550. Warnecki Janusz

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Warnecki Janusz

Postprzez Latynista » 16.05.2008

Janusz Warnecki 1895-1970, właściwie: Jan Kozłowski. Wychowanek gimnazjum oo. Jezuitów w Chyrowie. Aktor, reżyser teatralny i filmowy, dyrektor teatru. Na scenie występował od 1914, m. in. w Krakowie, Tarnowie i Lwowie. W tym czasie rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które w następnych latach kontynuował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej. Od 1921 występował w teatrach w Warszawie, od 1925 jako reżyser i aktor współpracował z Polskim Radiem. W 1930 wyjechał do Paryża z pierwszą grupą opracowującą polską wersję filmów dźwiękowych. Po powrocie do Warszawy w 1931 sprawował kierownictwo artystyczne teatru Wesołe Oko. W pierwszej połowie lat 30. zajmował się współreżyserią filmów. W następnych latach zajmował się głównie reżyserią teatralną, był też twórcą kilku sztuk teatralnych dla dzieci. W sezonie 1936/37 był dyrektorem Teatru Letniego w Warszawie, 1937/38 dyrektorem Teatrów Miejskich we Lwowie, w sezonie 1938/39 kierownikiem artystycznym Teatru Buffo w Warszawie. Był czynnym działaczem ZASP-u, kilkakrotnie wchodził w skład jego Zarządu Głównego. Podczas okupacji mieszkał w Warszawie, był członkiem Tajnej Rady Teatralnej i wykładowcą konspiracyjnego PIST-u, pracował w cukierni "Napoleonka" i kawiarni "U Aktorek". W 1941 był aresztowany po zabójstwie Igo Syma i więziony na Pawiaku. Walczył w powstaniu warszawskim. Na początku 1945 przybył do Krakowa i związał się jako aktor, reżyser i wykładowca Studia ze Starym Teatrem, w sezonie 1945/46 był jego kierownikiem artystycznym. W 1947, wraz z Julianem Tuwimem, zorganizował Teatr Muzyczny Domu Wojska Polskiego i był jego dyrektorem do końca sezonu 1946/47. W sezonie 1947/48 był ponownie w Krakowie aktorem i reżyserem Teatrów Dramatycznych. W 1948 związał się na stałe z Warszawą: był aktorem i reżyserem Teatru Polskiego (1948/49, 1951-53), kierownikiem artystycznym Teatru Nowego (1949 - 51), kierownikiem artystycznym Teatru Syrena (1954-55), dyrektorem Teatru Polskiego Radia (1956 - 61). Często reżyserował słuchowiska i brał w nich udział, na scenach teatralnych reżyserował sporadycznie. W 1960 amputacja nogi utrudniła mu stałą pracę w radiu i występy, mimo kalectwa podjął jednak współpracę z Teatrem Tv i zagrał parę ważnych ról. W latach 1956 - 65 był profesorem zwyczajnym warszawskiej PWST. Od 1963 był członkiem zasłużonym SPATiF - ZASP. Napisał wspomnienia "Najdłuższy mój monolog", 1971.


Poznałem Go na początku 1947 r., kiedy Julian Tuwim angażował mnie do "Żołnierza królowej Madagaskaru", powierzając rolę młodego Mąckiego. Partnerowałem Mirze Zimińskiej i Ludwikowi Sempolińskiemu. Reżyserem przedstawienia, które miesiącami nie schodziło z afisza, był właśnie Janusz Warnecki. Jego nazwisko gwarantowało saukces i wysoki poziom artystyczny. To Jemu zawdzięczam, że rolę przyjęto życzliwie i z uznaniem. Praca z Nim była przyjemnością. Należało tylko słuchać Jego uwag i poddać się Jego sugestiom. Potem spotkałem się z Nim w latach 50. w Teatrze Nowym na Puławskiej, kiedy zaproponowano mi zastępstwo w reżyserowanej przez Niego nie najlepszej komedii muzycznej gruzińskiego autora pt. "Konkurenci". I znowu zrobił z niej znakomite przedstawienie, na które chodziły tłumy. Wcześniej podziwiałem Pana Janusza w sztuce "Pasażer bez bagażu" w Teatrze Studio na Karowej, kiedy zjechał na gościnne występy z Krakowa - jako tytułowy bohater był zachwycający, zachwycałem się Jego maestrią także w innych rolach, m. in. Millera w "Intrydze i miłości", za którą otrzymał Nagrodę Państwową. Wydarzeniem w skali międzynarodowej stała się Jego wielka rola Starego Aktora w sztuce telewizyjnej "Mistrz" - specjalnie napisanej dla Niego przez Zdzisława Skowrońskiego, a wyreżyserowanej przez Jerzego Antczaka w 1965 r., za którą uhonorowano Go Nagrodą Państwową I stopnia i Złotym Ekranem oraz Międzynarodową Nagrodą "Prix Italia". Grając tę rolę, był już ciężko chory po amputacji nogi. Oczarowana tą kreacją Irena Babel, dyrektorka Teatru Powszechnego w Warszawie, tak napisała do Niego: "...uległam dawno nie przeżywanemu wzruszeniu i fascynacji. Po tak zagranej roli wraca wiara w wielkość teatru i naszego zawodu".

[Witold Sadowy, "Janusz Warnecki - wspomnienie w 30. rocznicę śmierci", Gazeta Wyborcza, 7.04.2000.]



[Opr. Henryk Szymon Wąsowski]
Latynista
Aktywny
Aktywny

Powrót do W____