32257. Miączyński Ignacy (1760—1809)

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Miączyński Ignacy (1760—1809)

Postprzez Marcin » 28.10.2017

Ignacy Miączyński mal. PitschmannIgnacy Miączyński mal. FugerIgnacy Miączyński h. Suchekomnaty, ur. 8.7.1760 Zawieprzyce, zm. 25.10.1809 Wiedeń, być może otruty, syn Józefa Bonawentury (generała wojsk koronnych) i Katarzyny Potockiej (Kasztelanki słońskiej).

Życie

Uczył się w Collegium Nobilium w Warszawie, a następnie, wg tradycji rodzinnej, wiele podróżował po Europie — zwłaszcza Francji (1783, 1798, 1803) i Włoszech (z Ignacym Potockim w l. 1783 i 1799). Żonaty z Anielą z Bielskich h. Jelita (30 III 1767—17 II 1832), którą poślubił 21 I 1784 we Lwowie, miał synów: Wacława (zm. 12 VIII 1812) i Mateusza (1800—1863), członka galicyjskiego sejmu stanowego. Zachorowawszy w toku negocjacji pokojowych, zmarł 25 X 1809 w Wiedniu (wg tradycji rodzinnej został otruty i ograbiony).

Działalność polityczna



Mimo przyjacielskich kontaktów z Ignacym i Stanisławem Kostką Potockimi (był synem chrzestnym ich ojca i kuzynem przez matkę) nie brał wielkiego udziału w życiu politycznym w okresie schyłku Rzpltej. Dn. 27 IV 1781 mianowany został szambelanem królewskim, 9 IV 1791 rotmistrzem kawalerii narodowej. W r. 1790 wszedł w skład komisji działającej w Galicji na rzecz przygotowania połączenia tych ziem z Rzpltą.
Opowiedział się po stronie Księstwa Warszawskiego i sprawy polskiej w czasie wojny 1809 r. Dn. 26 V 1809, powołany przez księcia Józefa Poniatowskiego na członka Rady Centralnej, cywilnej władzy tymczasowej Galicji, wyzwalanej przez armię Ks. Warsz., nie przyjął urzędu z powodu zbytniego podporządkowania Rady intendenturze armii księcia Józefa. Natomiast przyjął nominację na jednego z konsyliarzy gubernialnych dozorców dotychczasowych austriackich władz gubernium (29 V), dokonaną na własną rękę przez gen. A. Rożnieckiego natychmiast po wkroczeniu wojsk polskich do Lwowa, 2 VI został członkiem Centralnego Rządu Tymczasowego Obojga Galicji i zarazem prezesem rządu dozorczego (od 10 VI Rady Zastępczej Krajowej) przy Gubernium Lwowskim. Rząd Centralny polecił mu m, in. przyjęcie niezbędnych dla funkcjonowania administracji akt Gubernium i zainstalowanie biur Rządu Centralnego w gmachu władz gubernialnych. Związany z obozem Czartoryskich, bardzo poważany «z rządności, rozsądku i charakteru (Koźmian), był powołany w początkach lipca 1809 do deputacji wysłanej przez Galicję do Napoleona w Wiedniu (przybył tu w sierpniu). Był obok T. Matuszewicza głównym informatorem cesarza Francuzów w sprawach galicyjskich w toku długich i niełatwych negocjacji o pokój z Austrią w 2. poł. 1809 r. Gorliwie starał się o przyłączenie Wieliczki do Księstwa Warszawskiego. Wycofał się na długie lata z działalności politycznej.

Działalność gospodarcza i mecenat



PieniakiPosiadając starostwa holeniszczowskie nad Zbruczem (1785) i śmidyńskie (1788—93) na Wołyniu oraz liczne majątki w Lubelskiem i na Ukrainie (m. in. Załoźce, Markopol, Zawieprzyce, Kraśniczyn, Izdebno, Tartaków, Kobelsko, Kłodnica), propagował postęp gospodarczy i zakładał manufaktury w swoich dobrach (zwłaszcza sukiennicze w Załoźcach pod Brodami i w Tartakowie). Po II rozbiorze zamieszkał M. w Galicji, gdzie stał się jednym z najbogatszych i wpływowych właścicieli ziemskich.

Jako miłośnik i znawca sztuki kolekcjonował obrazy, zwłaszcza dawne i obce (przede wszystkim malarstwo włoskie i holenderskie), i stworzył galerię (ok. 400 malowideł), dla której wybudował pod koniec życia siedzibę na przedmieściu łyczakowskim Lwowa (zamienioną na koszary przez władze austriackie); jego zbiory stały się podstawą galerii im. Miączyńskich i Dzieduszyckich otwartej w r. 1911 w pałacu Dzialyńskich we Lwowie. Galeria ta została w l. 1934—4 rozprzedana i obecnie część obrazów należy do zbiorów publicznych (Wawel, Muz. Narod. w W. i P.). Reszta zaginęła lub została spalona w czasie wojny. Na polecenie M-ego D. Merlini opracował projekt jego rezydencji, pałacu w Pieniakach, a Kammsetzer wykonał projekt dekoracji stiukowych 9 sal tego pałacu, stanowiącego jeden z lepszych przykładów architektury neoklasycznej w Polsce.

W r. 1785 M. ufundował kościół w Zdżarce, w r. 1801 klasztor i szpital Sióstr Miłosierdzia w Załoźcach; w innych swych majątkach: Dołżance (1795), Ratyszczach (1792) i Hańsku (1798), ufundował cerkwie, a w Podhorcach jako kolator wspierał klasztor Bazylianów.

Ordery i odznaczenia



W r. 1791 został odznaczony Orderem Św. Stanisława, a 22 IX 1793, wg informacji rodzinnych, Orderem Orła Białego. Władcy Austrii nadali mu dziedziczny tytuł hrabiego (1803), tajnego radcy (1807) i Krzyż Komandorski Orderu Leopolda (11 I 1809). Napoleon za jego pracę w toku negocjacji nadał mu Krzyż Oficerski Orla Złotego francuskiej Legii Honorowej (16 X 1809).

Ciekawostki



Portret (popiersie) Miączyńskiegoego malowany przez H.F.Fügera w r. 1809 został przez rodzinę ofiarowany w r. 1932 na Zamek Warszawski i w nim spłonął.

Bibliografia (spis)
[*] [PSB] - biogram Ignacego Miączyńskiego
[*] [SGKP]
[*] [Bork.]
[*] [Ur.]
[*] [Żych.]
[*] Chołodecki Białynia J., Lwów w czasie wojen Napoleona, Lw. 1927;
[*] Chołodecki Białynia J., Patriotyzm dziadów naszych ..., Lw. 1928 s. 12;
[*] Czołowski A., Dawne zamki i twierdze na Rusi Halickiej, „Teka Konserwatorska," (Lw.) R. 1: 1892, s. 122;
[*] Czołowski A., Janusz B., Przeszłość i zabytki województwa tarnopolskiego, Tarnopol 1926s. 122n., 185n.;
[*] Handelsman M., Pod znakiem Napoleona, W. 1913; K. L., Stare zamczysko w Załoścach i Dom mieszkalny w Pieniakach, „Przyjaciel Ludu" R. 16: 1849 nr 1 s. 3, 26;
[*] Kalinka W., Sejm Czteroletni, Lw. 1881 II 91;
[*] Krzos K., Z Księciem Józefem w Galicji w 1809 r., W. 1967;
[*] Łoza S., Legia Honorowa w Polsce 1803—1923, Zamość 1923;
[*] Łuniński E., Napoleon, W. 1911 s. 229 (fot. portretu Fügera);
[*] Schröder A., Galeria obrazów hr. Miączyńskich-Dzieduszyckich we Lwowie, „Tygodnik Illustrowany" 1911 nr 33 s. 643 n. (reprod. i informacje o zbiorach, ale znaczne błędy faktograficzne);
[*] Tatarkiewicz W., Dominik Merlini, W. 1955 s. 9 i 155;
[*] Falkowski J., Obrazy z życia kilku ostatnich pokoleń w Polsce, P. 1884 III 220;
[*] Instrukcje i depesze rezydentów francuskich, Kr. 1914 I;
[*] Koźmian K., Pamiętniki, Wr. 1972 II;
[*] Pawłowski B., Lwów w 1809 r., Lw. 1909 s. 32, 58;
[*] „Lamus" 1910 z. 8 (Artykuł J . Piotrowskiego o portrecie M-ego pędzla Fügera);
[*] AGAD: Zespół szczątkowy oddz. III, vol. 50, BOZ III, vol.82; B. Ossol.: rkp. 545/III;
[*] B. PAN w Kr.: rkp. 132 i 135;
[*] Materiał dostarczony przez J. A. Miączyńskiego w posiadaniu Red. PSB. Jerzy Skowronek
[*] J.P, W polskiem gnieździe, "Wieś ilustrowana" 1911 nr 10
[*] Zbiory Janusza Przewłockiego w Muzeum Narodowym w Warszawie
"Ateista - to ktoś wierzący w brak wiary, i twierdzący że wierzenie jest bez sensu"
Avatar użytkownika
Marcin
Administrator
Administrator
Lokalizacja: Kraków
Medale: 1
Pomoc techniczna (1)
Imię i nazwisko: Marcin Niewalda

Powrót do M____