559. Rafalska Janina

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Rafalska Janina

Postprzez Latynista » 17.05.2008

Janina Rafalska 1901-1988, aktorka znana jako Janina Warnecka, żona wybitnego aktora i reżysera Janusza Warneckiego. Urodziła się w Połtawie jako córka Bronisława Rafalskiego i Julii z Eysymontów. Ojciec jej, inżynier-technolog, pracował w tym mieście jako specjalista w zakresie budowy wodociągów. Zbudował m.in. wodociąg w Połtawie, kanalizację w Astrachaniu, studnie artezyjskie u ks. Koczubeja w Diekańce. Rosja na początku XX wieku stanowiła chłonny rynek pracy, przyciągający wielu Polaków, którzy znajdowali dla siebie i swoich rodzin bardziej korzystne niż w kraju warunki egzystencji. Wspomnienia Janiny Warneckiej, napisane w kilkadziesiąt lat później, dają barwny obraz życia licznej kolonii polskiej w Połtawie - Żelechowskich, Czengerich, Kondrackich, Eynorów, Korolców, Mrozińskich - i stanowią interesujący przyczynek do dziejów polskiej inteligencji w Rosji.
W roku 1914 rodzina Rafalskich przeniosła się z Połtawy do Astrachania i pozostawała tam przez następne cztery lata, a w roku 1918 - już po wybuchu rewolucji bolszewickiej, a jeszcze przed końcem wojny – powróciła na stałe do Polski.
Siedemnastoletnia Janina Rafalska podejmuje wówczas studia w klasie fortepianu w Warszawskim Konserwatorium na Okólniku. Nawiązuje przyjaźnie ze studentami mieszczącej się obok konserwatorium Szkoły Dramatycznej, m.in. z Jadwigą Smosarską. W roku 1920, jeżdżąc pociągiem sanitarnym w pobliże frontu toczącej się wojny polsko-bolszewickiej, opiekuje się jako wolontariuszka rannymi żołnierzami. Kontynuując następnie studia w konserwatorium podejmuje dorywczo prace zarobkowe, m.in. w Ministerium Robót Publicznych. Przekonuje się jednak, że kariera pianistki nie jest jej powołaniem, i że tym, co pociąga ją naprawdę, jest teatr. Jako jedyna z kilkudziesięciu kandydatek ubiegających się o posadę w Związku Artystów Scen Polskich zostaje przyjęta do pracy w charakterze sekretarki, a wchodząc dzięki temu do środowiska ludzi związanych z teatrem, zaczyna też próbować – z dużym sukcesem - swoich sił jako aktorka. Występuje na scenie teatralnej w Warszawie i w Poznaniu, w roku 1928 wraz z grupą aktorów wyrusza na zagraniczne turnee – Paryż, Nowy Jork, Chicago, Londyn. Po powrocie do Warszawy, dnia 29 sierpnia 1929 roku staje na ślubnym kobiercu z Januszem Warneckim.
W latach 30-stych Janina Warnecka, niezależnie od działalności stricte artystycznej w teatrze, rozwija aktywność na jeszcze innym polu - dziennikarstwa. Współpracuje z Polską Agencją Prasową oraz z Polskim Radiem, na którego antenie ma swoje stałe felietony. Należąc wraz z mężem Januszem Warneckim do kulturalnej elity społeczeństwa lat międzywojennych, pozostaje w bliskich stosunkach towarzyskich z wieloma luminarzami polskiego życia literackiego i artystycznego, których cała plejada pojawia się na kartach jej wspomnień. Wystarczy wymienić choćby takie nazwiska, jak: Kazimierz Wierzyński, Julian Tuwim, Tadeusz Breza, Aleksander Zelwerowicz, Antoni Sygietyński, Wojciech Kossak i in.
W latach okupacji pracuje m. in. jako kelnerka w słynnej warszawskiej kawiarni "U Aktorek". Przeżywa trudne chwile, kiedy Janusz Warnecki zostaje - w związku ze sprawą zabójstwa Igo Syma - aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. Po upadku Powstania trafia, wraz z tysiącami mieszkańców Warszawy, do obozu w Pruszkowie. Z całego dobytku materialnego udaje się jej ocalić cenną pamiątkę rodzinną - zwinięty w rulon portret babki-Francuzki, Julii de Guillou, z poł. XIX wieku, który obecnie znajduje się w posiadaniu piszącego te słowa. Hanna z Nalepińskich Pieczarkowska, blisko zaprzyjaźniona z Janiną Warnecką od lat 20-stych, scharakteryzowała ją takim oto zabawnym wierszykiem:


Na Ninę W.
Chociaż w życiu codziennym była nieraz trudna,
Wielbicieli w młodości miała u swych nóg
I przyznać musi nawet wróg:
Była czasem nieznośna - ale nigdy nudna!

Janina Warnecka, aktorka. W latach 20. występowała w teatrach w Poznaniu i Warszawie. W latach 30. grała w skupiskach polonijnych w Niemczech, Francji, USA i Kanadzie. Zajmowała się także pracą publicystyczną i dziennikarską w PAP-ie i PR, gdzie miała swe stałe felietony. Po wojnie początkowo występowała w Krakowie: w Starym Teatrze, potem w Miejskich Teatrach Dramatycznych (1945-49). W latach 1949-53 była aktorką warszawskiego Teatru Nowego. W latach 1953-55 była w zespole Teatru Syrena.


Henryk Szymon Wąsowski
Internetowa Baza Filmu Polskiego, filmpolski.pl
Latynista
Aktywny
Aktywny

Powrót do R____