17271. Hofmokl-Ostrowski Zygmunt (1873-1963)

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Hofmokl-Ostrowski Zygmunt (1873-1963)

Postprzez KwasniewskiK » 25.04.2012

Hofmokl-Ostrowski, Zygmunt, ur. w Wiedniu 1873 r. zm. w Krakowie 1963 r. Był jednym z pięciu synów dra Franciszka Hofmokla, sędziego Najwyższego Trybunału Sądowego i Kasacyjnego w Wiedniu, radcy dworu i członka tzw. Galicyjskiego Senatu dla spraw polskich. Od matki – Wilmy z Ślepowron Ostrowskich przyjął drugi człon nazwiska, nie chcąc nosić nazwiska brzmienia wyłącznie niemieckiego. Był żonaty z Marią Zagórską i miał dzieci: Wilhelma Edmunda oficera lotnictwa (1908-1935), Zygmunta (adwokata) i Gabrielę Io Dębczyńską, IIo hr. Mycielską (1907-1991)(adwokata). Studia prawnicze ukończył we Lwowie. Tam też uzyskał stopień doktora praw. Następnie podjął pracę w krakowskim sądownictwie, studiując jednocześnie ekonomię na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Uzyskawszy stypendium na wyjazd zagraniczny, udał się do Londynu, gdzie odbył dwuletni staż w British Museum.
Uważał, że „obrońcy pod żadnym pozorem szkodzić klientowi nie wolno, choćby pogwałcił nie wiem jakie obowiązki etyki, kurtuazji towarzyskiej, dyplomatycznej czy urzędowej.”
W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii austriackiej jako podporucznik artylerii konnej. Potem, w obronie Lwowa, brał udział jako kapitan wojsk polskich i odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Po wojnie otworzył, jako adwokat krakowski, kancelarię adwokacką w Warszawie. Bronił głównie w sprawach karnych i chociaż miał liczną klientelę – nie wpisano go na listę warszawską; nastąpiło to dopiero na dwa lata przed drugą wojną.
W 1931 roku przed Wojskowym Sądem Okręgowym bronił majora Kazimierza Kubalę, lotnika niezwykle popularnego, jako że dwukrotnie próbował przelecieć Atlantyk. Oskarżono go o pisanie anonimów krytykujących działalność szefa Departamentu Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych płk. Ludomira Rayskiego. Skazano go na rok więzienia i wydalenie z korpusu oficerskiego.
W drugiej instancji, przed Najwyższym Sądem Wojskowym majora bronił Hofmokl-Ostrowski dowodząc, że oskarżony ujawniał mnóstwo zaniedbań i żądając przeprowadzenia dowodu prawdy, do czego nie dopuścił sąd, a obrońca otrzymał naganę i utracił też prawo występowania przed sądami wojskowymi. Okazję do dalszych represji stworzyła wypowiedź Hofmokla-Ostrowskiego podczas procesu wytoczonego za to, że broniąc redaktora „Prosto z mostu” Stanisława Piaseckiego, oskarżonego z powodu krytyki poparcia przez Wacława Sieroszewskiego obozu w Berezie Kartuskiej, miał powiedzieć: „Berezę Kartuską zarządzić mógł tylko tchórz”, w czym prokuratura dopatrzyła się znieważenia sądu i obrazy rządu, a Piłsudskiego w szczególności . Hofmokla aresztowano na 12 dni, ale wobec protestów środowiska zwolniono.
Na rozprawie Hofmokl przyznał tylko, że w replice adw. Józefowi Wasserbergerowi, który wspominał Piłsudskiego, powiedział: „Berezę Kartuską wymyślić mógł tylko tchórz, a marszałek Piłsudski tchórzem nie był”. Sąd grodzki skazał jednak mecenasa na 3 miesiące aresztu i pozbawił go prawa wykonywania zawodu przez 10 lat. W wyniku apelacji Sąd okręgowy zmniejszył karę do miesiąca aresztu i zawieszenia na dwa lata w praktyce adwokackiej. W innym procesie, broniąc klienta, nazwał świadka oskarżenia, oficera defensywy, prowokatorem, a gdy ten znieważył go na ulicy – sześciokrotnie strzelił do niego z rewolweru na sali posiedzeń Sądu, za co, jako oficer rezerwy występujący „w obronie honoru” został ostatecznie skazany w Sądzie Apelacyjnym na siedem dni aresztu. W czasie wojny był więziony przez gestapo w Milanówku i Lublinie. Jego klientami byli też i sławny „Szpicbródka”, a po wojnie wielokrotny zabójca Władysław Mazurkiewicz.
Był autorem komentarza do Kodeksu Karnego i opracowań o charakterze pitawali "Contessa Mizzi i inne obrony egzotyczne"(1925),"Banki w Polsce" (1925); "Proces ministra Czechowicza przed Trybunałem Stanu' (1929); "W Modzelinie (rzeczy ponure)" (1932); powojennej pracy "O rehabilitacji: ustawa, rozporządzenia wykonawcze, rozporządzenia niemieckie" (1945)(o przepisach rehabilitacji Volksdeutschów); "Szkice biograficzne" (1945); oraz powieści i dramatów pozostawionych przeważnie w rękopisach.
Źródło: S. Milewski, Adwokat nietuzinkowy. Przyczynki do biografii mecenasa Zygmunta Hofmokla-Ostrowskiego (ojca),„Palestra” r. 2008, nr 3-4.
KwasniewskiK
Aktywny
Aktywny

Powrót do H____