk; Niełaskarz 1405. Łata 1325 — od łata, łatać: Łąt-ach, Łat-acz, Łat-ak, Łat-an 1446, Łat-an+ek, Łat-an + owic 1446, Łat-an+owski, Łat-as, Łat-asi+wicz 1762, Łat-c+iński, Łat-cz+yc 1373, ...
Strona 176

1. Rocznik slawistyczny: Revue slavistique - Tomy 9-10 - Strona 160
Polska Akademia Nauk. Komitet Słowianoznawstwa, Polska Akademia Nauk. Komitet Językoznawstwa, Uniwersytet Jagielloński. Studium Słowiańskie - 1930 -
Thomislawa de Pomnia- nowo str. 230, Dochna zaé jest Dobieslawa; w zapiece 1321 wy- mienione dwie osoby: sine Dobeslaua... sine Tochna. Natomiast Laskarius de Wirzbouecz (nr. 301) i Nelaskarius de Wirzboueez (nr. 183, 190) wydaje się jedną osobą
Strona 160


1. Najdawniejsze księgi sądowe mazowieckie - Tom 2 - Strona 70
1920 -

822……..Dlotowo; si vero non posset idem mansus plenarie adimpleri, ad villam ymmo mensurator idem mansus et perinendo villam Nelaskario heredi de Dlotowo ad ipsius porcionem, kygo czansczi albo kudslalu, et mensuracio debet fieri, quando domini diem eis assignbunt mensurandi.

823.Nobilis Sasinus heres de Strozewo et Nelaskarius heres de DIo- thowo sunt concordati eodem die, -quando debuit Sasinus iurare cum suis tes- tibus, ita tamen, quod debent mensurare villam Sasini in Dlothowo, et Sasinus debet ducere ...
Strona 70

1. Polonica - Tomy 1-3 - Strona 287
Instytut Języka Polskiego (Polska Akademia Nauk), Polska Akademia Nauk. Instytut Języka Polskiego - 1975 – Nelascarius de Wirzbouecz 1402 Płoń 183, Nelascarii de Carwacz 1427 MkM I 513. Forma Nielaskarz mogła powstać na drodze skojarzenia imienia Laskarz z wyrazami polskimi laska, łaskawość. Jeśli usposobienie człowieka imieniem ...

2. Słownik staropolskich nazw osobowych - Tom 4 - Strona 44
Polska Akademia Nauk. Komitet Językoznawstwa, Witold Taszycki - Contra Laszcarium de Dlotowo 1425 Zakr I 1246); Margareta, relicta olim (Margaret, wdowa po byłym) Nelascarii de Carwacz 1427 MkM I 513; Nobilem Nyelascarium de Dlotowo 1435 Zakr II 850; Nyelaskarius de Sankowo 1437 Zakr II 2983. ~ Praesent(e) .
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 146: ETYMOLOGIA Karwacza

Postprzez akarwa » 08.10.2012

Aneks 146

Etymologia KARWACZA

1. Rozprawy - Tomy 4-6 - Strona 133 Wrocławskie Towarzystwo Naukowe. Komisja Językowa - 1963
*-jb, ale ze względu na pojedynczy i późny zapis zakłada w jej pniu możliwość występowania innego imienia. Karwacz, albo *Karwac, pow. Przasnycz, gm. Karwacz, pf. Przasnysz; de Garwacz; in Garwarcz, 1427, Zier 207; de Carwacz, 1427, ...

1. Słowiańskie nazwy miejscowe z sufiksem -jb - Strona 80 Stanisław Rospond -
karw-<-ps. krv- a. korv- 'krowa' IIIb — Karwat-jb a. Karwak-jb, dziś Karwacz, pow. Przasnysz: de Garwacz, de Carwacz: Zier 1427 207, RKJ Wr V 133. Zierhoffer uważa tę nazwę za dzierżawczą, ale raczej jest to formacja Karw-acz, czyli z przyr.

2. Prace onomastyczne - Wydanie 3 - Strona 207 Polska Akademia Nauk. Komitet Językoznawstwa - 1957 - in districtu Czecho- nouiensi 1427 PPr V nr 420; de Carwacz 1427 ib. nr 513, 515; inter heredi- tates Dobrzankowo et Karwacz, in districtu Czechonouiensi sitas 1427 ib. nr 515; Karwacz; Piotr Karwacki 1567 ŻDz XVI 335. Karwac lub może ...

Zmiana Karszyno Skarszyno dokonała się wskutek absorpcji przyirnka z. Por. przytoczony przed chwilą artykuł Rosponda. „Karwac z „ lub może „Karwąc z”, dziś Karwacz pow. Przasnysz, gm. Kar-wacz, par. Przasnysz: de Garwarcz; in Garwarcz (!) ...
Hasło de Karwacz znaleziono na 7 stronach tej książki 157, 207
Strona 157
Strona 207
Strona 239


1. Rozprawy - Tomy 4-6 - Strona 133 Wrocławskie Towarzystwo Naukowe. Komisja Językowa - 1963 52; de Voynick, 1258, KKT nr 21, s. 46; de Wogynich, 1275, KKT nr 27, s. 55 (fals.); Woynycz. ... Przasnycz, gm. Karwacz, pf. Przasnysz; de Garwacz; in Garwarcz, 1427, Zier 207; de Carwacz, 1427, ib.; Karwacz, 1427, ib. ; Karwacz, 1567, ib.

1. Słownik gwar polskich - Tomy 2-3 - Strona 431
Jan Karłowicz - 1901 –
»l'de- rzyí karbaczein« ib. || »Korbacz = díugi precik lukrecji, jakini ... »Karwacz« : »Przygotowawszy 'karwacze', t. j. preciki z 'siodkiego drzewa' (lukrecji). gonia za dziewkami, chcac je uderzyc« Hoff, 52. Hozpr. XII. 20. 41. »Karwac = bicz. bat« ...Hoff. 52. Rozpr. XII
Strona 431

1. Slavia occidentalis - Tomy 11-12 - Strona 113
Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk. Wydział Filologiczno-Filozoficzny - 1932 - Widok krótkiego opisu - Więcej wydań
I. 75—6. 81) Nazwy: Karwacz p. przasnyski, Karmele p. szawelski, Karwice p. opoczyński, Karwicka-Wólka p. opoczyński, Karwie p. ządzborski, Karwik p. jańsborski, Karwin (k. Koniuszy) p. miechowski, Karwina p. frysztacki, mogą być de-rymatami bądź od ...
Strona 113

1. Słownik historycznych nazw osobowych Białostocczyzny: A-O - Strona 149
Zofia Abramowicz, Lila Citko, Leonarda Dacewicz - 1998 - n. m. Karwacz SG. KARWOWSKI: Jacobus filius Alberti Karwowski 1569, AU 262; ... KASARALIK, (KAZARELIK): Hlib Kasaralik de villa Lowy; Hlib Kasara- lik 1662, PnM 425, 424. Por. ap. kasar 'mala siatka na drazku' SW; por. ap. brus.
Strona 149
IWAN KARWACKI 1659 KWB 4. Por.n.m. Karwacz SG
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 147: Madame Curie nie chciała na bal do Karwa

Postprzez akarwa » 08.10.2012

Aneks 147

Madame Curie nie chciała na bal do Karwacza

1. Madame Curie - Strona 14
Montant au premier étage, Mme Z . . . indique à Mania sa chambre, où bientôt elle la laisse seule en compagnie de ses ... parlait déjà de moi sans faveur parce que, ne connaissant encore personne, Kwota na pierwszym piętrze, Pani Z. . . Mania opowiada jej sypialni, gdzie wkrótce sama z nią ... już przemówił do mnie za darmo, bo nie wiedząc jeszcze nikogo j'avais refusé d'aller au bal à Karwacz, ... I nie chciała iść na bal do Karwacza

1. Marie Curie - Strona 42
Henry Gidel - 2008 -
Un soir, les Zorawski l'invitent à venir avec eux à un bal qui se donne dans la ville voisine de Karwacz : « Je suis désolée, je ne me sens pas très bien », prétexte-t-elle. Ils insistent. Elle ne veut rien savoir... Et j'ai diablement bien fait, ...

Pewnego wieczoru, Żórawski zaprosić ja do pójścia z nimi na bal, który jest wydany w pobliskiej miejscowości Karwacz: "Przykro mi, nie czuję się bardzo dobrze," ona wymówką. Podkreślają oni. Ona nie chce ... I cholernie dobrze zrobione ...
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 148: noty z 1485 i 1488 roku

Postprzez akarwa » 10.10.2012

Aneks 148

Kolejni z Karwacza w XV w nota z 21 marca 1488 roku

W zapisach akt kapituły płockiej w pozycji 150 znajduje się zapis oswiadczeń uczestników konsystorza w Pułtusku z dnia 21 marca 1488, gdzie wśród deklarujących są:
„Iohannes, Martinus de Carwacz quilibet per dicam pro future anno.”
JAN i MARCIN de Carwacz / Karwacz w indeksie na str 27 też MICHAŁ / Michaelis de Carwacz.
Stanislaus Marci de Karwacz II dicas cere pro temporibus iam elapsis ((tłum.google dla razy dłużej temu)
STANISŁAW MAREK de Karwacz II

Wczesniejszy zapis z 14 stycznia 1485 dotyczy MACIEJA KARWASKIEGO / KARWACKIEGO:
Nota 140. 14 januarii 1485 A, consistorio Poltoviensi.
148 (Acta offic.V). In causa nobilis Mathie Carwarsky

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Monumenta medii aevi historica res gestas Poloniae illustrantia - Tom 18 - Strona 56
POMNIKI DZIEJOWE WIEKÓW SREDNICH DO OBJECIA RZECZY POLSKIICH SŁUZACE
Tom XVIII
Akta kapituł i sądów biskupich (wydano akta gnieznienskie, poznanskie, kujawskie, płockie) Tom/vol III cz./pars 1

150 A. 1488, Marti 21, in consistorio, Polthoviensi.( konsystorz w Pułtusku)
(acta. Office. V) Stanislaus de Czarnoczino, parochial in Pyathnycza DICAM CERE.
Falislaus de Poltowsk obligatur dare dicam cere pro festo s. Elizabeth pro filio suo, qui moratur di Vasosse sive Gaywy.

150 A. 1488, 21 marca w hali, Polthoviensi.
(Office Acta.. 5) Stanisława Czarnoczino, parafia w Pyathnycza powiedział CERE.
Falislaus Poltowsk Obowiązek powiedzieć coś na festiwal s. Elizabeth, dla jej syna, który przebywa lub di Vasosse Gaywy

(pierwszy akapit)

Albertus de Poltowsk dicam cere.
Stephanus de Prasznysz dicam cere pro festo s. Marie Magdalene.
Albertus de Vasosse dicam cere pro festo s. Elizabeth.
Paulus de Swske (dicam cere), parochial in Rzekunye.
Paulus de Gorgole duas (dicas cere), parochial in Paluky.
Albertus de Wyzna, dicam cere pro festo s. Marie Magdalene.
Petrus Goray de Lomza,dicam cere.
Iohannes de Przerowy, parochial in Maluzino, dicam cere pro future anno.
Petrus de Dubrovka, parochial Makowo, dicam cere pro future anno.
Stanislaus de Rogowo, parochial Podosse, dicam cere pro future anno.
Iohannes, Martinus de Carwacz quilibet per dicam pro future anno.

Albert I Poltowsk i wosk
Stefan Prasznysz Uważam na święto św. Maria Magdalena.
Albert Vasosse Uważam na święto św. Elizabeth.
Paweł Swske (ja), parafia Rzekunye.
Pawel Gorgole dwa (powiedzieć coś), w parafii Paluky.
Wojciech/Albert Wyżna wszystkim zrobić na wakacje. Maria Magdalena.
Piotr /’ Peter Goraju Łomży, I wosk.
JAN / Giovanni Przerowy, Maluzino parafia w ogóle, mogę zrobić dla przyszłego roku.
PIOTR Pierre Dubrowce, Makowo parafia, robię dla przyszłego roku.
Stanisław Rogowo, Podosse parafialnym, twierdzę do przyszłego roku.
JAN (Karwacki) / John, MARCIN (Karwacki)/ ,Martin de Carwacz deklarują na przyszłość każdego roku

Stanislaus de Wythvycza Przyskowycz, parochia in Pysky; Nicolaus de Proskowo, parochia in Paluky; Stanislaus de Mazenino, parochia Rutky; Stanislaus Mathias de Popowo, parochial in Bransko; Martinus de Godlewo, parochnia I Vronye; Mathias de Smogorzewo; Albertus de Zalechy; Iohannes, Laurencius, Iacobus de Lyppa, parochia in Prasznysz; Paulus de Ryky, parochial Ploczko; Stanislaus de Kaczycze duas; Nicolaus de Wrońska:
quilibet per dicam cere pro future anno (ten przypis z wyjatkiem Stanisława z Kaczyc)

Stanisław Wythvycza Przyskowycz, parafii w Pysky ; MIKOŁAJ Niccolo Proskowo parafii w Paluky; Stanisław z Mazenina, parafia Rutky; Stanisław Maciej Mathias z Popowo, parafia Bransko; Marcin z Godlewo parochnia 1 Vronye; MACIEJ ze Smogorzewa; Wojciech z Zalechy ;,Jan, Wawrzyniec, Jakub z Lyppa, parafia w Prasznysz; Paweł zo Ryky, parafia Ploczko; Stanisław z Kaczycz dwa ; Mikołaj ze Wrońska:
Każdy uczestnik deklaruje od przyszłego roku (temp przypis z wyjatkiem Stanisław Kaczyc za 2 lata)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(drugi akapit)

Iohannes Stankonczyce de Ladwane III dicas cere pro temporibus iam elapsis (tłum. dla razy dłużej temu)

Stanislaus Shyska de Slubowo I dicam cere, parochia Clukow.
Mathias de Pomorze dicam cere, parochia in Czechonowo.
Andreas filius molendinatoris, parochia Ostrowya, I dicam cere.

Stanislaus Marci de Karwacz II dicas cere pro temporibus iam elapsis ((tłum. dla razy dłużej temu)
Michael frater suus unam pro tempore iam elapse. (tłum. dla razy dłużej temu)

Iacobus Mylewsky I (dicam); Iohannes Slaby de Czarnowo I dicam; Mathias de Gzy I dicam; Stephanus, Stanislaus de Stańsky II dicas; Stephanus Snyerzycz II dicas; Andreas de Skyerdy II dicas; Michael de Brozowo I dicam cere;

Albertus et Michael de Brodowo per dicam cere; Marcus de Moczylasz dicam cere; Marsalek de Glodowo I dicam cere; Paulus de Mylewo I dicam cere;

Stank, Petrus de Syroczecz per II dicas cere quilibet seorsum (każdy osobno); filus (syn młynarza z Przasnysza) molendinatoris de Prassnysz I dicam cere; Iohannes et Mathias de Grodek per dicam cere; Iohannes Begyensky II dicas cere; Iohannes de Kolaczkowo I dicam cere; Tan… de Ostrovya I dicam cere; Opath de Kurzegłowy dicam cere; Albertus de Modzele I dicam cere; Nicolaus de Osyek I dicam cere; Pauli molendinatoris uxor de Grabowo (zona młunarza z Grabowa) dicam cere et filus eiusdem Bartek ( z synem bartkiem) dicam cere; Martinus de Raczka I dicam cere; Andreas Gargol de Gaiwon dicam cere: isti omnes ad tempora iam elapse. (tłum. to cały czas już upłynął)

Gregorius de Grzymaly, parochial Paluky, dicam cere pro feria quinta magna.
Martinus de Przasnysz dicam cere pro (przez) feria quinta magna. (poniedziałek wielki czwartek)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Nota 140. 14 januarii 1485 A, consistorio Poltoviensi.
148 (Acta offic.V). In causa nobilis Mathie Carwarsky / KARWACKI cum discrete Iohanne de Iedwabne, dnus Mathias proposuit petens bovem, quem ipse presbiter receipt sibi datum post mortem Iohannis Rek sui kmethonis pro elaborandis tricesimis…sibi restitui pro locacione merdii mansi iuxta laudum terre pro locando medio manso, ex quo non sunt alia derelict pro locacione mediii mansi; presbiter allegavit, quia adhuc est alis bos cum vacca pro locacione medii mansi et cum hoc laboravit et complevit tricesimam pro anima defuncti; nobilis allegavit, quod ista non sufficient pro loccacione.. Et dominus sentenciavit presbitero bovem pro labore et prefato Mathie super eodem silencium imposuit, a qua (sentencia) Mathias appellavit ad dnum Episcopum …

W słynnym przypadku Macieja Carwarsky / Karwacki dyskretnie z Janem z Iedwabne, dnus Mathias zaproponował zwrócenie się do cielca, która została podana do niego po śmierci Jana paragon kapłana z Rek kmethonis przygotowanie do czerwca ... powinna zostać przywrócona do dzierżawy gruntów dla pochwał locacione merdii pozostał blisko domu, z gdzie istnieją pewne lewo na locacione mediii pozostał ksiądz twierdził, bo jest jeszcze krowy ze skrzydłami dla krowy i ja byliśmy z nim pracował i ukończył 30-ta locacione pożywkę dla duszy zmarłego, Noble twierdziła, że nie będzie to wystarczające dla loccacione .. A Sir sentenciavit uruchamiany wół do pracy i powiedziała sama cisza Mathias nałożone (decyzja) odwołał się do pana biskupa Mathias ...(tłum gogle)
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 149: pierwsza zapisana forma nazwiska w 1436

Postprzez akarwa » 21.10.2012

22 marzec 1436 rok : pierwszy zapis nazwiska KARWACZSKI
w poświadczeniu dokumentu Prymasa Wojciecha Jastrzębca

Xxxxxxxxxxxxxxxx

22 marzec 1436 JAN KARWACKI / Karwaczski (syn sędziego Nelascariusa i Małgorzaty de Carwacz) świadkiem na dokumencie kaliskim przyjętym przez arycybiskupa gnieźnieńskiego (1423-1436) Wojciecha Jastrzębca *) – przyjętym na zamku w Opatowie k . Wieruszowa …. (stare tropy dla gniazd kalisko-gnieżnieńskiego i rytwiańskiego). Prymas WOJCIECH był też herbu Jastrzębiec więc Jan Karwaczski de Karwacz byli z jednego rodu.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Actum et datum in castro nostro OppaUum feria quinta post dominicam Letare etc. anno Domini miUesimo quadria- gentesimo tricesimo sexto.
Presentibus venerabilibus et honorabilibus viris:
Johaime Pauli de Koszebrodi, cancellario nostro Ouesnensi,
Pbilippo decretorum doctore, custode collegiate Curzelowlensis,
magistro lohanne de Wdun, sacre theologie baccalaureo, in Sanok,
Nicolao in Oppathow,
Mathia canonico Cruschwicensi, in Tlokinia et
Stanislao Horinski in Osthkowicze parochialium rectońbus ecclesiarum, Nicolao Bieczinski, marschalco curie nostre,
Paulo Kwiathkowski,
lohanne Lankosski et
lohanne Karwaczski, armigeris nostre Qnesnensis diocesis et alijs quam pluribus testibua circa
premissa fldedignis.

JAN KARWACKI – Karwaczski Ioannes armiger 1436

511.
Carszewo (Karszew) villa 427, 432.
de Karechewo Albertus 1427... 453.
Karwaczski loannes armiger 1436...
Codex diplomaticus Majoris Poloniæ documenta, et jam typis descripta, et adhuc inedita complectens, annum 1400 attingentia: documenta annorum 1400-1444 continens. 1908.t. 6. Zawiera dokumenty nr. 1-400 z lat 1174-1400

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


Wojciech Jastrzębiec herbu własnego (ur. ok. 1362 w Łubnicach, zm. 1436 w Mnichowicach) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski od1423-1436, biskup krakowski 1412-1423 i poznański 1399-1412, kanclerz koronny.Po ukończeniu Seminarium Duchownego w Krakowie w 1384 otrzymał święcenia kapłańskie.Pracował na dworze Władysława Jagiełły, kanclerz królowej Jadwigi. W 1399 w imieniu papieża Bonifacego IX trzymał do chrztu córkę Władysława Jagiełły i Jadwigi - Elzbietę.W latach 1404 i 1408 był rozjemcą w sporach z Krzyżakami.Uczestniczył także w akcie Unii horodelskiej zawartej w dniu 2 października 1413 roku. Do swojego herbu adoptował wówczas Jana Niemirę z Wsielubia, który był założycielem rodu Niemirowiczów h. Jastrzębiec, używającego także (w istniejącej do dnia dzisiejszego gałęzi) nazwiskaNiemirowicz-Szczytt (Niemirowicz-Szczyt), względnie Szczytt-Niemirowicz (Szczyt-Niemirowicz) lub Szczytt (Szczyt).W 1416 postawił w Rytwianach (GNIAZDO KARWACKICH w XVII/XVIII w) zamek oraz kościółek modrzewiowy św. Wojciecha. W 1421 obsadził paulinów w Klasztorze w Łubnicach.25 lipca 1434 koronował w katedrze wawelskiej Władysława III Warneńczyka na króla Polski.
Na dworze biskupim w Krakowie, posiadał licznych dworzan, m.in: Jakuba Szydłowieckiego.
Autor traktatów teologiczno-prawnych.W 1422 roku według Jana Długosza biskup założył małe miasto nieopodal Szydłowca nazwane od jego imienia Jastrząb.Brał udział w zawarciu pokoju z Krzyżakami nad jeziorem Melno w 1422 i w Brześciu Kujawskim w 1435. Został pochowany w kapitularzu części przykościelnej klasztoru w Beszowej.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx


Aneks 149 cd


Codex diplomaticus Majoris Poloniæ documenta, et jam typis ... - Strona 568

574. 1436. die 22. mensis Martli, in Opatów.

22 marca 1436 w Opatowie

Albeitus archiepiscopus Gnesnensis altare ad ss. Adalbertum et
Christophorum ab Andrea Kand2iorka in ecclesia collegiata Calissiensi
dotatum, erigit

Arcybiskup Gnesnensis ołtarz Albeitus do SS. Wojciecha i
Christopher Andrew z kolegiaty Kand2iorka Calissiensi
obdarzone wyciągi


In nomine Domini amen. Ad rei memoriam sempitemam. Etsi
gęsta hamana pro commodo temporali cum tempore perituro tanto soUici-
tudinis studio ordinantur. vt illibata in postenim permaneant, quanto
ampliori ea conuenit posterorum noticie commendare, per que animabus
in etemum victuris frucŁus speratur saJubrior prouenire, proinde nos Alber-

W imię Pana, Amen. Na wieczną pamięć. chociaż
Rekordy Hamana dla przewagi czasowej z czasem trwające dłużej soUici-
samo dotyczy badanie. że spadek postenim kontynuować, więcej
zgodzono polecam bardziej nowsze procesy poznawcze, przez które dusze
żyć w wiecznym saJubrior owoców spodziewać się pojawiać, więc puste


tus Dei gracia sancte Gnesrien&is ecciesie archidpiscopus et primas, sigm-
ficamns tenore presencium, quibus eipedit, vniuersis, presentibns et futu-
ris, quomodo honorabiles nobis in Christo dilecti Petrus Bekel et lohaanes
Gnewpelman, viccarlj perpetui in ecclesia coUegiata sancte Marie Kali-
siensi, volentes plam Andree Kaudzorka bone memorie civis Kalisiensis vlU-
mam voluntatem ad finem deducere per ipsum optatum, in nostra presen-
cia constituti, productis iii medium certis litteris sub titulo magnifici
domini Sandivogij de Ostroróg, palatini Poznaniensis, tunc capitanei Mmo-
ris Polonie honestorumque ac prouidorum consulum civitatis Kalisiensis
nonnuUos census de bonis prefati Andree Kandzorka, per ipsum Andream
pro altari beatomm Adalberti pontificis et Cristofori martynim gloriosorum
in ecclesia collegiata beate Marie Kalisiensis predicta erigendo et fundando, testamentaliter legatis, titulo reemptionis comparatos, continentibus, predic- torum palatini et consulum sigillis subappendentibue sigillatis, nobis humi- liter gupplicauenint, quateuus secundum predicti Andree testatoris deside- rium dictum altare erigere et fundare predictosque census in dictis litte- ris contentos, ipsi altari ascribere, appropriare et incorporare dignaremur. Quarum quidem litterarum tenor sequitur in hec verba:

łaska Boga i Kościół św Gnesrien archidpiscopus pierwsze, Sigma-
ficamns te prezenty, które eipedit, wszystkie, i na przyszłość presentibns
bling, jak zaszczytne dla nas w Chrystusie i ukochanej Petera Bekele lohaanesGnewpelman, viccarlj coUegiata stale w kościele św Mary-SODA
siensi pragnące Andrew Kaudzorka single dobry Kalisiensis obywatel pamięć vlUtury będzie prowadzić do końca bardzo długi, w naszym obecnym
Grecja określania niektórych liter na mocy tytułu III środku wspaniały
właściciele Sandivogij palatyna Ostroróg Poznaniensis, to najbardziej high-kapitan bling honestorumque Polskę i zapewnić Kalisiensis konsularnej miasto oceny wymienionych towarów nonnuUos Kandzorka Andrews, przez Andrew
ołtarz dla Papieża i Christopher Martyn chwalebnego beatomm Wojciecha
Kolegiata NMP Kalisiensis ustalenia i założenia, testamentaliter komisarze preparaty reemptionis tytuł zawierające, wspomniany palatyn torus i konsularnej uszczelki subappendentibue uszczelnione, orzeszki litr gupplicauenint nam, według powiedział Andrew quateuus spadkodawca oświadczył chęć wznieść ołtarz znaleziono predictosque oceny zawarte w tym litery-bling, przypisują do ołtarza, a także uwzględnić odpowiednie raczył. Z nich wynika, tenor z liter w tych słowach:

„Sandiuogius de Ostroróg palatinus Posnaniensis et capitaneus
„Maioris Polonie generalis, significamus tenore presencium, quibus expedit, „vniuersis, quomodo ad nostram ac alioram eiusdem terre nobilium veniens „presenciam nobilis et strenuus Swema de Rossoschicze, non compulsus. „non coactus, neque aliquo errore sinistro seductus, sanus mente et cor- „pore eiistens, vsue consilio amicorum et matura deliberacione prehabita, „in et super kmethonibus et agris eoram, videlicet Mathia Czarni in acie „ex opposito ecclesie, Damian Stanik, Wianch, Sigismundo, lohanne Wan-
„glik, Laurencio, lohanne Dross et lohanne Sianka ibidem in Rosaoschicze *)
„possessionatis, sex marcas cum sedecim scotis latorum grossorum Prageu-
„sium monetę valentis, numei-i soliti et consueti, bone memorie Andree
„Kandzorka civis Kalisiensis pro altaii erigendo in ecclesia collegiata beate
„Marie virginis ibidem in Kałis testamentaliter legatis sub contractu
„reempcionis wlgariter 7ia wederkoff vendidit et coram nobis morę solito
„resignauit. Quem quidem censum sex marcarum cum sedecim scotis
„latorum grossorum prefati kmethones vel ipsonim successores, qui pro
„tempore fuerint, soluere tenentur singulis annis ad festum beati Martini
„confessoris altariste predicti altaris, alias eo absente domjnis vicarijs pre-
„fate ecclesie sancte Maile, tanquam prefati altaris patronis, in Kalis
„apportando proprijs periculis, fatigis et exspensis. Si vero prefati kmetho-
„nes predictum censum in predicto festo sancti Martini soluere neglexerint,
„extunc quociescumque per prefatum altaiistani vigore presencium requi-
„siti fuerimus vel burgrauius nostor seu eciam successores nostri capitanei
„seu tenutarij Kalisienses aut eoruni burgravij requisiti fuerint, tociens
„prefatos kmethones dictiis dominus Swcma submisit irapignorandos in
„eorum bonis omnibus, vbicumque reperientur, wlgariter czandsacz, tan-
„quam ex decreto veri et iusti judicij et pignora teneri tam diu, donec

"Sandiuogius z Ostroróg Posnaniensis wojewodzie i kapitana
"Major General Polski, myśli te prezenty, co jest pomocne," wszystko, jak naszej i innych dostojników tej samej ziemi, pochodzących "z obecności szlachetnej i energicznych Rossoschicze Swema nie ograniczone. "Nie jest zmuszony lub oszukani przez jakiś błąd, w lewo, umysłu i serca zdrowych" eiistens Mere, vsue wcześniejszą radą znajomych i rozwagą dojrzałej ", a na polach i na kmethonibus wcześniej, a mianowicie w dziedzinie matematyki Czarni" naprzeciwko kościoła, spędził Stanik, Wianch , Zygmunt, Jan Wan-
"Glik, Lawrence, John i John Zgary Sianka Rosaoschicze tam *)
"Majątek, sześć znaków z szesnastoma Szkotów detalicznych Prageu miotaczami
"Forli najsilniejszą walutą i numery, użyłem jak zwykle, dobrą pamięć Andrzeja
"Obywatel Kandzorka Kalisiensis altaii do ustalenia Kolegiata św
"Dziewica Maryja jest w potas przedstawicieli testamentaliter ramach umowy
"Reempcionis 7ia wederkoff powszechnie sprzedawane i przed nami, jak zwykle
"Dymisji. Spis jest sześć znaków z szesnastoma Szkotów
"Fat powiedział miotacze kmethones ipsonim lub następcy, którzy za
"Póki co, są odbywające się co roku w święto błogosławionego Martin poluzować
"Ksiądz powiedział spowiednikowi, w przypadku jego nieobecności, pozostałe pre-wikary domjnis
"Przyznaję się do poczty Kościół jako adwokatów stron, w potas
"Sprowadzony do poszczególnych zagrożeń i martwić exspensis. Jeżeli wspomniane kmetho-
"Wszystkie podatki w święto św Martin zwracać uwagę,
"Zawsze, gdy wspomniana następnie przedstawia altaiistani energia potrzebna
"Thirst lub burgrauius naszych następców, a nawet nasz kapitan
"Albo tenutarij Kalisienses eoruni burgravij lub jest wymagane dla każdego
"Said Sir kmethones wyrażenie Swcma irapignorandos przedłożone
"Wszystkie ich towary, gdziekolwiek się znajdują, powszechnie czandsacz Liv-
"Judicij niż mocy dekretu sprawiedliwego człowieka i obietnic prawdy i tak być utrzymywane przez długi czas, aż

667

„predictam siimmam sex marcanim cnm sedecim scotis soluerint pecuiiia
„Id parata. Et hanc quidem soluclonem census predicti kmethones soluere
„tenebuntur, donec pecunia principalis, videlicet centum marcarum per
„prefatam dominum Swemam aut ipsius legittimos successores dictis domi-
„nis viccarjjs restituta fuerit, pro alio censu simili cnnuertenda. Hamm,
„quibus sigilla nostra sunt appensa, testimonio litteranim. Actum et
„datum in Kalis feria quinta ante festnm beati Mathei apostoli et ewan-
„geliste, armo Domini millesimo quadringentesimo tricesimo secundo.
„Presentibus ibidem nobilibus et strenuis dominis: Przethpelk de Bliza-
„nowo Landensi, Stanislao de Skarscftewo Xanzensi castellanis, Sandiuogio
„Rossusth de minori Zlothniki, lohanne de Curoico. Zawissio de Sudio-
„rzewo et Nlcolao de Rogaschicse heredibus et alijs quam pluribiis fidedi-
„gnis testibus ad premissa."

"Od szczytów sześć marcanim szesnaście Szkoci zapłacić pecuiiia
"Jest gotowy. A to spis powiedział kmethones soluclonem zapłacić
"Utrzymywanych do pieniędzy jest ważne oczywiście sto znaki
"Said Sir Swemam lub jego prawowici następcy domu-
"Viccarjjs End zostać przywrócone, a inny, podobny spis cnnuertenda. Hamm,
"Jakie są umieszczone nasze plomby, litteranim dowody. działać i
"Biorąc pod uwagę świętego Mateusza Apostoła i Ewan-potasu czwartek festnm
"Geliste, ramię Pana tysiące czterysta trzydzieści drugiego.
"Obecnie nie szlachetne i energiczny właścicieli: Przethpelk Bliza of-
"Nowo Landensi Stanisław Skarscftewo Xanzensi Castellana Sandiuogio
"Rossusth mniej Zlothniki, John Curoico. Zawissio z Spike-
"Rzewo i Nlcolao Rogaschicse spadkobierców i innych niż pluribiis fidedi
"Znaki jako świadków na powyższe."

„Nos consules ciuitatis Kalisiensis: Nicolaus Eadost proconsul,
„lanussius Renis, Martinus Hedloff, Martinus sartor, lanussius Keseling
„rasor et lacobus iostitor tenore presencium publice recognoscimus vni-
„uerais, quod in presencia nostre ciuitatis scabinonim subscriptorum, puta
„Nicolai "Wejs sellatoris, Venceslai Hampel, lanussij Hanuth arcuficis,
,^icolai Elensmid, Nicolai Winczig, Mathie Pangowski et Piotraskonis Zej-
„loth coram lanussio Beserich aduocato constitutus honestus lacobus insti-
„tor personaliŁer in bannito iudicio libera voluntate, iusto vendicionis et
„empcionis titulo precedente, resignauit rite racionabiliterque tres marcas
„annui census monetę communis in et super domo sua penes Martinum
„Mentus in acie circuli ciuitatis nostre sita, soluendas atque dandas annis
„singuUs super quelibet quattuor tempora anni tres fertones prouido viro
„Andree Kandzorka suisque successoribus legitimis de anno ad annum
„tamdiu, quousque predictus lacobus aut ipsius legitimi successores eundem
„censum trium marcarum pro consimilibus triginta marcis iatorum grosso-
„rum, cum tante facultatis fuerint, duierit seu duxerint reemendum, censu
„tamen persesso secundum computum temporis primitus integraliter perso-
„luto. In cuius rei testimouium ciuitatis nostre predictorumque scabinorum
„sigilla presentibus sunt appensa, Actum et datum Kalis feria sexta post
„Pranctsci, anno Domini millesimo quadringentesimo vicesimo octauo."


Byliśmy Kalisiensis miasto: Nicolas Eadost zastępca
"Nerka Lanussius, Hedloff Martin, krawiec Martin, lanussius Keseling
"James i Raso iostitor te prezentuje publicznie uznać jedną
"To prawda, że w obecności naszego scabinonim miasta poniżej, np.
"Nicholas" Wejs sellatoris, Venceslai Hampel, lanussij Hanuth arcuficis,
^ Icolai Elensmid, Nicholas Winczig, Mathias i Pangowski Piotraskonis Zej-
"Lot przed lanussio Beserich patrona mianowany uczciwy James wszczęte
"Trial personaliŁer Juror zakazane w wolnej woli, i regularne sprzedaż
"Poprzedzający nabycie tytułu należycie zrezygnował racionabiliterque trzy znaki
"Roczne oceny wspólnej aktualnej ceny w oraz w domu Marcina spoczywa
"W umysłach linii okręgu naszego miasta znajduje się, do zapłacenia i zapłacone roku
"Na każdej z czterech pór roku trzy singuUs fertones mądry człowiek
"Andrew Kandzorka prawowici następcy rok do roku
"Tak długo, aż wspomniany James lub jego następców
"Osiedle z trzech znaków podobnych retail-trzydziestu znaków iatorum
"Tion, gdy takie środki są, lub prowadzić reemendum duierit, spis ludności
", Jednak według obliczania czasu początkowo integralnie osoby persesso
"Mud. W naszym mieście testimouium predictorumque Echevins
"Uszczelki są przymocowane do tych prezentów, i dano potasu Sporządzono po szóstym dniu tygodnia
"Pranctsci, zaledwie tydzień po dwudziestym roku naszego Pana tysiąc czterysta."

Nos itaque Albertus archiepiscopus memoratus precipuam cmam,
quantum ex alto conceditur, de salute hominum gerentes et vt ea, que in
presenti deuotorum manus in pias elceraosynas effuderunt, centupla valeant
coUigere in futuro, supplicacionibus euiusmodi nobis factis benigniter
acclinati, predictum altare in honore omnipotentis Dei eiusque intemerate
genitricis et viiginis Marie beatorumque Adalberti pontificis et Cristofori
martyris in dicta ecclesia coEegiata Kalisiensi fundauimus et ereximus,
census quoque predictos in suprascriptis litteris contentos, eidem altari
asscripsimus, appropriauimus et incorporauimus, decementes, quod idem
census deinceps et in antea sors ecclesiastica nuncupeatur et pro ipsorum
tuicione et defcnsione nonnisi ad iudicium ecclesiasticum recessus habeatur.
Quos qoidem census predicU altaris altarista, qui pro tempore fuerit.

Wspominaliśmy res cmam abp Albert,
jak przyznaje z wysoka, i zażądała vs do zbawienia ludzi, przenosząc te rzeczy, które są wskazane w
obecnych w rękach pobożny, elceraosynas pobożnych rzucają, są one warte stokroć
coUigere w przyszłości, zrobiliśmy supplications euiusmodi uprzejmie
acclinati, ołtarz na cześć Boga Wszechmogącego i nienaruszalne
Matka Maria błogosławiony viiginis Adalbert Papież i Christopher
męczennika w kościele coEegiata Kalisiensi założony i zbudowany
Oceny również powiedział w piśmie, treść powyżej, do ołtarza
asscripsimus, przywłaszczył i włączone, dekret, że ten sam
oceny w przyszłości i przeszłości, a dla wielu kościelnych nuncupeatur
Ochrona defcnsione i wykorzystywane tylko do sędziego mieć recesję.
Ci qoidem oceny PRIEST ołtarz, na razie.
xxxxxxxxxxxxx

leuabit, Łollet et in veufi euos conuertFet: proulso tamen, qud^ census trium marcarum in Utteris consulum ciuitatis Kalisiensis descriptus, ad debitam moderacionem, qaemadmodum aliorum altańum census moderati per nos
eiistunt, reducatur, quem cum pro tńginta marcia comparatus existat, ad
duas marcas monetę et numeri in dictis litteris descriptonim, moderamus
per presentes. Vt autem dictus Kandzorka sue deuocionls consequatur
effectum, sentenciamus et ordinamus, quod altarlsta altaris predicti, pro
tempore existens, missas infrascrlptas per se vel per alium l^time impe-
ditus, videlicet ferijs secundls pro defunctis, ferijs quartis pro peccatis et sabbąthis de beata Virgine singuUs septimanis per annos singulos implere ac legere et superpiliciatus processionibus consuetis ecciesle interesse teneatur; volumus autem, quod quocienscumque dictum altare vacare contigerit, vniuersitas viccariorum dicte ecciesie saucte Marie Kalisiensis, quos ad vota dlcti testatoris eiusdeia altaris patronos et presentatores con- stituimus, nobis aut successoribus nostris personam idoneam, extra predic- tam ecclesiam aliud beneficium non liabentem, de ipso alŁari Jnuestien- dam presentabit, qui eodem contentus, circa Ipsam ecclesiam residenciam faciat pereonalem; alioquin si se per tempus duorum mensium ab eodem alŁari absentauerit et monitus redlre uon curauerit, eo ipso sepedictum altare amittat, llcitumque erit predictis viccarys, eiusdem altaris patronis et presentatoribus alium idoneum actu presb;terum de ipso alŁari inves- tiendum, nobis aut nostris successoribus presentare. In quorum omnium fidem et testimonium sigiłlum nostrum maius ad robur sempltemum pre- sentibus est subappensum.

Actum et datum in castro nostro OppaUum feria quinta post dominicam Letare etc. anno Domini miUesimo quadria- gentesimo tricesimo sexto.

Presentibus venerabilibus et honorabilibus viris:
Johaime Pauli de Koszebrodi, cancellario nostro Ouesnensi,
Pbilippo decretorum doctore, custode collegiate Curzelowlensis,
magistro lohanne de Wdun, sacre theologie baccalaureo, in Sanok,
Nicolao in Oppathow,
Mathia canonico Cruschwicensi, in Tlokinia et
Stanislao Horinski in Osthkowicze parochialium rectońbus ecclesiarum, Nicolao Bieczinski, marschalco curie nostre,
Paulo Kwiathkowski,
lohanne Lankosski et
lohanne Karwaczski, armigeris nostre Qnesnensis diocesis et alijs quam pluribus testibua circa
premissa fldedignis.

xxxxxxxxxxxxxx
podnoszona, w Łollet veufi euos conuertFet: proulso jeszcze, co oznacza, że "trzy oceny
znaki konsulowie miasta Kalisiensis Utteris opisane ze względu na
wytyczne, inne LAND qaemadmodum nieruchomość BREEZE kontrolowane przez nas
eiistunt, zmniejszenie, w porównaniu do Marcia dla tńginta istnieje do
dwa znaki w wymienionych liter i cyfr descriptonim aktualny pieniędzy i regulatory
przez te prezenty. Ale, jak powiedział jego Kandzorka konsekwencje deuocionls
wyrok sentenciamus i kapłańskie, że powyższa altarlsta ołtarza, w imieniu
pewien czas, aby powiedzieć infrascrlptas masowych ^ l, przez niego lub przez innego strachu i były
stworzony, mianowicie ferijs secundls za zmarłych, za grzechy, i środy ferijs
Sobota Najświętszej Maryi tydzień singuUs każdy rok do wypełnienia
i czytać zwykłe procesje zainteresowanie superpiliciatus ecciesle
odbywa, my jednak, że za każdym razem, że to powiedział, być wolne od
się dzieje, że uniwersytet wikariuszy Kościoły saucte Kalisiensis Mary,
on śluby do tej spadkodawca ołtarzu eiusdeia presentatores patronów i zbiegają
budowniczowie naszych następców mamy albo do odpowiedniej osoby, poza wyżej wymieniony
Kolejną korzyścią jest nie tyle liabentem kościół, o alŁari Jnuestien-
niektóre obecne, którzy mają tę samą treść, sama rezydencja kościół
pereonalem niech, albo, jeśli on sam siebie nazywał przez czas dwóch miesięcy od tego samego
alŁari nieobecny i nie ostrzegł redlre fakt curauerit oftmentioned
Ołtarz traci llcitumque viccarys można powiedzieć, z patronów
i innym odpowiednim presentatoribus presb aktem od niego wymagano alŁari znaleźć
kłamie, do przedstawienia nas lub naszych następców.

We wszystkich tych i świadectwo siły wiary naszą pieczęcią do sempltemum większa niż pre-zaczerwienienie jest subappensum. Akt, i to było podane w naszym OppaUum zamku po piątym dniu tygodnia do niedzieli, itp. The Merry. AD miUesimo kwadratowy
gentesimo 36-ci.
W OBECNOSCI CZCIGODNYCH I SZANOWNYCH
Obecność czcigodny i szanowany
mężczyźni:
Paweł Johaime Koszebrodi, nasz kanclerz Ouesnensi,
Pbilippo dekrety Curzelowlensis profesor Kolegiata opiekun,
kapitan John de Wdun, kawalerowie z teologii w Sanoku,
Nicholas Oppathow, matematyka Cruschwicensi kanonicznego oraz Stanisław Tlokinia Horinski w Osthkowicze
rectońbus parafii kościołów,
Nicolas Bieczinski, marschalco sąd
Nasza
Pawel Kwiathkowski Paul,
JAN Lankosski
JAN KARWACKI / Karwaczski,protoplasta kaliskich Karwackich !!!!
giermkowie Qnesnensis naszej diecezji i innych o ile świadkowie
Pomieszczenia fldedignis.
Kopia ka. SobcKyńakiego z oryginału praechowuiego ir archinnm kolegiat; kaliskiej
u kt6F^;o po pi«częci pozmtaJ tylko szanrek z cEeiwoa«go i niebieski^o jedwabiu.

') Rototvyee, yiiek paraf, w pow. odolauowakim.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
OPATOW 10 km na S od Wieruszowa
Opatów k. Kępna – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kępińskim, w gminie Łęka Opatowska.
Do 1954 istniała gmina Opatów. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie kaliskim.
Wieś znajduje się na skrzyżowaniu dróg: krajowej nr 11 Kołobrzeg–Ostrów Wielkopolski–Kluczbork–Bytom i wojewódzkiej nr 450 Kalisz–Wieruszów–Opatów.
W skład miejscowości wchodzi kilka przysiółków (Grobla-Młyn, Szpot, Ustronie, Wielisławice) oraz leśniczówek (Biały Ług, Dobrygość, Frangot).
Henryk II Pobożny wydał dokument lokacyjny wsi Opatów w roku 1239. Z 1280 pochodzą wzmianki o przysiółku Opatowa nazwanym Łęka Opatowska. W wieku XV Opatów przez pewien czas szczycił się prawami miejskimi. Rozwój miejscowości uległ zahamowaniu w czasie wojen polsko-szwedzkich, a następnie, w I połowie XVIII wieku, przez susze, epidemie cholery, i plagi szarańczy. W przysiółku Ustronie, w odległości 2 km od centrum wsi w kierunku Wieruszowa znajduje się były majątek – dwór Wielkiego Księcia Fryderyka zBadenii z 1877, rozbudowany w 1906, dziś Dom Pracy Twórczej „Ustronie” dla pracowników nauki, kultury i sztuki. W samej wsi neogotycki kościół parafialny.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

511.
Carszewo (Karszew) villa 427, 432.
de Karechewo Albertus 1427... 453.
Karwaczski loannes armiger 1436...
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 150: tradycje z Paśmiech

Postprzez akarwa » 25.10.2012

Aneks 150

1. Wieś polska wobec wyzwań, przełomów i zagrożeń (XIX i XX wiek): ... - Strona 99
Marek Przeniosło, Stanisław Wiech - 2005 -

"Równie interesujący obyczaj był kultywowany przez rodzinę Karwackich z Paśmiech. Przez dziesiątki lat (ostatni raz w styczniu 1945 r.) na nowy rok cała służba folwarczna z majątku o czwartej rano, strzelając z batów, składała właścicielom zyczenia noworoczne. Znamienne dla omawianych stosunkow były fakty pożegnań przez służbe ziemian wyruszających na wojnę oraz owacyjne powitanie powracających… ..."



xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

FOTOGRAFIE z Pasmiech
1. Inwentarz rękopisów Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich ... - Strona 92
Łucja Częścik - 1984 - Widok krótkiego opisu - Więcej wydań
FOTOGRAFIE KARWACKICH z Pasmiech w Ossolineum
Fotokopie fotografii przedstawiających: a) Osoby: , Chrzanowska Maria z Karwackich, lv. Konarska k. 202. — Karwacka Anna (3) k. 203-204, także z siostrami Jadwigą i Teresą k. 205. — Karwacka Jadwiga i Jerzy Aulejtner k. 206. — Karwacka Lila i Walery Sławek k. 207, - Karwacka Ludwika z Zakrzewskich (2) k. 208, także z córką Maria Chrzanowska (1 v Konarska) k. 209, - Karwacka Maria ze Swidów (2) 210, także z córką Anna k.211, - Karwacka Sylwia z synem Zygmuntem i córką kamila k. 212, - itd

Hasło karwackich znaleziono na 6 stronach tej książki 91, 92, 323
Strona 91
Strona 92
Strona 323
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Karwaccy aneks 151: JAN KARWACKI pod Mikuszowicami

Postprzez akarwa » 02.11.2012

Aneks 151

JAN KARWACKI pod Mikuszowicami

http://fotoreportaz.beskidy24.eu/fotore ... i_,20.html

Bitewny zgiełk nad Mikuszowicami

Bywają w życiu każdej społeczności chwile próby, kiedy to testują się ludzkie charaktery. Takim sprawdzianem hartu ducha, lojalności oraz patriotyzmu i odwagi było zachowanie się mieszkańców Podbeskidzia w czasie „potopu szwedzkiego”. Ten skrawek Rzeczypospolitej, jako jeden z nielicznych, przez cały czas zmagań ze Szwedami zawsze stał po stronie króla i chronił swoją niezależność i zagrożoną wolność. Niestety, ze względu na małe zainteresowanie historyków naszymi terenami, te wydarzenia zbywane są w historycznych opracowaniach co najwyżej kilkuzdaniowymi wzmiankami, a warto je ukazać, gdyż są one nie tylko godne pokazania, ale i naśladowania. Jednym z epizodów tej wojny była tzw. bitwa 8 marca 1656 roku. Z polskich materiałów źródłowych, wyłania się dość jednostronny przebieg wydarzeń. Jednak dzięki badaniom naukowym Tadeusza Nowaka w Szwecji udało się zdobyć w Archiwum Państwowym („Riksarkivet") w Sztokholmie prawdziwy rarytas w postaci raportu wojskowego z tej bitwy. Raport ów przesłał swojemu królowi generał szwedzki. Źródło to jest nieocenione, gdyż w sposób rzeczowy przedstawia przebieg działań pacyfikacyjnych, podejmowanych na terenie Małopolski i Podbeskidzia wobec niesfornych górali z Żywiecczyzny. Szczególnie cenny jest oryginalny raport wodza tej wyprawy, generała-majora Jana Weiharda hr. Wrzesowicza do króla Karola Gustawa, datowany w Krakowie 12 marca 1656 r., a odebrany przez adresata — jak świadczy notatka kancelarii królewskiej — w Tryńczy nad Sanem 13 marca starego stylu, tj. 23 marca. Raport ten opisuje dokładnie genezę i przebieg wyprawy, dzięki niemu można zweryfikować dotychczas znane źródła polskie i pokusić się o możliwie szczegółowy i bardziej obiektywny opis wydarzeń. - Twarzą w twarz, czyli nie pierwsze już spotkanie górali ze Szwedami - Był 8 marca 1656 roku, od strony Bielska zbliżała się armia szwedzka w liczbie około 1100 ludzi, prowadzona przez generała Jana Weiharda hr. Wrzesowicza. Karna i zawodowa armia szwedzka, uznawana za najlepszą w Europie, posuwała się sprawnie w stronę Żywca. W tym dniu Szwedzi stoczyli już kilka drobnych potyczek z niewielkimi oddziałami w okolicach Czechowic i Bielska, jednak ich marsz został przerwany na granicy Państwa Łodygowickiego. Tam zagrodziło im przejście około 2000 mieszkańców Podbeskidzia, wspomaganych przez szlachtę i różne oddziały wojsk polskich. Na szańcach, specjalnie na tę okoliczność usypanych, czekali już polscy dowódcy z Janem Karwackim, ks. Stanisławem Kaszkowicem i Janem Torysińskim na czele. Generał Wrzesowicz przystąpił do przygotowań do bitwy „w nadziei — jak pisze — błogosławieństwa Bożego i szczęścia swego monarchy, na walną z wrogiem rozprawę. Podstąpiwszy więc na odległość strzału armatniego pod obóz polski, zastał powstańców w znakomitej kondycji i pełnych zapału do walki: z hukiem bębnów i przeraźliwym dźwiękiem piszczałek mieszały się wściekłe okrzyki rozentuzjazmowanych górali, cieszących się na spotkanie ze znienawidzonym gnębicielem”. Według świadectwa Wrzesowicza, szańce były bardzo silnie ufortyfikowane, a główny szaniec pośrodku wyglądał tak imponująco, jakby to było w Holandii albo w innym kraju na zachodzie Europy. Na nim zgrupowały się największe siły polskie pod dowództwem Karwackiego i ks. Kaszkowica, a w bocznych redutach - dowodzonych przez Torysińskiego i Piegłowskiego - umieszczono po około 400 ludzi. Doświadczony generał szwedzki rozpoczął bardzo staranne przygotowania do bitwy. Nie tylko jeszcze raz przesłuchano pochwyconych jeńców, którzy podwoili liczbę obrońców, ale uczyniono kilka podjazdów, aby rozeznać siły przeciwnika. Zadziwia ta wielka staranność u Wrzesowicza, który nie raz w swoim życiu toczył bitwy niejako z marszu z regularnym wojskiem, a tu przecież miał przed sobą pospolite ruszenie. Zanim jednak przedstawimy przebieg bitwy i wydarzenia po niej następujące, musimy się cofnąć o kilka miesięcy, kiedy to wymienieni powyżej główni bohaterowie bitwy spotkali się pierwszy raz i zrozumiemy skąd ta ostrożność generała. - Jan Kazimierz w Żywcu, czyli jak król pomocy u górali szukał - Kiedy szwedzkie wojska zajęły już prawie całe królestwo polskie, Jan Kazimierz, uciekając z kraju, zatrzymał się na kilka dni w Żywcu. Tutaj pomiędzy 10 a 13 października 1655 roku monarcha starał się zorganizować gniazdo oporu. „Czas ten poświęcił król na organizowanie oporu i powstania przeciw Szwedom. W naradach brali udział: ksiądz Stanisław Kaszkowic zwany „Kądziołka”, proboszcz i dziekan żywiecki, wypróbowany sojusznik króla, Jan Torysiński - dzielny żołnierz, administrator dóbr Łodygowice, Mikołaj Wieczorek - burmistrz Żywca, Marcin Piegłowski - cześnik krakowski i starosta żywiecki oraz Jan Karwacki - oficer i doradca królewski, nieprzejednany wróg Szwedów”. W ostatnim dniu swojego pobytu król wydał uniwersał, w którym wzywał wszystkich mieszkańców Podbeskidzia pod broń, a na dowódcę wyznaczył doświadczonego żołnierza, weterana spod Beresteczka, Jana Karwackiego. „Z końcem października zajęli Szwedzi Oświęcim, ale dalej w górę Soły bali się zapuszczać i tylko gubernator Krakowa, generał Paweł Wirtz, słał do Żywca opalone z 4 rogów listy, grożące miastu pożarem, jeśli nie złoży submisji i odpowiedniej kontrybucji pieniężnej, na które dzielni mieszczanie w ogóle nie reagowali”. Zamiast spodziewanych danin i uległości, mieszkańcy Podbeskidzia wysłali 19 grudnia, w ramach wcześniejszego prezentu gwiazdkowego, oddziały zbrojnych pod dowództwem Jana Torysińskiego z Łodygowic. Żołnierze Torysińskiego w proch roznieśli szwedzką załogę w Oświęcimiu i przyprowadzili ze sobą do Żywca jeńców, konie i broń. - Wrzesowicz - Podbeskidzie 0:1, czyli pierwsze spotkanie niekoniecznie miłe - W tym samym czasie trwało już oblężenie Jasnej Góry. Pomimo wcześniejszych zapewnień, Szwedzi nie tylko nie uszanowali miejsc świętych dla Polaków, ale wszędzie, gdzie się pojawiali, pozostawiali śmierć i zgliszcza, poprzedzone rabunkami i mordami. Trzeba pamiętać, że żołnierze szwedzcy nie byli jednej narodowości ani też jednej wiary, jak próbuje się ich czasem przedstawiać. Ta armia była zbiorem najemników z całej Europy, w tym również Polaków, którzy utrzymywali się z zabijania. Dlatego też jej żołnierze na wszystkich frontach „dorabiali” do żołdu rabunkami i gwałtami. 21 grudnia 1655 roku przybył na Podbeskidzie dowódca partyzantów wielkopolskich, starosta babimojski Krzysztof Żegocki, który z rozkazu króla miał poprowadzić górali na odsiecz oblężonemu przez generałów Mullera i Wrzesowicza klasztorowi jasnogórskiemu. Zbrojne oddziały z Podbeskidzia wyruszyły natychmiast, po drodze oglądając pozostałości splądrowanych przez Szwedów wsi i miasteczek. Jednak ekspedycja nie osiągnęła zamierzonego celu, gdyż z rozkazu marszałka Arvida Wittenberga potomkowie wikingów odstąpili od Częstochowy (26/27 grudnia). Wobec tego „armia” powstańcza Żegockiego skierowała się przeciw zajętym przez generała Wrzesowicza Krzepicom i Wieluniowi. Generał zbagatelizował chłopską armię i nie przygotował się należycie do ewentualnego ataku. Należy przy tym pamiętać, że jego ludzie i on sam byli osłabieni po długotrwałym oblężeniu Jasnej Góry. Zlekceważona armia chłopska szybko rozbiła doborowe jednostki szwedzkie. Zajęła Wieluń i przeprowadziła w nim „sprzątanie na model szwedzki” w stosunku do wszystkich miejscowych filoszwedzkich „lutrów”. Sam generał został osaczony 7 stycznia 1656 roku na zamku, gdzie bronił się z garstką pozostałych mu rajtarów. To, że przeżył, zawdzięcza szybkiej interwencji gen. Mullera z Kalisza i gen. Wirtza z Krakowa. Generał Jan Weihard hr. Wrzesowicz był nie tylko pokonany, ale nade wszystko upokorzony. Oto dowódca uchodzący za najlepszego stratega Karola Gustawa został pokonany przez górali z Żywiecczyzny, a swoje ocalanie musiał zawdzięczać tym, z którymi rywalizował o miano najlepszego. Od tego momentu opanowała go żądza zemsty. Na początek za swoje niepowodzenia mścił się na okolicznej ludności, obracając w perzynę cały obszar kraju między Wieluniem a Krzepicami. - Przegrupowania, mobilizacje i zbójnicy, czyli jak sparring partnerzy do rewanżu się przygotowywali - Na początku lutego 1656 roku Szwedzi spalili Oświęcim i nikt nie miał już wątpliwości, że zechcą również spacyfikować Żywiecczyznę - jako jedno z ważniejszych gniazd rebelii. Z tego też powodu obie strony rozpoczęły przygotowania do decydującego starcia. Generał Wrzesowicz udał się do Krakowa po wzmocnienie dla swojej armii, a proboszcz łodygowicki ks. Stanisław Kaszkowic zaciągnął na służbę królewską znanego zbójnika, sołtysa orawskiego Macieja Klinowskiego. Mieszkańcy Podbeskidzia przypuszczali, że atak najprawdopodobniej przyjdzie od strony Suchej lub też Kęt. Istniała również trzecia możliwość – że nadejdzie od strony Bielska - ale była ona mniej prawdopodobna ze względu na znajdującą się tam granicę z cesarskim Śląskiem, której Szwedzi nie powinni przekroczyć. „Nie powinni” nie oznacza jednak, że nie przekroczą, dlatego na wszelki wypadek przewidujący obrońcy postanowili zabezpieczyć się i z tej strony. Główne siły rozlokowano na kierunkach Kęty i Sucha, a szańca w Mikuszowicach strzegła na wszelki wypadek 150-osobowa załoga z Państwa Łodygowickiego, z Janem Torysińskim na czele. W tym samy czasie dyszący żądzą odwetu generał Wrzesowicz otrzymał dodatkowe wsparcie 300 rajtarów z krakowskiego garnizonu. Źródła historyczne nie są zgodne co do liczby prowadzonych przez niego żołnierzy - wymieniano liczby pomiędzy 800 a 1100. Wrzesowicz wiedział, że zacięci górale na pewno na niego czekają, dlatego chciał wykorzystać element zaskoczenia i postanowił wybrać najtrudniejszą, ryzykowną drogę. Wyruszając 6 marca z Krakowa, prowadził swoją armię szybko, tak aby nie zostać zauważonym, rozpowiadając równocześnie, że idzie z wojskiem do Wielunia. W istocie jednak miał inny plan i w celu jego realizacji narusza po raz pierwszy granicę cesarską - najpierw koło Pszczyny - a później szedł wzdłuż granicy. 8 marca wczesnym rankiem koło Czechowic doszło do niewielkiej potyczki, a później przed samym Bielskiem do starcia z około 30 zbrojnymi Polakami. Przednia straż szwedzka, nie zważając na granicę z Cesarstwem, goniła napotkanych i wszystkich, łącznie z tymi, którzy się poddali, natychmiast zabijała. Na przedmieściach Bielska główne siły szwedzkie bez trudu rozniosły w proch regularną chorągiew kozacką, dowodzoną przez Jerzego Ossolińskiego, starostę piotrkowskiego. Tylko 40 kozakom udało się ujść z życiem i pognać w kierunku mikuszowskich szańców. Ich obrońcy już wiedzieli o nadchodzącym wrogu i ściągali siły z pozostałych szańców, usypanych od strony Suchej i Kęt. Prawdopodobnie już ranne potyczki nie uszły uwadze obrońców Podbeskidzia i dlatego wszczęli alarm. Nie mieli tylko pewności, czy aby to jest ten właściwy atak, czy też może tylko zasłona dymna. Jednak informacje uzyskane od kozaków nie pozostawiały wątpliwości, że to tu będzie decydujące starcie. - Bitewny zgiełk, czyli jak rewanż nie do końca się udał - Jak widać z powyższych informacji, generał Wrzesowicz zadał sobie wiele trudu, aby dobrze przygotować się do konfrontacji. Jakież musiało być jego zdziwienie, gdy stanął na granicy Państwa Łodygowickiego i zdał sobie sprawę, że element zaskoczenia nie zadziałał, a na domiar złego zobaczył tam nie tylko gotowych do obrony ludzi, ale i usypane szańce. Dlatego nie spieszył się z rozpoczęciem bitwy, nie wiedząc, że dzięki temu szeregi obrońców rosły w siłę, bowiem ciągle dochodzili nowi ludzie z innych terenów. Z tego też powodu duch bojowy obrońców był wielki, tym bardziej, że już raz przecież pokonali tegoż generała i jego wojska. W tym miejscu trzeba przyznać, że generał pokazał prawdziwy kunszt wojenny. Na bok odsunął swoje jakże bolesne wspomnienia i upokorzenie, a skoncentrował się na tym, jak szybko i sprawnie zdobyć szańce. Zlustrował z daleka teren przyszłej bitwy i rozdzielił swoje siły na trzy kolumny szturmowe: „pierwszą — pod majorem Schachtem — skierował przeciwko polskiej jeździe i leżącej za nią reducie, drugiej — pod obersztlejtnantem Seherrem — kazał atakować drugą redutę, sam zaś z resztą wojska uderzył w centrum na ów „holenderski" szaniec”. Rozgorzała bitwa, która trwał półtorej godziny. Główny szaniec bez trudu odpierał ataki szwedzkie, dlatego Szwedzi przypuścili główny atak na redutę, której dowódcą był Jan Torysiński, i po zaciętych walkach ją zdobyli. Sam dowódca został ranny, choć w wielu publikacjach ten dzień jest opisywany jako jego ostatni. Opanowanie reduty odsłoniło bok głównego szańca i wprowadziło zamęt w szeregach obrońców. Wszystko wskazuje na to, że dowodzący obroną szybko zorientowali się, że tych pozycji nie utrzymają, postanowili więc niepotrzebnie nie tracić ludzi i zarządzili odwrót. Znający teren górale szybko rozproszyli się po mocno zalesionej i górzystej okolicy. Wojska szwedzkie świętowały zwycięstwo, jednak czy jaśnie wielmożny generał-major, Jan Weihard hr. Wrzesowicz dopiął swego? Raczej nie i chociaż opisał to jako swój wielki sukces, to miał pełną świadomość, że głowy, po które tutaj przyszedł, nadal są na karkach właścicieli. „Źródła nie podają niestety ilości strat w zabitych i rannych, poniesionych przez obie strony; jeńców Szwedzi nie brali, wycinając bez litości tych, co nie zdołali zawczasu ujść z opuszczonych przez większość fortyfikacji. Około setki powstańców utonęło podobno w wezbranych nurtach rzeki Białej, usiłując przedostać się na śląską stronę”. Niezadowolony z takiego obrotu spraw generał postanowił kontynuować swój marsz, po drodze nakazując spalenie Mikuszowic i Wilkowic. Warto w tym miejscu przypomnieć, że to właśnie w tych wioskach było najwięcej ludności wyznania protestanckiego. To jednak ani Wrzesowiczowi, ani też jego żołnierzom, w niczym nie przeszkadzało. Wspomniane wsie oraz folwark wilkowicki generał kazał doszczętnie spalić. „Co się stało po zachodzie słońca skąd zapalenie wielkich ogniów do Żywca widziano i ludzi to ustraszyło". Według sporządzonego później przez administratora Łodygowic Torysińskiego spisu, szkody, jakich doznali mieszkańcy Państwa Łodygowickiego zostały wycenione na 135 567 złotych. - Żywiec jak Wieluń, czyli jak ucieczka staje się strategicznym odwrotem - Późnym popołudniem wojska Wrzesowicza dotarły do Żywca. Zajęły to miasto bez większych walk i rozpoczęły rabunek. Chociaż zdobycie miasta ułatwiła zdrada starosty żywieckiego Marcina Piegłowskiego, to jednak generał nie czuł się komfortowo. W czasie, gdy Szwedzi plądrowali Żywiec, niedawno pokonani obrońcy mikuszowskich szańców dokonali przegrupowania i zgromadzili się w pobliżu miasta. Kiedy nad ranem następnego dnia „Chłopów sto na placową wartę uderzyło i onę rozpłoszyło” Wrzesowicz był już pewien - ta ucieczka to był tylko strategiczny odwrót górali, którzy chcieli go wciągnąć w głąb swojego terenu, aby dokończyć to, czego nie udało się im zrobić w Wieluniu. Zaskoczony takim obrotem sprawy generał natychmiast zarządził odwrót. I chociaż w swym raporcie przedstawił Wrzesowicz swoją ekspedycję jako sukces, to bezstronny obserwator bez trudu oceni, używając sportowej terminologii, że w tym meczu stosunkiem 2:1 zwyciężyli mieszkańcy Podbeskidzia. Co się zaś tyczy samego generała, niedługo potem zginął zatłuczony kijami przez mszczących swe krwawe krzywdy chłopów. W tekście wykorzystano następujące pozycje: Generał-major J.W. Wrzesowicz do króla Karola Gustawa z Krakowa 12 III 1656. Oryginał w „Riksarkivet”, „Skrivelser till K. X. G”; Tadeusz Nowak, Nowe szczegóły do dziejów walk górali żywieckich ze Szwedami w marcu 1656 roku, w: Małopolskie Studia Historyczne 1962, str. 14, 18, 19; Zofia Rączka, Dzieje Żywca do połowy XVII wieku, Karta Groni VII-VIII, TMZŻ 1977, str. 50; Stanisław Szczotka, Chłopi obrońcami niepodległości Polski w okresie Potopu, Kraków 1946, str. 36-41, 102; Andrzej Komoniecki, Dziejopis, str. 196.
Autor: Jacek Kachel
Xxxxxxxxxxx

1. Z dziejów Żywca

Historia Żywca jest bardzo interesująca. W swym 700 letnim istnieniu Żywiec przechodził okresy świetności i upadku. Badania archeologiczne odkryły iż na wysokości 612 m n.p.m. znajdowała się osada z końcowego okresu kultury Łużyckiej oraz ślady odwołań z okresu późno lateńskiego .
Ludność kultury Łużyckiej i pucharskiej zamieszkująca Grojec zajmowała się hodowlą, rolnictwem, tkactwem, garncarstwem.
Znaleziska monet greckich i rzymskich na terenie Żywiecczyzny stwarzają przesłanki do przypuszczeń o zaludnieniu kotliny Soły również
w II i IV wieku.
Historia pierwszych wieków istnienia Żywca pełna jest niedomówień. Wiadomości dotyczące najdawniejszych dziejów Żywca są skąpe.
Nie zachował się pierwotny dokument lokacyjny. Po raz pierwszy występuje nazwa Żywiec w spisach świętopietrza z lat 1325 -1328 .
Z tego spisu dowiadujemy się, że znajdował się kościół parafialny,
a pierwszy pleban nosił imię Engberfus. W tym samym niemal czasie co w spisie świętopietrza wymieniany jest Żywiec w dokumencie wystawionym w Bytomiu
w 1327 r. w którym Jan Książe Oświęcimski uznał się lennikiem Jana Luksemburskiego, króla czeskiego . Z niej dowiadujemy się, że w r. 1327 Żywiec był miasteczkiem (oppidum). Czyli w wieku XIV Żywiec jest już zorganizowanym miastem.
Nie ulega wątpliwości, że miasto w pierwszych wiekach swego istnienia zmieniło położenie. Pierwotne usytuowanie Żywca nie było korzystne, częste wylewy rzeki Soły utrudniały życie mieszkańcom. Dlatego też mieszkańcy przenieśli swoje siedziby na tereny mniej narażone na wylewy rzeki.
W początku XV w. Żywiec znany jest kupcom gdańskim jako miejsce, gdzie można było zakupić tanio drzewo. Popularny był już handel drzewem spławianym Sołą i Wisłą. W roku 1416 kupiec gdański Moerser kupował
na terenie Krakowa i Żywca drzewo cisowe.
Do połowy XV w. Żywiec był własnością Książąt oświęcimskich.
W 1467 r. Kazimierz Jagielloński przekazał Żywiec Piotrowi Komorowskiemu. Piotr Komorowski jako właściciel Żywca podlegał Królowi polskiemu, a jako starosta liptowski i orawski Maciejowi Korwinowi, Królowi Węgier.
Kazimierz Jagielloński uwolnił w roku 1468 Piotra Komorowskiego od obowiązku służby wojennej z posiadłości żywieckiej . Gdy wybuchł konflikt zbrojny między Polską a Węgrami w 1471 r. Piotr musiał zająć zdecydowane stanowisko, poparł Kazimierza oraz udzielił mu schronienia i pomocy, gdy ten po nieudanej wyprawie po koronę węgierską powracał do Polski.

Po śmierci Piotra dobra Żywieckie objął jego brat Mikołaj. Ilość mieszkańców Żywca wzrastała z każdym rokiem. Wzrastały również potrzeby ludności.
W XV w. istniała już szkoła parafialna, a także szpital. W 1518 r. Żywiec uzyskał przywilej na 2 jarmarki.
Jarmarki i targi wpływały dodatnio na ożywienie gospodarcze. W mieście skupiał się przede wszystkim handel regionalny, ale także należy pamiętać,
iż Żywiec był również ważnym punktem na drodze handlu tranzytowego.
Przez miasto krzyżowały się szlaki handlowe wiodące na Orawę, Morawy,
do Bielska i Krakowa, był też ośrodkiem handlu takimi towarami jak: miedź, ołów, sól, wino, woły, skóra, len.
Zwożono również do Żywca z okolicznych wsi wyroby z drewna, gonty, płótno, skóry surowe, bryndzę, miód, wosk.
W przywileju, Jan i Wawrzyniec Komorowscy nadali miastu prawo robienia słodu oraz warzenia i wyszynku piwa. Mieszkańcom wsi zabroniono odtąd sprzedawania lub kupowania czegokolwiek poza miastem.
Korzystna sytuacja gospodarcza, w której znalazł się Żywiec w ciągu XVI w. doprowadziła do wzrostu ilości oraz zamożności jego mieszkańców odbiła się dodatnio na wyglądzie miasta.
W 1624 r. Żywiec zakupiony został przez królową Konstancję, żonę Zygmunta III Wazy. W dwa lata później królowa Konstancja zatwierdziła
w Warszawie ordynację dla miasta Żywca. W ordynacji Królowej Konstancji oprócz nadania i potwierdzenia wielu przywilejów omówiony został ustrój miasta. W Żywcu obierano burmistrza, 6 rajców, wójta i 6 ławników. Starosta miał decydujący głos przy osadzaniu urzędów miejskich. Niebawem okazało się,
że kupno Żywca niezgodne było z obowiązującymi w Polsce prawami, wg których ani król, ani królowa nie mogli nabyć w kraju dóbr prywatnych.

Problem ten omówiono w sejmie Rzeczpospolitej w 1631 r. i ostatecznie wyrażono zgodę na zatrzymanie przez królową nabytych dóbr, ale w formie zastawu do momentu, gdy Rzeczpospolitej lub jakiś szlachcic zgłosi na sejmie chęć wystąpienia ich za sumę zastawną 600 000 zł.
Po śmierci królowej Konstancji do Żywca zjechali królewicze Jan Kazimierz, Karol Ferdynand i Aleksander. Po krótkim pobycie odjechali
do Krakowa. W maju 1655 r. po śmierci Karola Ferdynanda Wazy, Żywiec
stał się własnością króla Jana Kazimierza.
W czasie „Potopu” szwedzkiego przez Żywiec przejeżdżała królowa Ludwika Maria, udając się na Śląsk. Także na zamku Żywieckim, przez kilka dni przebywał sam król Jan Kazimierz. Czas ten poświęcił król na organizowanie oporu i powstaniu przeciwko Szwedom. W naradach brali udział proboszcz, dziekan Żywiecki St. Kaszkowic, sojusznik króla J. Torysiński, administrator dóbr Łodygowickich M. Wieczorek, burmistrz Żywca .
W wyniku tych obrad wydany został w Żywcu dnia 13 X 1655 r. uniwersał, w którym król zwracał się do mieszkańców Żywiecczyzny, zachęcając ich
do walki pod dowództwem Jana Karwackiego. W zamian za walkę król obiecywał uwolnienie poddanych od ciężarów zamkowych na okres 3 lat.
„Wszem wobec, każdemu z osobna, komu o tym wiedzieć należy osobliwie jednak pracowitym poddanym naszym, majętności naszej Żywieckiej... Wiernie nam mili iż nieprzyjaciel zewsząd gwałtownie na państwa nasze następuje, a wojska nasze na troje będąc przeciwko trojakiemu nieprzyjacielowi, Moskwie, Kozakom, Szwedom, rozdzielone siłom i potędze jego wystarczyć nie mogą, przyszło nam na wierność waszą zawołać ... abyście się w nesznice, kosy, siekiery, cepy i inne wszelkie oręża, na jakie się kto zdobyć będzie mógł, jako najporządniej przysposobiwszy, do urodzajnego Jana Karwackiego,

oficera naszego kupili i z nim nieprzyjaciela gromili i znosili”...
(Castr. Osw. T. 177, nr 482).

19 XII 1655 górale Żywieccy napadli na Oświęcim, wyprawą tą dowodził Jan Torsiński, Szwedzi zostali pokonani, a gdzie powrócili do Żywca z jeńcami, bronią i zdobycznymi końmi. Również oddziały chłopskie z Żywiecczyzny wyruszyły na odsiecz Częstochowy wraz z chorągwią starosty babimojskiego Żegockiego. Na czele tych oddziałów stanął ks. Proboszcz Stanisław Kaszkowic . Królowa Ludwika Maria na wieść o wyruszeniu górali Żywieckich napisała do ks. Kaszkowica:
„Bardzośmy się ucieszyli nowiną, którą nam oznajmiono o wierności – twojej żeś się szczęśliwie i z góralami zbliżasz pod Częstochowę. Niechże
i dalej Pan Bóg. Niechże i dalej Pan Bóg ma wierność twoją w swojej
św. Opiecz i z temi wszystkimi, którzy idą przy wierności twojej” .
W II 1656 r. Szwedzi zajęli Oświęcim, a Żywiec przygotował się
do obrony. Szaniec mikuszowicki obsadzony był załogą liczącą ok. 200 ludzi, czuwano również na fortyfikacjach w Międzybrodziu i w dobrach ślemieńskich.
Ks. St. Kaszkowiec zachęcił do walki zbójników beskidzkich, gwarantując im darowanie dawnych win . Szaniec w Mikuszowicach w III 1656 r. został zdobyty przez Szwedów. Na ulicach Żywca część mieszkańców stanowiła opór, broniąc swe domy przed napadem Szwedów. Zamek dostał się w ręce Szwedów, który został przez nich zdemolowany . Szwedzi po zrabowaniu miasta rozłożyli się obozem nad rzeką Sołą. Mimo porażki mieszkańcy Żywiecczyzny rozbudzili w sobie poczucie wspólnoty i godności, własnej wolności i ojczyzny.


Jan Kazimierz po powrocie ze Śląska do Polski pamiętał o lojalności Żywczan, Żywiec w 1656 r. otrzymał przywilej wystawiony w Gdańsku
na produkowanie 3 dzbanów gorzałki, pozwolenie na organizowanie trzech jarmarków oraz nadanie gruntów na Górze Suchoniowskiej.
„Mając życzliwy wzgląd na zasługi naszych mieszczan Żywieckich, które z różnych tytułów wielokrotnie oceniając ich znaczne wydatki, które dzień
w dzień ponoszą tak na utrzymanie miasta Żywca jak i przy zdobywaniu miasta Krakowa ponieśli ...” .
Nagrodę otrzymał również proboszcz żywiecki ks. St. Kaszkowic i burmistrz Mikołaj Wieczorek .
Król Jan Kazimierz nadał ks. przywilej na kaznodziejstwo i rolę kmiecą
w Starym Żywcu. Burmistrz otrzymał półrobek ziemi położonej między wsią Sporyszem a gruntowymi zamkami. Z półrobka miał płacić tylko 12 zł rocznie
do zamku a z wszelkich innych ciężarów został zwolniony .
W roku 1669 do zamku Żywieckiego przybył Jan Kazimierz, który
po abdykacji tu oczekiwał na wyniki elekcji. Świta królewska składała się
z 60 osób. W czasie pobytu w Żywcu król uczestniczył w uroczystościach kościelnych oraz interesował się życiem gospodarczym miasta. Król potwierdził nadanie dawnych przywilejów. Szczególnie zabiegano o utrzymanie dawnego przywileju nadania na wolny zakup drzewa i gontów na naprawę domów.
Kościół Żywiecki otrzymał od króla błękitnie obicie atłasowe, a także wybudowano kaplicę Św. Wita.
Dopiero w roku 1676 Jan Wielkopolski, stolnik koronny zadeklarował
w sejmie chęć wykupienia ich za sumę zastawną 600 000.
W roku 1683 r. Jan Wielkopolski zorganizował regiment piechoty, który przygotował się do odsieczy wiedeńskiej. Po śmierci Jana Wielkopolskiego Żywiecczyzna została podzielona między jego dzieci.
Jan otrzymał państwo suskie i Pieskową Skałę, Franciszek państwa żywieckie, Konstancja Otylia państwo ślemieńskie. Franciszek wyjechał za granicę pozostawiając Żywiec w rękach Aleksandra Drozdowskiego. Rządy jego były dosyć samowolne.
Po powrocie Franciszek Wielkopolski przejął rządy.
Początek XVII w. to w dziejach Polski niespokojny i burzliwy okres.
W tym niespokojnym czasie zamek żywiecki i cała Żywiecczyzna była przystanią dla uciekinierów. Chronili się tutaj m. in. zwolennicy króla Stanisława Leszczyńskiego.
W roku 1772 nastąpił I rozbiór Polski. Żywiec dostał się na 146 lat pod panowanie Austrii. Zabór austriacki w skład którego wszedł Żywiec, otrzymał nazwę Galicji i Lodomerii. Od 1782 r. Żywiec leżał w Cyrkule myślenickim
a w r. 1819 siedzibę cyrkułu przeniesiono do Wadowic.
Wydarzeniem gospodarczym z tego okresu była zapoczątkowana w 1789 r. budowa drogi cesarskiej z Węgier do Wadowic.
„Droga cesarska” po dzień dzisiejszy służy jako arteria komunikacyjna.
Tymczasem wystawne życie Franciszka Wielkopolskiego było przyczyną zadłużenia i zmusiło go do sprzedaży. Po śmierci Franciszka, jego żona Elżbieta swoje prawa do Żywca i zamku sprzedała hrabiemu Adamowi Przerembskiemu, który następnie w 1810 r. odsprzedał je Albertowi Wettinowi ks. Sasko-Cieszyńskiemu.
W 1797 r. cesarz Franciszek II potwierdził przywileje i swobody miasta. Samodzielność gospodarczą a równocześnie i prawną Żywiec uzyskał dzięki samowystarczalności finansowej. Najcenniejszymi składnikami majątku były lasy, parcele, tartak, cegielnia.
Rządy w mieście w I połowie XIX w. sprawowała „Rada mężów wybranych”. Rada wybierała członków magistratu. Magistrat, na czele którego stał burmistrz składał się z asesorów i syndyka.
Do rady należał nadzór nad kasą miejską, lasami, funduszem Kościelnym.
Rada istniała w Żywcu do 1865 r..
W 1838 resztka zabudowań zamkowych wraz z parkingiem przeszła
w ręce Habsburgów. Ostatni z Wielkopolskich w Żywcu – Adam sprzedał swoją część dóbr Karolowi Ludwikowi Habsburgowi. W ten sposób zakończyło się 160 letnie panowanie Wielkopolskich na Żywiecczyźnie.
W pierwszej połowie XIX w. na terenie Żywca oraz w Sporyszu i Zabłociu zaczęły rozwijać się zakłady przemysłowe m.in. zakład żelazny, a w Zabłociu arcyksiążę Albrecht Habsburg wybudował, na miejscu dawnej gorzelni Wielkopolskich nowy browar. W 1856 r. firma została zarejestrowana, a w roku następnym ruszyła produkcja bardzo słynnego żywieckiego piwa. Habsburgowie zadbali również o to, aby rozwijający się przemysł
w Żywiecczyźnie uzyskał nowoczesne i szybkie połączenie z innymi regionami
w Galicji i monarchii austriackiej.
Karol Stefan Habsburg był kandydatem na tron polski w czasie I wojny światowej. Sam Karol Stefan miał pewne poparcie w społeczeństwie polskim. Mówił po polsku, spokrewniony był z arystokracją, cieszył się nawet pewną popularnością wśród bogatych chłopów. Jednak cesarz Austrii Karol był przeciwny tej koncepcji, Karol Stefan wycofał w 1917 roku swoją kandydaturę
do tronu polskiego. W okresie I wojny światowej, wielu z mieszkańców Żywiecczyzny wzięło udział w czynnych walkach. Powstał nawet powiatowy Komitet Narodowy, który zajął się werbowaniem ochotników do walki.


Powstaje również Polska Organizacja Wojskowa, na jej czele stanął
dr Michał Kamicki. Żywiecka POW utworzyła kilka sekcji: kolejową, studencką, akademicką, rzemieślniczą.

Po 123 latach Polska odzyskuje niepodległość. W listopadzie 1918 roku ludność Żywiecczyzny rozbroiła żołnierzy austriackich. Radość była ogromna, natychmiast mieszkańcy przystąpili do odbudowy ekonomicznej. Jednak wysokie zacofanie gospodarcze było bardzo trudne do odrobienia, mimo,
że zapału nie brakowało. Wielkie dobra Habsburgów nie zostały upaństwowione, ani nie rozparcelowane.
Żywiecczyznę ogarnęła fala strajków. 16 III 1932 roku podczas manifestacji, w której brało udział około 800 robotników, w wyniku starcia
z policją zginęło około 4 robotników a wielu raniono.
Bezrobocie było dotkliwą plagą naszego miasta. Jedyną większą inwestycją w okresie międzywojennym była budowa zapory w Porąbce.
W 1938 roku powiat żywiecki zamieszkiwało około 15 tysięcy mieszkańców. Ludność była prawie jednolita pod względem narodowościowym
i wyznaniowym. Tylko 2 % stanowili Żydzi.
1 IX 1939 roku rozpoczyna się II wojna światowa. Polska, także nasza „mała ojczyzna” znów pogrążyła się w wielkim dramacie wojennym,
składającym się głównie z nieszczęść ludzkich.
Na stokach góry Pilsko padli pierwsi zabici na ziemi żywieckiej żołnierze polscy.
W czterech betonowych schronach bojowych w Węgierskiej Górce
o nazwach „Wąwóz”, „Waligóra”, „Wędrowiec” i „Włóczęga” broniła się kompania KOP z batalionu Berezwecz. Bohaterska obrona trwała do 3 IX, załoga częściowo poległa, a częściowo dostała się do niewoli niemieckiej.
Pod względem administracyjnym powiat żywiecki, jako część składowa prowincji śląskiej, włączony został do III Rzeszy. Niemcy wprowadzili nową jednostką administracyjną zwaną „dowodem urzędowym” (Amtsbezirk). Nadzór nad gminami sprawował landrat powiatu żywieckiego.
Niemcy planowali wysiedlenie ludności polskiej do Generalnej Guberni oraz osiedlenie w miejsce mieszkańców osadników niemieckich..
Niemieckiemu terrorowi na terenie Żywiecczyzny przeciwstawiały się polskie tajne organizacje podziemne, które zjednoczyły się w szeregach AK.
Działania wojenne na terenie regionu Żywiecczyzny trwały od stycznia
do kwietnia 1945 roku. Dzień wolności dla naszych mieszkańców nadszedł
4 kwietnia 1945 roku.
Lata 1945 - 50 były okresem odbudowy ze zniszczeń wojennych.
W 1950 roku region żywiecki powiększył swój obszar do 32 km2, a liczbę mieszkańców do 23 tysięcy przez wchłonięcie w swoje granice administracyjne trzech osad: Zabłocia, Ispu i Sporysza.
Jedną z poważniejszych inwestycji, która przyniosła Żywiecczyźnie korzyści była budowa zbiornika wodnego na rzece Sole w Tresnej.
Zbiornik ten, którego budowa zakończona została w 1967 roku, zwany dziś Jeziorem Żywieckim, uczynił i tak już urozmaiconą krajobrazowo Żywiecczyznę jeszcze atrakcyjniejszą dla turystów.
Współcześnie Żywiec to jeden z ważniejszych ośrodków życia przemysłowego w południowo - wschodniej części województwa śląskiego. Coraz częściej i chętniej przyjeżdżają tu inwestorzy i partnerzy pragnący nawiązać współpracę.
Dogodne położenie na trasie szlaków handlowych, bliskość Wiednia, Katowic i Krakowa otwiera ogromne możliwości handlowe.

Żywiec jest prężnym miastem regionu, w którym tkwi ogromny potencjał
i stwarzane są dogodne warunki do inwestowania i prowadzenia rozlicznych interesów. Ambicją mieszkańców miasta i władz samorządowych jest uczynienie z Żywca znaczącego w kraju ośrodka turystyczno - kulturalnego, w którym będą zatrzymywać się polscy i zagraniczni turyści
1. [DOC]
spis treści - Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Żywcu
www.lo-zywiec.pl/old_version/kacik_hist ... docPodobne

To sztuczne Jezioro Międzybrodzkie „perła w koronie wierchów żywieckich”, ..... mógł, jako najporządniej przysposobiwszy, do urodzajnego Jana Karwackiego, ...
Avatar użytkownika
akarwa
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 1
Sponsor (1)

Poprzednia stronaNastępna strona

Powrót do K____