201. Topolnicki Edwin Leon (1876-1959)

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Topolnicki Edwin Leon (1876-1959)

Postprzez Marcin » 29.01.2008

Edwin TopolnickiTopolnicki Edwin Leon h. Sas[4], ur.: 17.09.1876 s Henryka Józefa i Ludmiły Karoliny „Pyszniak” Bielińskiej[2][3][4]; chrz.: 1876 Złoczów (diec. lwowska) (obrz. greko-kat.) rodzice chrzestni: Roman Bieliński (dziadek), Helena Bielińska (ciotka ?, babka ?), Edward Biederman (?) [2]; ślub: 8.6.1901 Tarnopol, świadkowie: Joanna (Joannes) Bałaban i Stanisław Fritze - asystent pocztowy; żona: Władysława Fritze [3]; dzieci.: Edwin Ignacy 1902, Tadeusz 5.6.1903, Jan 1904, Adam 1905, Juliusz 22.8.1914; zm.: 1959; poch. cmentarz Rakowicki Kraków; kapitan I Brygady Legionów Polskich - ranny pod Krzywopłotami, kombatant wojny polsko-bolszewickiej, naczelnik urzędów pocztowych.

W AbchazjiW 1894 ukończył 7 klas gimnazjum klasycznego w Samborze. 1900-1902 (przynajmniej) - Wysocko Wyżne (W 1901 był ekspedytorem pocztowym II klasy w Wysocku Wyżnym [27]). 8.6.1901 ożenił się z Władysławą Fritze w Tarnopolu. Tam też urodzili się jego pierwsi synowie[9]. W 1903 otrzymał posadę ekspedienta pocztowego w Hulczu[28] w parafii Waręż. Przeniósł się tam z rodziną, gdzie rodzą się 2 kolejni synowie Jan i Adam, (w 1905 mianowany pocztmistrzem II klasy II stopnia [15]). Nawiązuje się tam przyjaźń z rodziną ekonomowstwa Gregerów, z których Wilhelm zostaje później mężem jego szwagierki Kazimiery Fritze. Edwin pracuje też w Wysocku Wyżnym [10], 1909, 1910 Zakliczyn [10][12] (gdzie jest też naczelnikiem straży pożarnej[13]) Nadbrzeże [14]. W 1910 mieszka w Jordanowie, choć jeździł w różnych sprawach - np. zaraz po Bożym Narodzeniu zatrzymał się w hotelu Belvedere w Krakowie gdzie spotkał się z Tadeuszem Fritze swoim szwagrem.[19] W 1911 pełnił też funkcję naczelnika Straży Pożarnej w Zakliczynie [23] Pozostał w obrządku greko-katolickim aż do 1914 roku. 17.10.1914 i wstąpił ochotniczo do wojska polskiego do I Brygady Legionów Józefa Piłsudskiego. Służył w 1 Pułku Artylerii Lekkiej (Górskiej). Brał udział w bitwach pod Krzywopłotami (16-19.11.1914) - ranny, Marcinkowicami, Nowym Sączem (9.12.1914), nad rzekami Stochodem i Styrem, z rangą asystenta oficerskiego ogniomistrza (mianowanie 20.7.1915). W 1915 był z Legionami w Abchazji. Posiadał odznakę Pierwszej Brygady Legionów Polskich.

W 1915 w stopniu plutonowego pełnił służbę jako inspekcyjny i był przeznaczony do specjalnych poruczeń przy stacji Komendy Zbrojnej Polskich Legionów we Wiedniu[33]. 13.8 powołany jednak został na stanowisko pocztmistrza w Jordanowie co poskutkowało prośbą do Komendy Legionów Polskich o odwołanie.[33] Prośba spotkała się jednak z odrzuceniem gdyż jak się wyrażono w korespondencji do Komendy Legionów Polskich Edwin wywiązywał się z powierzonych mu zadań zawsze z największą gorliwością i sumiennością. "Wielki służbista" /w pozytywnym sensie/, trzymał doskonale w karbach ludzi mu paddanych i był typem prawdziwego energicznego a przy tym taktownego polskiego podoficera[34]. Dopiero 18.11.1915 został przeniesiony do służby cywilnej do pracy jako naczelnik urzędu pocztowego telegraficznego. Kierował wówczas urzędami: Jordanów, Baranowicze. W Roku 1916 zwolniony ze służby, z powodu chronicznej choroby nerek - jako niezdolny do służby. Do końca wojny trudnił się handlem. Następnie powrócił do służby w pocztownictwie, aż do ponownych działań wojennych w 1920. Wtedy również jako oficer ochotnik wstąpił do Armii (wraz ze swoimi trzema synami) gdzie służył jako naczelnik poczty polowej frontu litewsko-białoruskiego. W 1922 całkowicie zwolniony ze służby z powodu choroby nerek.[5] 25.10.1937 odznaczony Krzyżem Niepodległości [16][17]

Rodzina TopolnickichPo pierwszej wojnie pracował na różnych placówkach i nie bywał wiele w domu. Od 1922-27 pracował na różnych posadach biurowych[5]. W grudniu 1923 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi za działalność na polu podniesienia warunków sanitarno-porządkowych.[11]

W 1925 został mianowany naczelnikiem pocztowego w Baranowiczach[20] otrzymując jednocześnie funkcję prezesa miejscowego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół"[25]. Niestety w urzędzie dochodziło do defraudacji na spore sumy (kilkudziesięciu tysięcy złotych). W wyniku śledztwa zarządzonego w 1927 roku ujawniono, że winnym był Witold Wasilewski, już w 1920 oskarżony o podobny czym na 4 miliony marek. Wówczas nie udało się udowodnić mu winy. Tym razem prezes Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów - Ciemnołoński zarządził dochodzenie. Specjalna komisja w osobach starszego inspektora Małochleba oraz naczelnika wydziału pocztowego - Babickiego prowadziła śledztwo. Wasilewskiego oskarżono o przyjęcie sumy 20.000 zł przywłaszczonej poprzez otwieranie listów i przesyłek.[29] Winny zbiegł ale ujął go w Drui mieszkaniec Jan Kochanowski, za co otrzymał nagrodę pieniężną.[31] Oskarżonego osadzono w więzieniu w Słonimie.[24][26]. W trakcie śledztwa sądowego udowodniono przywłaszczenie 6000 złotych i zrzucono współudział także niestety na naczelnika urzędu Edwina Topolnickiego. Sprawa karna ciągnęła się rok, w czasie której Edwin przebywał nawet krótki czas w areszcie. W efekcie sprawy obaj zostali dyscyplinarnie zwolnieni.[21][22] Witold otrzymał wyrok 2 lat więzienia, a Edwinowi zaliczono na poczet kary dotychczasowy areszt. Pozbawiono go też prawa do emerytury.[25] Witold Wasilewski nie zakończył swojej przestępczej działalności. Został zatrzymany ponownie w 1937 roku w piekarni gdzie pracował jako inkasent i przerabiał kwity przywłaszczając sobie różnicę na sumę około 3000zł.[30]

Edwin w 1929 otrzymał pracę w warszawskiej Fabryce Karabinów - najpierw na stanowisku brakarz, a potem w rachunkowości. Rodzina mieszkała wówczas w Krakowie. W 1935 otrzymywał 250 zł. miesięcznej pensji. W 1938 mieszkał w Warszawie na ul. Siennej 33 m. 3. W Fabryce Karabinów pracował do 1939 roku.[5] Znała go tu matka póżniejszego męża wnuczki - Apolonia Krauze, oraz jej siostra Eugenia - również pracujące w tej fabryce przy wyrabianiu kul.[32] W czasie II Wojny Światowej m.in. prowadził w 1942 restaurację-bar "Sas" w Otwocku.[7]

Był towarzyski i wesoły. "Zamiłowany czciciel Nemroda, ganiał po lasach polując, po powrocie do domu był w stanie zjeść 30 siekanych sznycli, albo jajecznicę z kopy jaj" [1] Do Krakowa przyjeżdżał często w czasie II WŚ. Z wnuczkami - Ewą i Barbarą siadywał i opowiadał o podróżach i dalekich krajach, oglądając wielki atlas świata, czytał Pana Tadeusza i opowiadał wiersze takie jak "Pani Twardowska". Uczył też robić wycinanki z papieru. W 1945 mieszkali na Podgórzu. W chwili wysadzenia mostu na Wiśle wybiło wszystkie okna, firanka wyrwana przeleciała przez wszystkie pokoje i wciśnięta została pod wannę a dziadek siedzący przy małej kozie został cały osypany sadzą. Takim go zobaczyła rodzina jak przyszedł do piwnicy. Ponieważ w domu nie było okien musieli przeprowadzić się na ul. Dolne Młyny, gdzie było już wiele osób. Po wojnie zamieszkał u syna Jana na ul. Długiej. Pędził tam wino w małych dymionach.[32]
[Topolnicka E. zam. Niewalda - opowiadania]


:!: Opowiadania dotyczące Edwina Leona Topolnickiego
:drzewo: Genealogia rodziny Topolnicki
:aparat: Zdjęcia dot. Edwina Leona - galeria

Bibliografia (spis)
[1] Tadeusz Topolnicki - Saga
[2] Metryki chrztu 9.06.1887 - chrztu udzielał proboszcz: Aleksander Czemeryński,
[3] Metryka ślubu 6.VIII.1901 - Tarnopol,
[4] Certyfikat szlachectwa z 14.XI.1888,
[5] Przebieg służby wojskowej i pracy - CAW
[6] Chojnacka Monika - Topolniccy - praca doktorska
[7] Książka telefoniczna 1942
[8] Wiadomości rodzinne, pamiątki
[9] Akt chrztu syna Tadeusza
[10] Szematyzm 1903, 1909, 1910
[11] Dziennik Personalny R.19, nr 4, Min.Spraw Wojsk.
[12] Mały Światek 1.12.1910
[13] Kalendarz Strażacki na rok 1911
[14] Czas, 10.12.1910 - błędne imię: Edward
[15] Gazeta Lwowska, 12.7.1905
[16] CAW Kartoteka Personalno-Odznaczeniowa
[17] Monitor Polski 1937 nr 259
[18] Wspomnienia Stanisława Dąbrowskiego, w: Landau Maksymilian, Artyleria Legionów Polskich - Dywizjon Brzozy w r. 1914.
[19] Nowa Reforma 28.12.1910
[20] Dziennik Urzędowy Generalnej Dyrekcji Poczt i Telegrafów.
[21] Słowo, 21.11.1928
[22] Okólnik Dyrekcji Poczt i Telegrafów w Wilnie, 13.1.1928
[23] Kalendarz Strażacki na 1911 rok
[24] Kurjer Poznański, 27.10.1927
[25] Rzeczpospolita, 18.10.1928
[26] Kurjer Wileński 15.10.1927
[27] Nowa Reforma 13.7.1901
[28] Gazeta Lwowska 14.7.1903
[29] ABC 24.10.1927
[30] Dobry Wieczór! i Kurjer Czerwony, 9.3.1937
[31] Słowo 29.12.1927
[32] Relacja ustna Ewa Topolnickiej, zam. Niewalda
[33] Pismo od w-ce Prezydenta Białej do Komendy Legionów Polskich w Piotrkowie, nr 55061/II, CAW I.120.1.268
[34] Korespondencja Komendy Stacji Zbrojnej Polskich Legionów we Wiedniu z Komendą Legionów Polskich z n. 14.8.1915, nr 3060, CAW I.120.1.200
.
"Ateizm - to uparta wiara w bezsensowność wierzenia"
Avatar użytkownika
Marcin
Administrator
Administrator
Lokalizacja: Kraków
Medale: 1
Pomoc techniczna (1)
Imię i nazwisko: Marcin Niewalda

Powrót do T____