Genealogia Polaków
=> Fundacja
=> Portal
==> Bazy danych
====> Leksykon
====> Powstanie Styczniowe
======> Powstańcy
======> Bitwy i potyczki
======> Światowy Szlak P.1863
======> Co oznaczają te dane?
======> Dodaj informacje
======> Bibliografia, źródła
======> Autorzy bazy, nadawcy
======> Poparcie i współpraca
======> Forum bazy
====> Właściciele Dóbr
====> Oficjaliści Prywatni
====> Mapa/Lokalizator
======> Dodaj punkt na mapie
=> Biblioteka/Forum
=> Archiwum zdjęć
=> Pomoce profesjonalne
=> WSPIERAJ !
 
MATERIAŁY DLA SZKÓŁ

Rota przysięgi powstańczej
Najważniejsze bitwy
Powstanie Zabajkalskie
 
WIĘCEJ NA TEMAT


Bitwy i potyczki - pełny katalog Wykaz bitew - lista skrócona
Zesłańcy
Zamordowani
Duchowni
Dowódcy Powstania na Litwie
Fotografie dot. powstania
Malarstwo o tematyce powstańczej
Wielkopolanie polegli w powstaniu
Powstańcy w Bawarii
Dorpartczycy
Denuncjatorzy, szpiedzy...
Pamiętniki Borkowskiego z 1863
Mogiła w Krasnobrodzie
Mogiła w Miniewiczach
Lista zdrajców
Wiele innych artykułów dot. powstania
 
PREZENTACJE POWER-POINT




* Prezentacja ogólna (3MB)
Można prezentować np. w szkołach
* Źródła historii powstańczej (12MB)
Szkoły, towarzystwa genealogiczne i in.

Powyższe prezentacje można używać dowolnie, np. jako materiały w czasie lekcji historii, lub urozmaicenie wykładów czy spotkań.
 
WYPOŻYCZ WYSTAWĘ



Wystawa "Powstanie Styczniowe"
Wystawę, można zamówić
 
GRY POWSTAŃCZE


Gra pudełkowa

Pierwsza polska gra dot. powstania 1863

Darmowa gra na komórkę

Graj na swojej komórce
 
 

Kod QR listy
(pełny kod VCard)
 
Katalog Powstańców Styczniowych
Kwerenda źródeł tożsamości Rzeczypospolitej
Wydział Fundacji Odtworzeniowej Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Nazwiska: A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z  ? 

Znajdź w opisach:                    
(Wystarczy wpisać część wyrazu, bez gwiazdki)
 |  Zesłańcy
 |  Duchowni
 |  Zamordowani
 |  Bitwy i potyczki
 |  Mapa miejsc
Stanisław Terlecki
Id rekordu informacji: 31824
ur. w Batorzu r. 1831, konny straż, lasowy w ordyn. Zamojskick, służył jako szereg, w oddz. Gramowskiego, Piaseckiego, Lelewela i Jeziorańskiego. Walczył w Tomaszowie 2 razy, pod Krasnobrodem i Kobylanką. Ranny pod Kobylanką w rękę, którą amputowano. Po powst. prywat, oficjalista.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Terlecki


Jan Turowski
Id rekordu informacji: 47463
Emeryt. Zam.Kraków, Batorego. Ur. 1830 grudzień Zukowo, Gubernia Płocka. Wdowiec
Przed powstaniem: Pułkownik Rosyjski
W powstaniu: Wojewódzki pod nazwiskiem Sokolnicki, w województwie Płockiem. Walczył pod Płockiem, pod Rózanem, pod Bierzuniem pod Pruszyczem ????. Ranny pod Różanem

Powołuje się na: Jan Marek Dr. Jodłowski, Pan Malinowski Józef. Pan Lasocki Bronisław i Zglanicki Antoni, Pałacik
"Służyłem jako wachmistrz pod jego komendą i byłem w tych bitwach. Poświadczam niniejszym. Kraków,15.12.1915 Jan Marek Dr Jodłowski". Wolny od opłaty
Oświadczenie przystąpienia do „Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania w roku 1863/4” W charakterze członka czynnego
źródło: nad. Małgorzata Bednarska, za: Archiwum Narodowe w Krakowie
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Turowski


Leon Ulrich
Id rekordu informacji: 32023
ur. w Nowej wsi r. 184-5, uczeń kotl., służył jako szeregów, w oddz. Drewnowskiego, Czachowskiego Ćwieka. Walczył pod Bobrzą, Batajami, Kowalami, Biłgorajem, Panasówką i Batorzem.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Ulrich


Leon Ulrich
Id rekordu informacji: 58342
ur. 10. kwietnia 1845 w Nowej wsi, w guberni warszawskiej. Uczył się kotlarstwa w warstacie Sylwestra Okońskiego w Warszawie, gdy wybuchło powstanie. Wyrusza do szeregów 13. maja wraz z dwoma towarzyszami na rogatkę Wolską i kieruje się wraz z nimi w stronę Nowego Miasta, gdzie za Pilicą organizował się oddział Drewnowskiego. Po drodze rósł zastęp i doszedł do cyfry około 200 ludzi, wstąpił tedy do owego oddziału, a gdy nie było dla wszystkich broni, nowo zaciężni zostali poumieszczani po kwaterach w najbliższej okolicy. Tymczasem oddział Drewnowskiego zaatakowany przez znaczniejsze siły moskiewskie przyjmuje bitwę w lesie nad Pilicą koło Nowego Miasta, zostaje jednak pobity i rozprószony. Bitwa rozpoczęła się około 3-ciej po południu w tym czasie, gdy Ulrich przebywał na kwaterze oddalonej w jednym z okolicznych dworków. Podwody, które wiozły Moskali w kierunku powstańczego oddziału, powracając z łupem kos, zdobytych na nim, przywiozły smutną nowinę o rozprószeniu oddziału.
Ulrich wraz z towarzyszami udaje się w kierunku Iłży, w poszukiwaniu za oddziałem natrafia na dworek szlachecki, którego właściciel formował oddział powstańczy. Gdy formowanie zastępu ulegało zwłoce, Ulrich opuścił ów dworek i po dłuższem błąkaniu się dotarł do Iłży, gdzie u pewnego zduna przemieszkiwał w ukryciu dni kilkanaście, wkońcu postępując we wskazanym kierunku zaciągnął się do oddziału Czachowskiego, który go przydzielił do kompanii kapitana Dolnickiego.
Z oddziałem Czachowskiego wyrusza w dalszy pochód, bierze udział w trzech większych potyczkach, wśród nich w ostatniej pod Bobrzą, a gdy oddział został rozprószony, pociągnął dalej pod miasteczko Rataje, gdzie wobec nadciągających większych oddziałów nieprzyjacielskich, nasi powstańcy musieli się rozprószyć. Ulrich dotarł do fabryki żelaza w Brodach, przy trakcie radomskim, gdzie przez czas pewien przebywał, poczem wstąpił do oddziału Ćwieka. Ruszył z nim na nową walkę i w krótkim czasie wziął udział w krwawej bitwie pod Kowalami. Odcięty chwilowo z kompanią od oddziału bronił się wraz z towarzyszami zająwszy silną pozycyę za karczmą i przydrożnemi lipami i zdołał się wkońcu połączyć z oddziałem, który tymczasem zajął obronną pozycyę pod lasem, gdzie koło dworu wywiązała się krwawa walka. Przeciągnęła się do północy i skończyła się klęską przeciwnika, który z dwóch kompanii piechoty i sotni dragonów zachował jedynie kilku żołnierzy. Po bitwie wyruszył oddział pod Kowalów, oparł się kilkakrotnie naporowi wojsk rosyjskich, jakie pędził milę całą w stronę osady fabrycznej, ]eryny.
Wobec pojawiających się wieści o nadciąganiu z kilku stron kolumn rosyjskich, które za wszelką cenę oddział starały się rozprószyć, zarządził Ćwiek przeprawę przez Wisłę i marsz do guberni lubelskiej. Dziarskim szykiem, w cztery oddziały sformowanym, ruszył oddział ku Wiśle, którą na promach zdołał przebyć, zanim z przyległych wzgórzy zdążyli nad brzeg dragoni oraz piechota. Moskale, uformowawszy się na brzegu, poczęli strzelać, strzały jednak żadnej siejby śmiertelnej nie niosły z powodu znacznej odległości, jedyna kula musnęła kawalerzystę zadrasnąwszy go lekko. Drużynami ruszył oddział dalej i skierował się w stronę miasta Biłgoraja i w sąsiednich lasach stanął obozem. Mieszkańcy z miasta przywieźli wiele żywności, niedługo jednak spokój panował w obozie, rychło bowiem doniesiono, że od strony Lublina zbliżają się furgony z piechotą rosyjską. Do przejeżdżających szosą dali powstańcy ognia, cofnęli się jednak do lasów, przez noc całą forsownym marszem szli dalej a połączywszy się po drodze z oddziałem Lelewela stanęli na folwarku pomiędzy Porębą a Panasówką. Na folwarku z powodu zbliżania się nieprzyjaciół ruch panował znaczny. Oddziały połączone zajęły pozycyę na wzgórzu, Ulrichowi wyznaczono miejsce na skrzydle lewem.
Nadeszły roty moskiewskie i rozpoczęła się bitwa pod Panasówką. Ulrich walczył tuż koło płonącego folwarku od 4-tej popołudniu do 1 I-tej w nocy zmieniając się kolejno z towarzyszem w nabijaniu i strzelaniu. W chwili gdy towarzysz ów stał na przedzie a Ulrich za nim broń nabijał, padł strzał i położył na miejscu owego towarzysza, przyczem kula przemknęła tuż obok Ulricha.
Po zwycięskiej bitwie pod Panasówką ruszyły oddziały powstańcze do Zwierzyńca, gdzie pozostawiły swych rannych i pochowały zabitych, a następnie do Opolska. Po bitwie odjechał Ćwiek za kordon celem uformowania nowego oddziału i zebrania broni a oddział swój pozostawił pod dowództwem swego szefa sztabu, Kowalskiego. Oddziały ciągnęły w dalszą drogę w pobliżu Zamościa a myląc w tropy postępujących nieprzyjaciół stanęły we wsi Otroczu, przez którą wiedzie głęboki wąwóz. Z jednej jego strony stały zastępy Ćwieka, z prawej Lelewela, broń ułożono w kozły i zatoczono chwilowo obóz. W tym czasie Ulrich jako szeregowiec pełnił obowiązki podoficera.
Gdy nagle z widety nadbiegł koń bez jeźdźca, znak był niezbity, że nieprzyjaciel się zbliża. I rzeczywiście w krótkim czasie nadciągnęły znaczne siły z sześciu armatami, z których natychmiast rozpoczęły ogień w kierunku obozu powstańczego. Oddziały cofnęły się w lasy i przyszły pod Batorz, gdzie wąwóz między wzgórzami obsadziły oba oddziały w ten sposób, że lewą zajęli powstańcy z pod znaku Ćwieka, prawą z pod znaku Lelewela. Ulrich stał tuż obok drogi, ciągnącej się wąwozem. Lelewel sądził, że zająwszy wzgórza nad wąwozem
uchwyci nieprzyjaciół w pułapkę, popadł jednak sam w zasadzkę, atakowany odrazu przez nieprzyjaciół z kilku stron nadciągających. Wobec pewnego zamętu, jaki wynikł w pierwszej chwili walk!, cofnął się Ulrich do oddziału Lelewela, gdzie zaraz w pierwszej chwili omal nie padł od kuli, która przeszła tuż obok ucha naszego powstańca. Gdy padł Lelewel oddział poszedł na bagnety, został jednak rozprószony. Powstańcy ustąpili z pola a Ulrich wpadłszy między furgony zdołał się w ten sposób ochronić przed gęsto padającemi kulami nieprzyjaciela.
Rozbici zebrali się powstańcy w lesie granicznym, poczem przeszli kordon w liczbie około 60. Na gruncie galicyjskim osaczeni przez żandarmów, poprowadzeni zostali do Radomyśla, którego ludność wśród wielkiego entuzyazmu witała powstańców. Polki z tego miasteczka poznawszy po mowie, iż Ulrich jest Kongresowiakiem, starały się go uwolnić, plan jednak cały zawiódł w zupełności. Pod silną eskortą żandarmów i wojska odstawieni zostali powstańcy do Jarosławia, gdzie próba uwolnienia Ulricha znowu nie dała rezultatu. Ulrich przyznał się tymczasem, że pochodzi z Warszawy, podał swe nazwisko a gdy poprzednio innem się osłaniał, skazany został za podanie fałszywego nazwiska na areszt dwutygodniowy a po odsiedzeniu kary pod eskortą odstawiony został do Krakowa i więziony czas dłuższy »pod Telegrafem.. Tu jednak nie był kres mitręgi więziennej Ulricha, który niebawem przewieziony został do więzienia w Ołomuńcu.
Powzięty przez Ulricha zamiar ucieczki z twierdzy ołomunieckiej udał się o tyle, iż zdołał się wraz z 10 towarzyszami wydostać z więzienia, po sześciodniowej jednak włóczędze koło Skoczowa przez chłopów przytrzymany, wrócić musiał znów do więzienia w Ołomuńcu, gdzie go zaraz na wstępie czekał w kaźni podziemnej sześciodniowy areszt o chlebie i wodzie, a następnie przeniesienie do drugiej fortecy, Tafelbergu, gdzie stosunki pod każdym względem były o wiele ostrzejsze aniżeli w pierwszem więzieniu.
Wobec tego, że nazwisko Ulricha znalazło się na wykazie tych, którzy mieli być Rosyi wydani, nie pozostawało mu nic innego jak zaciągnąć się do oddziałów, jakie formowano z przeznaczeniem na wojnę w Meksyku. Kampanię meksykańską przeszedł Ulrich szczęśliwie, poczem powrócił do Galicyi, gdzie z biegiem lat osiadł w Tarnopolu. Tu w fabryce Ant. Olszańskiego zatrudniony był do r. 1913, w którym usunął się od ciężkiej pracy fizycznej, gdy siły sterane zostały twardem a ciężkiem życiem.
źródło: nad. GP+, za: Medyński A., W półwiekową rocznicę: powstańcom i organizatorom tarnopolszczyzny w hołdzie; T.S.L. Tarnopol 1913
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Ulrich


Uszacki
Id rekordu informacji: 54876
zginął pod Batorzem 6 września 1863 r.
źródło: nad. GP, za: CDIAL 195-1-58 (Zbiory Tadeusza Sauczeya)
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Uszacki


Walisz
Id rekordu informacji: 23266
poległ w bitwie pod Batorzem w Lubelskiem w r.1863.


Walisz
Id rekordu informacji: 26305
baron, rodem Węgier, wyższy oficer z kampanii węgierskiej 1849 r. W powstaniu polskim pospieszył pod dowództwo Lelewela, przy którym zostawał szefem sztabu, brał udział we wszystkich potyczkach z Lelewelem, w nieszczęśliwej bitwie 6 Września 1863 r. pod Batorzem, dzielny ten żołnierz zginął wraz z swoim dowódcą. Pochowany 9 t. m. na cmentarzu w Batorzu. (Czas Nr. 206 i 209).
Tak samo T.Sauczey w CDIAL 195-1-58
źródło: [Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich..., t. II]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Walisz


Walisz
Id rekordu informacji: 45317
udział w potyczkach: lubelskie: Batorz 6.09.1863 poległ
źródło: nad. DHRP, za: Zieliński S., Bitwy i Potyczki ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Walisz


Józef Walisz
Id rekordu informacji: 56608
Szef sztabu oddziału Lelewel, poległ pod Batorzem
źródło: nad. GP, za: Zbiory Lanckorońskich z Przeworska, Biblioteka Stefanyka
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Walisz


Wallisch (?)
Id rekordu informacji: 23668
Węgier, major, uczestnik kampanii 1849, szef sztabu pułkownika Borelowskiego, poległ pod Batorzem
źródło: [Kozłowski E., (oprac) Zapomniane Wspomnienia...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Wallisch (?)


Wallisz
Id rekordu informacji: 35043
(Walisz ?), Węgier, uczestnik rewolucji 1848 r. na Węgrzech. W 1863 r. mjr, szef sztabu Lelewela w Lubelskiem. Poległ pod Batorzem 7 IX 1863 r.
źródło: [Galicja w Powstaniu Styczniowym...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Wallisz


Ludwik Weeber d'Ehrenzweig
Id rekordu informacji: 32046
ur. w Podhajcach r. 1837, prakt. namiest, służył jako porucz. adjut. w oddz. Czechowskiego (pod Potokiem, Jedlanką, Banachami), Jeziorańskiego (pod Kobylanką), Krysińskiego (pod Białą, Sajówką, Domaszewem), Ćwieka (pod Chełmem, Iłżą, Kowalami, Wirem, Puławami, Ireną, Biłgorajem, Panasówką, Batorzem, iSTowemi stawami, Chełmem, Malinówką, Szwajcarami, Momotami i Krasnobrodem). Po powstaniu komis. Magistr. Lwowie.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Weeber d'Ehrenzweig


Michalina Wodzyńska
Id rekordu informacji: 26470
Walczyła w oddziale Marcina Borelowskiego "Lelewela". Znana także pod imieniem "Wanda". Miała 16 lat gdy brała udział w Postaniu. Codziennie krążyła bryczką między oddziałami Marcina Borelowskiego "Lelewela" a władzami cywilnymi. W takiej sytuacji znalazła się również w bitwie pod Batorzem. Woziła rozkazy, raporty, pieniądze. Służyła także jako kurier w oddziale Mareckiego w dworze Sucholipie w lubelskim. Po śmierci Mareckiego wiozła jego ostatni rozkaz i tak została aresztowana i odesłana do Zamościa. Odsiadywała wyrok półtora roku bez światła jako "niebezpieczna polska buntowniczka"
źródło: [Złotorzycka M., O kobietach żołnierzach ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Wodzyńska


Stefan Wysocki
Id rekordu informacji: 30959
h. Godziemba ur. r. 1842 w Ułodówce, pracował w organiz. i służył jako podpor. w oddz. Zakrzewskiego. Jasińskiego i Lelewela. Walczył pod Panasówką, Otroczą i Batorzem Po powst, urzęd. prywatny.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Wysocki


S. Z.
Id rekordu informacji: 58216
Panna lat 19, obsługująca przy aptece obozowej, przyniesiona po potyczce pod Batorzem w dn. 6.IX.1863 r. do szpitala w Kraśniku z mnogiemi ranami ciętemi, kłutemi i postrzałowemi i oznakami znęcania się nad nią żołdactwa moskiewskiego
za: (Pamiętnik Warszawskiego Tow. Lekarskiego z r. 1864. IV. V. str. 352)
źródło: nad. GP+, za: Wacław Sokolewicz, Farmaceuci w Powstaniu 1863, Warszawa 1931
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Z.


Józef Zaborski
Id rekordu informacji: 31724
ur. r. 1846 w Stryju, uczeń gimnaz.. służył w oddz. Lelewela pod Batorzem. Po powstaniu kierownik szkoły ludowej.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Zaborski


Józef Kazimierz Zajączkowski
Id rekordu informacji: 58389
ur. 4. marca 1844 r. wyszedł do powstania jako b. uczeń gimnazyum tarnopolskiego. Wstąpił do oddziału Czarneckiego, który po zajęciu wstępnym bojem Tomaszowa, został wyparty z miasta przez zwiększone oddziały Moskali, którzy wypierali gromadki powstańców do Galicyi. W jednej z tych gromadek znachodził się i Zajączkowski, jeden z trzech studentów wśród 17 towarzyszy, jacy pospieszyli przeważnie od warstatu, wszyscy ze Lwowa, gdy on jeden zdążył do oddziału z gimnazyum w Tarnopolu. Wśród wielkich mrozów przeszedł oddział granicę i został rozbrojony przez żandarmów austryackich przy pomocy kilkunastu chłopów a następnie odstawiony ze związanym Zajączkowskim, który strzelił do jednego żandarma, — do Cieszanowa. Osadzony w oddzielnej ubikacyi, towarzysze we wspólnej kazamacie. Z lat dziecinnych znany naczelnikowi powiatu daremnie przybrał nazwisko Kazimierza Mokrzyckiego, studenta z Lublina, odstawiany dalej konwojem znika w drodze żandarmowi Teleżyńskiemu i z dwoma towarzyszami udaje się do Lwowa.
Po raz wtóry spieszy w szeregi Jeziorańskiego i walczy w dniu 6. maja 1863 pod Kobylanką. W oddziale tym walczyło około 80 ułanów, pochodzących przeważnie z dworów i dworków szlacheckich z okolic Tarnopola, Czortkowa i Husiatyna, walczących pod dowództwem pułk. Weleżyńskiego. Wobec wielkich posiłków, jakie przybywały nieprzyjacielowi, oddział zachwiał się chwilowo a gdy z karabinem w ręku poszedł w bój sam Jeziorański, nowy duch ożywił słabnące szeregi powstańcze i nieprzyjaciel pewny już zwycięstwa rozprószony został. Bitwa pod Kobylanką była największą, jaką przebył Zajączkowski podczas trzynastomiesięcznej swej kampanii. pod Kobylanką był Zajączkowski kontuzyonowany. Naciskany przez nieprzyjaciela cofnął się oddział do Galicyi, gdzie obce szeregi oddały powstańcom honory wojskowe, poczem wszedł z powrotem na ziemię lubelską a po usunięciu się rannego jeziorańskiego szedł dalej pod dowództwem gen. Śmiechowskiego, który osaczony coraz bardziej przez Moskali przeszedł w dniu 8. maja granicę galicyjską koło Ulanowa, gdzie cały oddział został rozbrojony. W dniu 15. maja odstawiono Zajączkowskiego z towarzyszami do Rzeszowa, następnie do Lwowa, gdzie go osadzono w »Brygidkachzapowiadając mu równocześnie, że odstawiony zostanie do Tarnopola. Nie tam go jednak wysłano, ale do więzienia Karmelickiego przy ul. Batorego, gdzie spoczął w celi więziennej.
Śledztwo w jego sprawie prowadził radca Kuczyński a rozprawę wyznaczono na dzień 20. lipca. Oskarżony o strzał do żandarma w lesie bełzeckim i rzucenie drugiego żandarma do rowu pod Rzeszowem, skazany został na cztery dni więzienia i wykluczenie ze wszystkich szkół austryackich. Więzienie opuścił 24. lipca i ruszył wnet do jazdy Wołyńskiej, stojącej na leżach w okolicy Tarnopola.
Lwów nie miał połączenia kolejowego z Tarnopolem, to też ruszył Zajączkowski budą bałaguły tarnopolskiego »starego Srula* i po 18-godzinnej jeździe stanął w Tarnopolu, skąd wyruszył w dom rodzicielski, położony e dwie mile od tego miasta. Poprzednio zgłosił się w komendzie jazdy Wołyńskiej, mieszczącej się w hotelu Puntscherta, gdzie po przedłożeniu legitymacyi otrzymał rozkaz bezwłocznego udania się do Bohatkowiec i przydzielony został do trzeciego szwadronu rotmistrza Nałęcza. Pułk. Różycki pod koniec maja przedarł się po zwycięskiej bitwie pod Salichą na Podole, gdzie dwory i dworki szlacheckie nader gościnnie Wołyniaków podejmowały.
W czasie wstąpienia Zajączkowskiego do oddziału, był on już uzupełniony, liczył 5 szwadronów po 150 koni i 50 kozaków dla służby wywiadowczej. Zajączkowski przeniesiony do Rosochowaćca mianowany został furierem szwadronu. Z końcem sierpnia stanął cały oddział na stepie strusowskim na przegląd i manewry. Gdy z wymarszem zwlekano udał się Zajączkowski w Sokalskie do oddziału hr. Komorowskiego a gdy ta wyprawa zawróciła do Porycka, przedostał się w Krakowskie do oddziału gen. Bosaka, gdzie wstąpił w randze porucznika. Po chwilowo odbywanej służbie wywiadowczej wysłany został jako kuryer do Tarnowa i Krakowa, tu został aresztowany, osadzony najpierw »pod Telegrafem* a następnie w więzieniu wojskowem. Przez sąd wojskowy skazany został na sześć tygodni ścisłego aresztu z zastrzeżeniem odesłania szupasem do miejsca przynależności. Po odsiedzeniu więzienia pod eskortą wraca z Krakowa do Tarnopola, po części koleją do Lwowa a następnie furą do miejsca przynależności. Po audyencyi u pułkownika, który w czasie stanu oblężenia był komendantem miasta, skazany został Zajączkowski za męskie zachowanie się wobec niego i pełną godności obronę sprawy powstania na 48 godzin więzienia, poczem był internowany w Tarnopolu aż do chwili zniesienia stanu oblężenia tj. przez przeciąg trzech miesięcy. Po powstaniu poświęcił się Zajączkowski studyom technicznym, był inżynierem kolei państwowych. Umarł w dniu 31. lipca 1911 w 69 roku życia w Mikulińcach, gdzie też został pochowany.
źródło: nad. GP+, za: Medyński A., W półwiekową rocznicę: powstańcom i organizatorom tarnopolszczyzny w hołdzie; T.S.L. Tarnopol 1913
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Zajączkowski


Wyssogota Gustaw Zakrzewski
Id rekordu informacji: 46867
(Wyskota Gustaw), uczestnictwo w potyczkach: podlaskie: Łuków 23.01.1863, Garwolin 25.01.1863, Sosnowica 4.03.1863, Garwolin 22.03.1863, Kobyla Wola 22.03.1863, Blizocin 25.03.1863, Krzywda 27.03.1863, Środa 23.05.1863, lubelskie: (Fajsławice 24.08.1863), Batorz 6.09.1863
informacje w nawiasach niepewne
źródło: nad. DHRP, za: Zieliński S., Bitwy i Potyczki...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Zakrzewski


Jan Zbrożek
Id rekordu informacji: 30492
h. Jasieńczyk, ur. r. 1847. uczeń gimnaz., służył jako szereg, w oddz. Lelewela. Walczył pod Panasówką i Batorzem. Ranny od kuli i bagnetu. Po powst. pisarz gminny.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Zbrożek


Longin Zukiewicz
Id rekordu informacji: 32204
ur. we Lwowie, stud., walczył w oddz. Wiszniewskiego (pod Korytnicą), następnie w oddz. Lelewela (pod Otroszą, Panasówką i Batorzem) w komp. kapit. Grottusa. Po powst. agronom. Zmarł r. 1887 w Steniatynie obok Sokala.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Zukiewicz


Józef Żurowski
Id rekordu informacji: 32073
ur. w Rudnikach r. 1841, oficjahsta pryw., służył jako sierżant w oddz. Kurowskiego (pod Miechowem), Czechowskiego (pod Hutą krzeszowską), Jeziorańskiego (pod Kobylanką), Zapałowicza (pod Tyszowcami), Lelewela (pod Panasówką i Batorzem) i Kruka. Ranny był pod Hutą krzeszowską od kuli, pod Tyszowcami od bagnetu i pałasza. Po powst. dzierżawca.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Żurowski


Poprzednie wyniki  

Dlaczego rekordy się powtarzają? Dlaczego mają błędy? Te i inne odpowiedzi TUTAJ
Katalog Powstania Styczniowego wciąż rośnie. Rocznie zostaje dodanych średnio 5000 wpisów, zdjęć, punktów, not, linków i wiadomości. To żmudna i wymagająca praca społeczna.
Nie bądź obojętny. Wspomóż Fundację

Dzięki Waszemu wsparciu
udostępniamy już
ponad 5.000.000
jednostek informacji
  Fundacja Odtworzeniowa Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego  
Regon: 122719308, NIP: 6793086820
konto: Bank Pocztowy 96 1320 1856 2935 3154 2000 0001
Przekaz online (usługa DotPay)
Wpisz kwotę:


Przelew kartą (usługa Pay Pal)



Co oznaczają te dane? - Najczęstsza bibliografia - Źródła, skróty - Autorzy bazy, nadawcy - Historia zmian
Dodaj informacje - Forum projektu - Poparcie i współpraca



© Genealogia Polaków - Źródła Tożsamość Rzeczypospolita 2010- 2018
Wszelkie kopiowanie zbioru zabronione, wykorzystanie w publikacjach tylko z podaniem aktywnego linku.