Genealogia Polaków
=> Fundacja
=> Portal
==> Bazy danych
====> Leksykon
====> Powstanie Styczniowe
======> Powstańcy
======> Bitwy i potyczki
======> Światowy Szlak P.1863
======> Co oznaczają te dane?
======> Dodaj informacje
======> Bibliografia, źródła
======> Autorzy bazy, nadawcy
======> Poparcie i współpraca
======> Forum bazy
====> Właściciele Dóbr
====> Oficjaliści Prywatni
====> Mapa/Lokalizator
======> Dodaj punkt na mapie
=> Biblioteka/Forum
=> Archiwum zdjęć
=> Pomoce profesjonalne
=> WSPIERAJ !
 
MATERIAŁY DLA SZKÓŁ

Rota przysięgi powstańczej
Najważniejsze bitwy
Powstanie Zabajkalskie
 
WIĘCEJ NA TEMAT


Bitwy i potyczki - pełny katalog
Wykaz bitew - lista skrócona
Zesłańcy
Zamordowani
Duchowni
Naczelnicy na Litwie (pdf)
Dowódcy oddziałów na Litwie (pdf)
Fotografie dot. powstania
Malarstwo o tematyce powstańczej
Wielkopolanie polegli w powstaniu
Powstańcy w Bawarii
Dorpartczycy
Denuncjatorzy, szpiedzy...
Pamiętniki Borkowskiego z 1863
Mogiła w Krasnobrodzie
Mogiła w Miniewiczach
Lista zdrajców
Wiele innych artykułów dot. powstania
 
PREZENTACJE POWER-POINT




* Prezentacja ogólna (3MB)
Można prezentować np. w szkołach
* Źródła historii powstańczej (12MB)
Szkoły, towarzystwa genealogiczne i in.

Powyższe prezentacje można używać dowolnie, np. jako materiały w czasie lekcji historii, lub urozmaicenie wykładów czy spotkań.
 
WYPOŻYCZ WYSTAWĘ



Wystawa "Powstanie Styczniowe"
Wystawę, można zamówić
 
GRY POWSTAŃCZE


Gra pudełkowa

Pierwsza polska gra dot. powstania 1863

Darmowa gra na komórkę

Graj na swojej komórce
 
Wyszukaj wg źródła

(Wpisz min. 5 liter)
 
 

Kod QR listy
(pełny kod VCard)
 
Katalog Powstańców Styczniowych
Kwerenda źródeł tożsamości Rzeczypospolitej
Wydział Fundacji Odtworzeniowej Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Nazwiska: A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z  ? 

Znajdź w opisach:                    
(Wystarczy wpisać część wyrazu, bez gwiazdki)
 |  Zesłańcy
 |  Duchowni
 |  Zamordowani
 |  Bitwy i potyczki
 |  Mapa miejsc
Aleksander Kobyliński-Sołub
Id rekordu informacji: 27109
szlachcic ziemi Kowieńskiej i tegoż powiatu. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk 11-go Oddziału ziemi Kowieńskiej z 9 lutego 1864 r. pod Nr. 489. Powieszeni (Kobyliński i Kupryjenko) w m. Szawlach 10 lutego 1864 r„ za wspólne przebywanie w oddziałach powstańczych, do których celem wstąpienia Kuprjenko uciekł ze służby i będąc w oddziale działał z orężem w rękach w bitwach z wojskiem, dokonywanie nad bezbronną ludnością gwałtów, rabunki, rozboje i udział w powieszeniu w okolicy Lepluny 2-cn braci Jakszowych,
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński-Sołub


Kognowicki
Id rekordu informacji: 56311
rodem z Poniewieżskiego, na czele oddziałku z 25 konnych strzelców złożonego, ścigany i ścigający na przemian potrafił się utrzymać przez 9 miesięcy, wprawiając odwagą i zdolności w zdumienie nieprzyjaciół, aż nareszcie w lutym 1864 r. schwytany, powieszony został w Kownie mając lat 20.
źródło: nad. GP, za: CDIAL 195-1-58 (Zbiory Tadeusza Sauczeya)
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kognowicki


Tomasz Kojka
Id rekordu informacji: 27110
włościanin pow. Łomżyńskiego, wsi Czerwone. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelniką Łomży i powiatu, pułkownika barona Wrangla. Powieszony w Łomży ziemi Augustowskiej 19 grudnia 1863 roku, za służenie Rządowi Rewolucyjnemu w szarży żandarma-wieszaciela i powieszenie 8 listopada 1863 r. koło wsi Zabiele pow. Łomżyńskiego włościanina wsi Czerwone, Józefa Piwowarskiego, jako też udział w powieszeniu żyda Wilhelma Gejga.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kojka


Józef Kołakowski
Id rekordu informacji: 30504
h. Kościesza ur. r. 1822, w Kołakach-Budzyno, wnuk Grzegorza, wywiezionego w czasie przedrozbiorowych rozterek przez Moskali na Sybir, a syn Kaspra, żołnierza wojsk Napoleońskich i wojsk polsk. z r. 1831, później również wygnańca na Sybir, wychowany staraniem Patrycego Laguny z Kamienicy, brał jako wójt gminy Biszcza w ordyn. zamojskiej, udział w pracach organiz. Po powst. emigrował do Galicji i objął posadę urzędn. przy powsz. szpitalu we Lwowie.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołakowski


Przemysław Kołb
Id rekordu informacji: 27111
syn Michała, wyłączony ze służby w batalionach saperów podporucznik Mikołajewskiej Akademji Inżynieryjnej. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego, która nastąpiła na zatwierdzenie przez Audytorjat 22 marca 1864 roku. Rozstrzelany na "eksplanadzie" twierdzy Dyneburskiej 2 kwietnia 1864 r., za rozmyślne niejawienie się z urlopu celem przyłączenia się do powstania w pow. Lepelskim, zdradę i złamanie obowiązku służby i przysięgi przez wstąpienie do oddziału powstańczego, w którym brał czynny udział w uzbrojeniu, i działał przeciwko wojskom rządu.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołb


Bolesław Kołyszko
Id rekordu informacji: 27112
syn Wincentego, guberni Wileńskiej i pow. Wileńskiego. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego. Powieszony w m. Wilnie 28-go maja 1863 roku, za dowództwo nad oddziałem powstańczym
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołyszko


Bolesław Kołyszko
Id rekordu informacji: 58451
Żył zaledwo lat 25; charakter miał gwałtowny, umysł bystry, przekonania chętnie ulegały wpływom doświadczeńszych. Był uczniem moskiewskiego uniwersytetu, gdzie słuchał prawa, a odznaczył się w czasie ruchów w r. 1862. Dał się wówczas poznać młodzieży z go rących mów do studentów Moskali w kwestji wspólnego działania i ze znakomitej ucieczki z więzienia policji, z twerskiego kwartału. Wkrótce po moskiewskich wypadkach opuścił uniwersytet i udał się za granicę, gdzie wstąpił do szkoły genueńskiej, opuścił zaś ją jeszcze przed jej rozwiązaniem. Szkoła ta jak kolwiek zaznajomiła go z wojskowością, nie mogła w tak krótkim czasie wykształcić jego talentu wojskowego, ani nawet dać mu kwalifikacji na dowódcę. Śmiały jednak umysł Kołyszki pokonywał trudności, a chwalebna przedsiębiorczość zawiodła go aż nad brzeg Dubisy, gdzie szukał pola do służenia narodowi na czele Zmudzinów. Pod koniec lutego przybył... w celu przyspieszenia wybuchu w tych okolicach. Podczas gdy się zajmował organizacją i zaopatrywał się w rzeczy niezbędne dla powstańców, zawiadomiono go, iż w pobliżu oczekuję nań oddział kowieńskiej młodzieży pod dowództwem Żardskiego (24 osoby). Łącznie Kołyszko miał już 70 osób. Wkrótce rozesłał rozkazy ogłoszenia manifestu 22 stycznia do proboszczów najbliższych parafii. Dopiero po zawiadomieniu ludu o narodowej wojnie, oddział jego zaczął się powiększać. Przybył więc b. kawalerzysta, oficer z wojska moskiewskiego z 60-ciu wieśniakami, którzy byli niemal całkiem bezbronni. Ochotnicy zjawiali się pojedynczo lub małymi oddziałkami, a po przybyciu księdza Antoniego Narwojsza z Poniewieżyka, zaczęli się zgromadzać liczniej bogobojni Żmudzini. Oddział doszedł wkrótce 400 osób, zawierał trzy bataljony pod dowództwem Żardskiego, B. i Rodowicza. (Notujemy, że w tej liczbie zawierała się zaledwo trzecia cześć włościan, reszta zaś, była to młodzież wykształcona, po większej części urzędnicy z biur rządowych i kilkunastu uczniów uniwersytetu, włączając w to masę miejscowej szlacheckiej młodzieży. Podajemy także do wiadomości, iż Kowno nie wysłało wówczas żadnego rzemieślnika, a nawet nikogo z właściwych mieszczan co się tłumaczy owym brakiem ludności miejskiej społecznie dojrzałej na Litwie.). W przeciągu 9-ciu dni organizowano się na jednem stanowisku. W tym czasie oprawiano kosy, a żołnierze uczyli się musztry i odbywali obozowe porządki.
Kołyszko był zawiadomiony o bliskości Moskali, lecz nie przypuszczał, żeby nastąpił atak. Na skutek nieostrożności doprowadził do nieszczęśliwej potyczki. Tegoż dnia Kołyszko, wyruszył z pod Wysokiego Dworu ku miejscowości zwanej Łapkalnie. Z Łapkalń udał się pod Leńcze i Oźytany, gdzie zastał zgromadzone oddziały: Kuszłejki, Kilińskiego, Szulca i ks. Mackiewicza (łącznie było ich 1000 osób). Rozgorzała bitwa, która została zwycięska dzięki niespodziewanego nadejścia Dłuskiego, który zajął tyły Moskali. Oddział Kołyszki, uciekł w nieładzie, gdy powstańcy ratowali swe życie. Kilku załedwo nieodstępnych towarzyszy zostało przy wodzu, reszta zaś rozstrzelona po puszczy, zaledwo pojedynczo dała się zebrać. Straty powstańców wynosiły 4-ch zabitych, Moskwy padło kilkudziesięciu. Kołyszko w przeciągu nocy zebrał ze 150-ciu swoich i cofnął się z nimi w okolice Czekiszek. Mężny i bystry Kołyszko grzeszył często niepraktycznością. Przybywając w okolice Czekiszek, rozdzielił nieliczny oddział swój na dwie kolumny, z których jedną dowodził Żardski. Zdążali w kierunku wsi Misiuny, mając się połączyć w lasach Kajsarowej (moskiewki) w bagnach Garszpielkie. Zardski forsownym marszem robił krąg i uwodząc Moskwę psuł komunikacje, Kołyszko tymcza sem był już w lasach kajsarowskich, a o jego pobycie denuncjowano Moskwie do Rosień. Chłopi zdradzili Kołyszkę, ścieżynkami i śladem doprowadzili Moskwę do oddziału. Tym razem czaty były czujniejsze. Na strzał alarmowy powstańcy uszykowali się i zajęli pozycję. Kołyszko, mający 70 tylko ludzi nie mógł przyjmować potyczki. Wywołał więc 13 dzielnych i pod dowództwem R. wysłał dla zasłonięcia rejterady. Moskale w liczbie dwóch kompanji uderzyli na ową garstkę. Ochotnicy zasiedli w gęstej kniei, wysłanej odwiecznymi zawałami. Kierunek strzałów zdradził o ilości broniących się. Moskale zaczęli oskrzydlać, powstańcy widząc niebezpieczeństwo cofnęli się w głąb puszczy. Gęste zarosłe i zawały ułatwiły ucieczkę, uniemoźebnniając pogoń. Jeden tylko powstaniec nieszczęśliwemu uległ losowi potykając się o wykrot. Potyczka pod Misiunami miała miejsce 30 marca, w wielką sobotę. Zardski i Kołyszko zeszli się pod wieczór i wyruszyli w kierunku Pogawsencia W tych stronach przebyli święta wielkanocne i bezwątpienia ulegliby trzeciemu spotkaniu z Moskwą, gdyby zręcznym wybiegiem nie zdołali pożegnać ze światem policjanta z miasteczka Wielony. Kołyszko udając się w te strony zapewne miał za miar dążyć pod granicę pruską ku Eriagole. Moskale czatowali nań i nie bezpieczne zastawiali matnie. Kołyszko zręcznie manewrował, tak iż sami Moskale podziwiali jego dowcipy i przypisywali mu znakomity talent wojenny. Jeden z najlepszych jego manewrów miał właśnie miejsce w tym czasie. O wiorst parę od Eiragoły Kołyszko przed nocą został otoczony przez plądrujące kolumny moskiewskie. Niezawodnie nazajutrz powstańcy smutnemu ulegliby losowi. Kołyszko wysyła ośmiu jeźdców dla przedarcia się przez szeregi nieprzyjaciół i zaalarmowania załogi zostawionej w Eiragole. Nie roztropni Moskale na strzał alarmowy opuścili pozycję, zmierzając ku miastu, a Kołyszko szczęśliwie się wycofał. Po północy przeszedł w bród Dubisę i zniknął, zostawując zdziwioną Moskwę na koszu. Kołyszko otrzymał rozkaz stawienia się w okolice Łanczunowa dla widzenia się z Dołęgą. Gnany wciąż przez Moskwę, omija niebezpieczeństwa i staje w naznaczonem miejscu. Wkrótce przybył Dołęga ze sztabem, a za nim posypało się grono doborowej mło dzieży. Dołęga przejrzał szeregi Kołyszki i serdeczną miał do nich przemowę. Na pochwalę dowódcy po wiedział: "gdybym was nie miał przed oczami, niewierzyłbym iż żyjecie, bo śród tylu niebezpieczeństw chyba wozem niebieskim przecisnąć się można" - Odtąd Kołyszko wszedł w skład oddziału Dołęgi i miał pod sobą dwa bataliony, zwane kołyszkowskimi. Pod rozkazami więc Dołęgi miał potyczkę pod Rogowem, gdzie stanowił prawe skrzydło, dowodził przytem jedną z kolumn zdążając pod Birze, odbył dwie bitwy birżańskie i na koniec wspólnie z Dołęgą 21-go kwietnia został jeńcem moskiewskim, a w połowie maja w Wilnie powieszony. Mężni jego żołnierze, już wypróbowani w po tyczkach, świadkowie tylu klęsk i niedoli, uratowali swą nietykalną chorągiew i pragnęli zachować nazwę swą i samodzielność. Koły r szko niezmiernie był lubiany przez żołnierzy. Z tego więc względu przez czas długi taili jego śmierć w obozie, ciesząc nadzieją rychłego powrotu dowódcy. Resztki pułku zostały przy Laskowskim i stanowiły pierwszy batalion pod dowództwem Rodowicza. Batalion ów z samych kołyszkowskich żołnierzy złożony egzystował do października, nim nadwątlone siły nie zapragnęły spoczynku po trudach.
źródło: nad. , za: na podst.: Ojczyzna, dziennik polityczny, literacki i naukowy 1864 nr 124
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołyszko


Lucjan Komarnicki
Id rekordu informacji: 56621
ppor. (1843 około - 1863-07-10) podporucznik, adiutant, poległ na polu pod Kterami 10 lipca 1863 o godzinie dwunastej. Pseudonim Józef Kraszewski

1863 księga zgonów akt 23, Akta Stanu Cywilnego Parafia Strzegocin, powiat Kutno, obecnie woj Łódzkie; Archiwum Państwowe Łódź.1684/D;



Zieleniew. Działo się w Strzegocinie dnia jedenastego lipca tysiąc osiemset sześdziesiątego trzeciego roku o godzinie dziewiątej rano. Stawili się Jakób Kowalski lat czterdzieści dziewięć i Łukasz Maczesak ? lat czterdzieści osiem mający, obaj gospodarze w Strzegocinie zamieszkali i oświadczyli że w dniu onegdajszym o godzinie dwunastej w południe na polu pod Kterami poległ Lucjan Tatarowicz vel Józef Kraszewski podporucznik adiutant powstańców polskich, lat około dziewiętnaście mający, syn rodziców z imion i nazwisk niewiadomych. Po przekonaniu się naocznie o zgonie Lucjana Tatarowicza vel Kraszewskiego akt ten stawającym, pisać nieumiejącym, przeczytany i przez nas tylko podpisany. został. X. Jakób Liberadzki proboszcz.



Być może ta osoba jest tożsama z następującymi zapisami:



(25509) Lucjan Tatarowicz {Genealogia Okiem}

(45477) Kraszewski {Genealogia Okiem}

Lucjan Adam Tatarowicz h. Łuk (s. Andrzeja i Leokadii Szczawińskiej) leg. 1862 {Szlachta wylegiymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861}

Lucjan Adam Tatarowicz h. Łuk (Wielka Genelogia Minakowskiego}



Lucjan Adam Tatarowicz miał dziadków, rodziców Adama Tatarowicza: Józef Tatarowicz i Tekla Kraszewska. Połączenia danych dziadków daje pseudonim powstańczy Józef Kraszewski, który wymieniony jest w dokumentach. Jest to jednak tylko hipoteza.
źródło: nad. Paweł Sobierański, za: geneteka genealodzy pl : indeks aktu zgonu oraz obraz metryki
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Komarnicki


Sylwester Komornicki
Id rekordu informacji: 30634
kapitan wojsk rosyj., członek Kamienieckiej organiz. Przesiedział 3 lata w więzieniu w Kamieńcu i Kijowie. Następnie osiadł w Pińsku i tam umarł.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Komornicki


Antonina Konarzewska
Id rekordu informacji: 26505
Córka Antoniego, zarządcy maj. Gójsk. Ostatnia kobieta na polu walki. W oddziale ks. Brzóski. Jej ojciec został przez pomyłkę powieszony przez powstańców za niedostarczenie żywności (właściciel Michał Majewski zwalił winę na zarządcę). Antonina chciał zrehabilitować imię ojca. W oddziale Walerego Wróblewskiego woziła korespondencję. Po klęsce pod Tyśmienicą w oddziale Sulińskiego mieszkając w Podlodowie gdzie był skład amunicji i produkcja odzieży. Przez zimę była łączniczką. W maju władze aresztowały Sulińskiego i Konarzewska błąkała się po wsiach. Wreszcie udało jej się dostać do oddziału ks. Brzóski stacjonującego w lasach Jackich. Trzy miesiące po aresztowaniu Traugutta została wysłana do Warszawy, jednak Rząd nie działał. O rozbiciu oddziału dowiedziała się w drodze powrotnej w Kałuszynie więc spędziła 4 tygodnie w Starym Dworze. Oddział jednak nie został rozbity a wieść głosiła że kurierka uciekła z pieniędzmi. Domyśliła się że to chodzi o nią. więc wróciła i wyjaśniła wszystko. Drugi raz wysłano ją do Warszawy a potem trzeci. Na wiosnę 1865 spotkała brata Franciszka. Wydana w drodze powrotnej przez Skopańskiego na torturach. Aresztowana. Znęcano się nad nią okrutnie. Wskazał miejsce w którym miało już Brzóski nie być. Niestety żandarmi zdołali go pochwycić. Skazana na śmierć. Wyrok został złagodzony na stałe zesłanie na Syberię.
źródło: [Złotorzycka M., O kobietach żołnierzach ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konarzewska


Antonina Konarzewska
Id rekordu informacji: 33431
L. 20, panna, córka wójta z gub. płockiej. W oddziałach Wróblewskiego, Sumińskiego, Brzóski. Kurierka ks. Brzóski. (U schyłku powstania ukrywała się w Wodyniach, używając pseudonimów Julia i Józefa.) Jeszcze w styczniu 1865 r. jeździła do Warszawy dwa razy. Zbierała broń i pieniądze. W kwietniu 1865 r. aresztowana u Dejbla, wypierała się wszystkiego i nikogo wydać nie chciała. 17 lutego 1866 r. skazana na śmierć przez powieszenie, 24 lutego 1866 r. Berg zamienił wyrok na osiedlenie na Syberii.
źródło: Boczek A., Powstańcy styczniowi naszej okolicy, w: Witka nr 28 (oprac.)
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konarzewska


Antonina Konarzewska
Id rekordu informacji: 60591
Więzień cytadeli warszawskiej. panna, córka wójta z guberni płockiej, lat 20. "W oddzia­ łach Wróblewskiego, Sumińskiego, Brzóski. Kurierka ks. Brzóski. Jeszcze w styczniu 1865 r. jeździła do Warszawy dwa razy. Zbierała broń i pieniądze. W kwietniu 1865 r. aresztowana u Dejbla, wypierała się wszystkiego i nikogo wydać nie chciała". 17 lutego 1866 r. skazana na śmierć przez powieszenie. 24 lutego Berg zmienił wyrok na osiedlenie na Syberii. (Aud. 348, 148).
Oznaczenie literowe na końcu noty oznacza literę rosyjską i numer w notatkach. Daty wg kalendarza juliańskiego.
źródło: nad. Jacek Strozewski, za: Krawczyk T., Podlascy więźniowie Cytadeli Warszawskiej, w: Niepodległość i Pamięć 5/3 1998
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konarzewska


Aleksander Koniński
Id rekordu informacji: 27113
mieszczanin m. Kolno, pow. Łomżyńskiego. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika m. Łomży i powiatu, pułkownika barona Wrangla. Powieszony w m. Łomży, ziemi Augustowskiej 19 grudnia 1863 roku, za służenie Rządowi Rewolucyjnemu w szarży żandarma-wieszaciela, i powieszenie 8 listopada 1863 r. koło wsi Zabiele pow. Łomżyńskiego włościanina wsi Czerwone, Józefa Piwowarskiego, jakoteż udział w powieszeniu żyda Wilhelma Gejga
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koniński


Jan Konopko
Id rekordu informacji: 27114
syn Łukasza, szlachcic ziemi Augustowski*, pow. Łomżyńskiego wsi Osi-Bagny. Skazany na wyrok Sądu Wojennego, zatwierdzony przez Wojennego Naczelnika m. Białostoka i pow. pułkownika Montejfeiesz. Powieszony w Sokołach pow. Łomżyńskiego 29 listopada 1§63 roku, za służbą Rewolucyjnemu Rządowi w szarży żandarma-wieszaciela, głównego werbującego do oddziałów powstańców i poborcy podatków.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konopko


Franciszek Konoplański
Id rekordu informacji: 37160
"Konoplański Franciszek z Dziśnieńskiego zm. w Ochańsku w marcu 1864" /-/ PSB, XIII, 575 (S. Kieniewicz): (1814-1864) syn Jakuba i Józefy z Orzeszkowskich, ur. w maj. Komorowo (pow. dziśnieński, gub. wileńska), uczył się w korpusie kadetów w Połocku, następnie w służbie wojskowej, dymisjonowany jako porucznik, osiadł w swym majątku Zaborze. W 1859 r. wybrany na asesora Izby Sądowej Cywilnej w Wilnie. W organizacji powstańczej - naczelnik cywilny woj. wileńskiego (od czerwca 1863 r.). W 1863 r. w wyniku podejrzeń wysłany administracyjnie do Ufy, gdzie był krótko, dostawiono go z powrotem do Wilna i poddano surowemu śledztwu. Sąd wojenny 12 XII 1863 r. skazał go na karę śmierci, co M. N. Murawjow zamienił na 12 lat ciężkich robót - majątek skonfiskowano. W drodze zachorował na zapalenie płuc, zmarł w szpitalu 28 III 1864 r.
List Szymona Tokarzewskiego do Agatona Gillera z 13.6.1866, zawierał spis zmarłych zesłańców. Z tych danych korzystał Z. Kolumna, a także był drukowany w Dzienniku Poznańskim, Czasie, Głosie Wolnym. Dane zostały poszerzone przez autora opracowania na podstawie danych z KEK i in.
źródło: Trynkowski Jan, Z Zabajkala, przez Chiny do Szwajcarii, w: Zesłańcy postyczniowi w Imperium Rosyjskim ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konoplański


Franciszek Konoplański
Id rekordu informacji: 59113
„Wojewoda" wileński, ur. 1814 r. w maj. Komorowo (gub. wileńskiej, pow. dziśnieńskim), syn Jakóba i Józefy z Orzeszkowskich. Lata dziecinne spędza! w majątku Komorowie, następnie kształcił się w Po- łocku (w korpusie kadetów), po ukończeniu zaś tego zakładu poświęcił się służbie wojskowej, lecz po kilku latach wyszedł do dymisji i pracował na roli aż do r. 1859. W roku tym wybrany został na ostatnich sejmikach w Wilnie na asesora (radcę) Izby cywilnej i na tern stanowisku pozostawał aż do roku 1863. W organizacji powstańczej po usunięciu się Mikołaja Gtedrojcia został „wojewodą" wileńskim. Na skutek podejrzeń, został przez Murawjewa ze stanowiska asesora usunięty i zesłany administracyjnie do Ufy. Bawił tu wszakże krótko, i przeniesiony został na powrót do Wilna, do murów Dominikańskich, gdzie wdrożono przeciwko niemu nowe śledztwo. Tu miał być zrazu skazany na stracenie, ostatecznie jednak wyrok zamieniono mu na zesłanie do robót ciężkich. Atoli Konoplański nie doszedł do miejsca przeznaczenia. W drodze dostał zapalenia płuc i życie zakończył w szpitalu miejskim w Ochańsku (18 marca 1864 roku). Majątek ziemski uległ konfiskacie, żona
źródło: nad. GP+, za: Gieysztor Jakub, Pamiętniki z lat 1857-1865, t. II. Wilno 1921
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Konoplański


Wilhelm Korbut
Id rekordu informacji: 39481
mężcz. stanu duchownego, zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1868 r. przebywał w Tobolskiej gub. r. Tjumieni
GUTO GA w r. Tobolskie. F. 1. Op. 1. d. 708. Ł. 78.
(UWAGA: Transliteracja i tłumaczenie półautomatyczne, mogą zawierać błędy)
źródło: Archiwa rosyjskie - zbiór informacji
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korbut


Korewa
Id rekordu informacji: 50336
(Korejwa). Powstaniec, zesłaniec do ciężkich robót. Kawaler. Mieszkał w miasteczku Tigrickoje na Syberii wraz innym kawalerem Chmielewskim. Po odbyciu kary wraz z Czernyszewskim, autorem powieści rosyjskiej "Co robić?" obaj zostali osiedleni w okolicach Minusińska, gdzie cieszyli się wielką sympatią ludu za swą uczynność i dobre serce. Obaj mieli rodzinę nieprawą, obaj dopomagali naturalnemu synowi Korewy - Markowi Makiejewowi. Ten jednak chciał zagarnąć ich mienie i wraz z kozakiem i Czerkiesem urządził napad w którym zamordowali Chmielewskiego a ciało zakopali za miastem.
źródło: nad. GP, za: Kurier Lwowski 8.2.1900
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korewa


Klety Korewa
Id rekordu informacji: 22574
Syn. Onufrego i Konstancji Giszkiewicz. Nadleśny w głębi Rosji. Na wiadomość o gotującym się ruchu zbrojnym postarał się o przeniesienie na stanowisko podobne do pow. trockiego gub. wileńskiej. Tu był dowódcą partji, którą już w lutym r. 1863-w lasach Janowskich utworzył, a jednocześnie pierwszym z ramienia Rządu powstańczego naczelnikiem wojennym pow. trockiego (pod przybranym nazwiskiem Skirmunta. W celu utworzenia (z polecenia Wydziału litewskiego) drugiego oddziału w powiecie, udając się na miejsce wybrane w drodze ujęty został i rozstrzelany w Kownie 21 marca 1863 r. Była to pierwsza egzekucja na Litwie (odbyta jeszcze za czasów Nazimowa, przed przybyciem Murawjewa
źródło: [Gieysztor J., Pamiętniki...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korewa


Franciszek Korfini
Id rekordu informacji: 48693
lat ok.30, z Poznańskiego, ujęty we wsi Kłóbka pod Kowalem, powieszony we Włocławku 4 XI 1863 r.Przeszedł śledztwo, szczególnie okrutny przy przesłuchiwaniu był major Schwart, Niemiec z pochodzenia [...]. Kancelarię posiadał w gmachu kolegium wikariuszy, którego piwnice zamienione były w cele więzienne. W piwnicach tych przeprowadzał przesłuchania w szczególnie brutalny sposób. Na rękę nakładał drucianą kirasjerską rękawice, którą bił po twarzy więźniów w celu wymuszenia zeznań. W ten sposób przesłuchiwał [...] Franciszka Korfiniego, dowódcę oddziału żandarmerii narodowej. Oprócz nieludzkiego pobicia przez trzy kolejne dni stawiał Franciszka Korfiniego pod szubienicą w celu zastraszenia i uzyskania informacji, aż czwartego dnia dokonał egzekucji.
źródło: nad. Wanda, za: Kalembka S., Z dziejów Powstania Styczniowego na Kujawach i Ziemi Dobrzyńskiej, s.173
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korfini


Władysław Korsak
Id rekordu informacji: 27115
syn Antoniego, wykluczony ze służby podporucznik Nr. 1-go baterji 3-ej "Swodnoj" Artyleryjskiej Brygady. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk w ziemi Mo-hylowskiej Orszaku Jego Wysokości gen. majora Księcia Jaszwila, z dn. 5-gó czerwca 1863 r pod Nr. 14. Rozstrzelany w m. gubernjainem Mo-hylowie 6-go czerwca 1863 r, za ucieczkę ze służby, wstąpienie do szeregów powstańców, złożenie przysięgi na wierność Rządowi Rewolucyjnemu i tem Samem zdradę i złamanie obowiązku i przysięgi swemu prawowitemu Cesarzowi
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korsak


Wojciech Korytkowski
Id rekordu informacji: 24721
wieku lat 21, syn obywatela miasta Kalisza, dówódzca jazdy, w niefortunnej bitwie dnia 4 Października 1863 roku pod Cekowem, poległ ugodzony kulą. (Czas Nr. 25, i Dz. Poz. Nr. 143 powiadają że pod Cekowem niedaleko Turka, inne znów źródła, że pod Kamieniem w Kaliskiem).
źródło: [Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich..., t. II]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korytkowski


Tadeusz Korzon
Id rekordu informacji: 54528
W Warszawie zmarł w 79 r. tycia znakomity historyk polski prof. Tadeusz Korzon.

Ody SK5 tragedii r. 1863 naród wejrzą? w siebie. obudzi} się w nim obok innych twórczych pierwiastków zmysł historyczny. Na gruzach nie pewnej, mglistej tóst6rjozofji, która niejednokrotnie uwodziła nas ku błędnym szlakom, zasiadło dziejopisarstwo, trzeźwe, z uprzedzeń wyzwolone, świadome celu wiedzy, by gruntownem roztrząśnięciem przeszłości pod przyszłość podłożyć trwały fundament. Jak budowniczowie są ci znakomici historycy, co to niby wieńcem gwiazd jasnych zabłyśli na nieboskłonie naszej doby, wnosząc ożywcze światło w atmosfery życia narodowego. /
Z wielkich i czcigodnych nazwisk w tym zakresie utworzył się regestr imponujący. Jednak w ich rzędzie mało które taką zdobyto sobie popularność, jak nazwisko Tadeusza Korzona. Nie dla mnogości pism i rozległości obszarów nauki historycznej ujętej przezeń, ani dla kuszącej umiejętności słowa, która leżała poza obrębem „antencji tego pisarza. Tajemnica- wziętości tkwiła w tym wypadku gdzie indziej — w żarliwości patryotycznej tak wielkiej, żę każda z książek Korzona niosła nie tylko światło, lecz także owiewała serca czytelników ciepłem i to w epoce, kiedy tego ciepła tak bardzo było potrzeba dla podtrzymania i przetrwania. Był szermierzem prawdy i tylko prawdy, lecz podawał ją nie zimną ręką zacietrzewionego badacza, uznającego życie w tem tylko, co zamarło, jeno z ową gorącą chęcią, iżby zdobycze nauki spożytkowane były dla dobra narodu iżby ze wskazań przeszłości wyłoniła się bita droga ku odzyskaniu tego, cośmy stracili.

Sp. Tadeusz Korzon przyszedł na świat w Ministra d. 29. października 1839. Ukończywszy na Uniwersytecie moskiewskim studja prawnicze, uzyskał jako dwudziestoletni młodzieniec dyplom "kandydata", na podstawie rozprawy z zakresu procedury karnej. (Porównawczy pogląd na francuską i angielską procedurę karną.) Nie uśmiechała mu się wszakże ani prawnicza niwa, ani tem-ci mniej służba u obcych dla obcych. Więc przeniósł się do Kowna, by objąć posterunek nauczyciela gimnazjalnego Tu, niedługo przed ukończeniem drugiego roku. napotkał, jak sam opowiada. fale ruchu politycznego przed powstańczego i przyłączył się do tzrw. stronnictwa ruchu. Śladem ówczesnej agitacji politycznej, która zaprowadziła go do więzienia, a stamtąd "na wygnanie do Orenburga, są listy wysyłane do "Dzien. P__na". a zebrane w. "Moim pamiętniku Przedhistorycznym" (Kraków 1912).

Za kratą więzienną uśmiechnęło s5ę Korzonowi szczęście niezwykłe: znalazł w osobie Jadwigi Kulwieciównej anioła opiekuńczego, dozgonną towarzyszkę życia, osłodę w dobrej, podporę w złej doli
Na wygnaniu zwrócił się do dziejopisarstwa, ale przeczuwając jeszcze, że wyłącznie przykuje go ono do siebie. Ułaskawiony na podstawie manifestu wierzbołowskiego, po powrocie do kraju (1867) osiadł w Piotrkowie i stąd po dwóch latach przeniósł się do Warszawy i nie opuścił jej już do końca życia.

Nie wolny od trosk materialnych, jako pedagog zdobywał sobie środki egzystencji, a jakim był pedagogiem, jak troskliwie i umiejętnie zaszczepiać umiał miłość Ojczyzny w młodych sercach. przyświadczyć mogą wszyscy jego uczniowie. Poza nauczaniem znajdował jednak dość czasu, by poświęcać najlepsze swe siły pracy naukowej. Oddał jej się niepodzielnie. gdy w r. 1897 powołany na stanowisko bibliotekarza w Bibliotece ordynacji hr. Zamoyskich, nie potrzebował już sił swych rozpraszać. W r. 1900 powołała Korzona Akademja Umiejętności do grona swych członków.
W cztery lata później wypadło ma przeżyć najcięższy cios osobisty, jakim był zgon małżonki. Nawet jednak ów ból nie złamał go i nie odsunął od pracy naukowej, którą uważał za &we posłannictwo i której też wiernym do ostatniego tchu pozostał.
Przebogaty spadek pozostawia po sobie Korzon. Z wielkiej liczby dzieł jego dwa przede wszystkiem, jak dwie cenne perły, wybijają się na czoło „Wewnętrzne dzieje Polski za Stanisława Augusta 1704—1794" i „Kościuszko". Włożył w nie podziwu godny ogrom pracy i tu właśnie bardziej niż gdzie indziej odczuwa się w nim tego uczonego, który nie odrywa się od 'życia' •narodowego gwoli spekulacjom naukowym, lecz był żywą na jego pmu gałęzią. Zanim zawodowi znawcy rozsądzą dokładnie wielkość zasług Korzona, ten głos niechaj zaznaczy cześć głęboką narodu i smutek, jaki staje nad rozwartą mogiłą, w której spoczną szczątki jednego z najlepszych synów Polski

Kralrów. (TBK.) O ostatnich chwilach ś.p. Korzona podają dzienniki za pismami warszawskiemi następujące szczegóły: Nękany dusznią od lat kilku nie przestał sędziwy uczony pracować umysłowo. Na krótko jeszcze przed zgonem ze spokojem myśliciela dawał otaczającej go rodzinie ostatnie rozporządzenia. Polecił przesłać kolegom zawodowym wyrazy pożegnania i dał wskazówki co do pogrzebu. Umierając polecił dzieciom, aby w jego imieniu ofiarowały skromny grosz Towarzystwu miłośników historii i Towarzystwu opieki nad zabytkami przeszłości, jako dowód życzliwości Jego dla tych instytucji.

AKADEMIA UMIEJETNOSCI WOBEC ZGONU S P. KORZONA.
Kraków. Z Akademii umiejętności komunikują: W niedzielę rano nadeszła do naszej instytacji telegraficzna wiadomość o zgonie prof Tadeusza Korzona w Warszawie. Ostatni to chyba z licznej plejady starszych uczonych warszawskich, którzy tak świetnie reprezentowali naukę polską i byli ozdobą Akademii krakowskiej/Pogrzeb śp. Korzona naznaczony był na poniedziałek rano. Mimo największych usiłowań Akademia nie mogła w dniu wczorajszym nadać telegramu do Warszawy.

Akademia pragnęła, aby bawiący w Warszawie jej członek prof. Szymon Askenazy w jej imieniu nad trumną przemówił. Instytucja nasza ubolewa, że nienormalne obecne stosunki nie pozwoliły jej w sposób, jak tego pragnęła uczcić pamięć nieodżałowanego ś$. Tadeusza Korom,
syn Adama i Henrietty Łowaszyńskiej
źródło: nad. GP, za: Kuryer Lwowski, 13.03.1918
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Korzon


Leon Kosiński
Id rekordu informacji: 60604
Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Parczewa, pow. radzyński, lat 20. Katolik, kawaler. Aresztowany w pobliżu Siemienia 20 marca 1864 r. "Brał udział w walkach z wojskiem rosyjskim". 20 listopada skazany na dwa lata aresztanckich rot, 23 listopada 1864 r. odesłany do Cytadeli. (K-139).
Oznaczenie literowe na końcu noty oznacza literę rosyjską i numer w notatkach. Daty wg kalendarza juliańskiego.
źródło: nad. Jacek Strozewski, za: Krawczyk T., Podlascy więźniowie Cytadeli Warszawskiej, w: Niepodległość i Pamięć 5/3 1998
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kosiński


Miron Kossiłowski
Id rekordu informacji: 58423
Syn Ignacego i Ludmiłły z Uhrynów, uro dził się dnia 14 sierpnia 1837 roku w majętności rodziców, zwanej Użmi- nie a położonej w Telszewskim powiecie, na Żmudzi. Po skończeniu nauk w gimnazyum kowieuskiem, wstąpił do wojska rosyjskiego i w kilka miesięcy został oficerem; w 1863 r. przeszedł do szeregów powstańczych i walczył pod dowództwem mężnego pułkownika Dłuskiego-Jabłonowskiego, który o nim powtarzał, że w doborowym jego oddziale był jednym z naj waleczniejszych. - Dostawszy się do Francyi, udał się ztamtąd do Anmryki do Buenos-Ayres i wstąpił do wojska rzeczypospolitej Argentyńskiej i Uraguaj; odwagą i przytomnością swoją zwrócił na siebie uwagę główno dowodzącego, jenerała Medina. Ciężko ranny, przy zdobyciu silnie obwaro wanej pozycyi, dostał w 1869 r. dymisyą z pensyą 300 piastrów rocznie i mianowany został naczelnikiem magazynów wojennej marynarki. Ale słu żba biórowa nie odpowiadała burzliwej i nieco awanturniczej jego natu rze; znudzony nią, wszedł znowu do szeregów jako dowódzca szwadronu; na czele jego stłumił jednę z tych rewolucyj, które w tym wulkanicznym kraju peryodycznie prawie wybuchają. Wysłany jako instruktor pułku do niezdrowej części kraju, uczuł prędko zgubny wpływ klimatu i w marcu 1874 r. przybył do Montevideo prosić o dymisyą, z zamiarem wrócenia do Europy. Żądał likwidacyi swojej dożywotniej pensy i; daremnie na nią cze kał przez pół roku i zniecierpliwiony, spotkawszy w kawiarni urzędnika ministeryum powiedział, że jeżeli za dwa tygodnie nie odbierze należności, pierwszym statkiem ruszy do Europy, mając zaoszczędzonych kilka tysięcy piastrów. — „Niebezpiecznie nosić taką summę przy sobie 11 powiedział ktoś z obecnych. — „Bezpieczniej niż mieć ją w waszych bankach 11 odrzekł Kossiłowski — ale w kilka dni potem (było to w październiku 1874 r.), opadnięty przez siedmiu zbójców, których nieostrożnie powiedziane słowo uwia domiło o mianych przez niego w kieszeni pieniądzach, obdarty i pokale czony nożami, zaledwo do poblizkiego domu zdoławszy się przy czołgać, skonał, wymieniwszy jednego tylko ze swoich zabójców. — Pochowany w Montevideo, na tamecznym cmentarzu.
źródło: nad. GP+, za: Rocznik Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu, 1879
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kossiłowski


Kossowski
Id rekordu informacji: 24735
mydlarz z Kaliskiego, złożony ciężką na zapalenie płuc chorobą, w której bezprzestannie marzył o „wojaczce," gdy zaledwie przychodzącemu nieco do zdrowia otaczający doradzili zaniechać tej myśli przynajmniej do czasu dopóki zupełnie do sił nie przyjdzie, zerwał się nagle z łóżka a wołając: „hańba umierać w łóżku, kiedy bracia nasi krew za Ojczyznę przelewają l" ubrawszy się uciekł i znikł goniącym go bez śladu. W drodze spotkał kozaków, przed którymi chroniąc się do lasu lekko postrzelony w rękę, poczem spotrzegłszy włościanina jadą cego z targu zabrał się z nim do wsi, a ztąd po opatrzeniu lekkiej rany odwieziony do oddziału Parczewskiego, poległ od kuli w bitwie pod Rudnikami dnia 22 Kwietnia 1863 roku, licząc lat 31. Był on współ właścicielem posesyi we Lwowie, lecz idąc do powstania całe mienie swoje zapisał bratu Władysławowi, również biorącemu czynny udział w powstaniu, ciężko rannemu w jednej bitwie, który jednak zdołał się wyleczyć po 12 miesiącach.
źródło: [Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich..., t. II]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kossowski


Koszutska
Id rekordu informacji: 53585
z hrabiów Węgierskich, przed powstaniem zamieszkiwała w powiecie Pleszewskim, mąż jej zastawił majatek na pomoc powstaniu, dostarczała broń i konie powstańcom. Wykupila swojego męża z rąk Prusaków, zamieniając wyrok śmierci na wieloletnie więzienie w fortecy Glata na Śląsku. Cały majatek poświęciła powstaniu.
źródło: nad. Bogusława Stawska-Kaszczyniec, za: Bruchnalska M., Ciche bohaterki: udział kobiet w powstaniu styczniowem, Miejsce Piastowe: Tow. św. Michała Archanioła, 1933 r.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koszutska


z hr. Węgierskich Koszutska
Id rekordu informacji: 52508
majątek w dzierżawie, wspaniałe srebra zastawione aby uzyskać fundusze dla powstania, dwor zamieniony w fabrykę wyposażenia dla powstańców, wykonywano tu mundury, siodła itp, rewidujących żandarów goszczono hojnie, aby przymknęli oczy na zakazaną działalność, po uwięzieniu męża wzięła na siebie obowiązek dostarczania broni i amunicji powstańcom, wykazując bohaterską odwagę dokonywała niezwykłych czynów, dzięki staraniom udało się jej zamienić karę śmierci, jaką przeznaczo jej mężowi, na 10 lat więzienia, po kilku latach twierdzy został zwolniony, jednak w złym stanie zdrowia, w krótkim czasie zmarł, do czego przyczyniła się bieda, gdyż wszystko zostało sprzedane, aby go ratować
źródło: nad. Piotr Ryttel, za: Bruchnalska M., Ciche bohaterki: udział kobiet w powstaniu styczniowem, Miejsce Piastowe: Tow. św. Michała Archanioła, 1933 r.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koszutska


Koszutski
Id rekordu informacji: 53586
mąż Koszutskiej z hrabiów Węgierskich, wspólnie z żoną pomagał powstańcom. Brał udział i został ciężko ranny w bitwie pod Ignacewem. Poszukiwany przez Prusaków. Schwytany i przewieziony do Gniezna a później do Poznania do tzw. Kernwerku. Rzem z 280 więźniami przewieziony do Berlina. Skazany na karę śmierci. Dzięki swej żonie wykupiony i wyrok śmierci zamieniono na 10 lat w domu poprawy, później na kilka lat Fortecy Glata na Śląsku.
źródło: nad. Bogusława Stawska-Kaszczyniec, za: Bruchnalska M., Ciche bohaterki: udział kobiet w powstaniu styczniowem, Miejsce Piastowe: Tow. św. Michała Archanioła, 1933 r.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koszutski


Stefan Kotoński
Id rekordu informacji: 54461
Podoficer,wachmistrz a później podporucznik w oddziale żandarmów "Junoszy".

Prawdopodobnie Stefan jest wśród pierwszych członków oddziału. Nie był to duży oddział, jednak doskonale uzbrojony i wyszkolony. Wszyscy żołnierze umundurowani byli na wzór kozacki, dlatego często brano ich za Rosjan.

Pod doskonałą komendą „Junoszy” stoczył wiele potyczek, nigdy nie schodząc z pola bitwy pobitym. Była to zasługa strategii „Junoszy”, który zręcznie manewrował na polu walki atakując tam, gdzie była szansa powodzenia a unikając walki, gdy siły rosyjskie miały zbyt dużą przewagę. Oddział był bardzo mobilny i często tak szybko przemieszczał się w terenie, że ścigający go Rosjanie szukali tam, gdzie dawno go już nie było. Żandarmi „Junoszy” brali udział w następujących bitwach i potyczkach: pod Stawami 9 października 1863, pod Motkowicami 12 grudnia 1863, w Bebelnie 28 kwietnia 1864 , pod Żeleźnicą 30 kwietnia 1864 i pod Pińczowem 5 maja 1864. W swoich pamiętnikach „Junosza” dwukrotnie wspomina o Stefanie Kotońskim. Raz, gdy generał Hauke-Bosak zachwycony żołnierzami „Junoszy” zabrał mu ich, a jemu kazał zorganizować od nowa swój oddział. Żołnierze samowolnie powrócili pod jego komendę:

„W kilka dni dopiero skompletowałem się i oddział mój doprowadziłem do porządku. Po bitwie pod Szczekocinami, gdzie moja kawaleria oddana Chmieleńskiemu miała tęgo się spisać, prawie wszyscy na powrót do mnie wrócili. Za samowolne opuszczenie oddziału chciałem ich ukarać i na powrót odesłać pułkownikowi Chmieleńskiemu dla przykładu, ale najprzód zdałem o tym raport. Ale widać jenerał czy Chmieleński wiedzieli dobrze, że oni li tylko z przywiązania do mnie wrócili, kazał im darować i zostawić u siebie. Ze względu, że dobrze się bili, szczególnie Kotoński wachmistrz i Charłampowicz podoficer. Znowu miałem swoich w komplecie”.

Drugi raz wymienia Stefana w opisie potyczki pod Łopusznem:

„Dragoni widząc, że my ich konie zabrali, za nami w pogoń lecz nie wszyscy, tylko jeden szwadron i to, zdaje się, niekompletny. Uporządkowaliśmy się do szarży, a następnie całą siłą uderzyliśmy na nich. Dragoni, tak chwalony żołnierz i postrach niektórych, pierzchli, a właściwie rozsypali się przed naszym frontem. Padł tylko jeden dragon, porąbany przez mego podoficera Kotońskiego, kilku było pokaleczonych, a z moich żaden, koń tylko był ranny”.

Oddział został rozwiązany 8 maja 1864 w okolicach Słupi Jędrzejowskiej jako ostatni czynny oddział powstania styczniowego. Po rozwiązaniu powstańcy podzieleni na małe grupki rozeszli się po okolicy zatrzymując się w okolicznych dworach. Być może właśnie wtedy Stefan trafił do Wodzisławia.

źródło: nad. TomekSz1, za: Władysław Nowacki-Kopaczyński
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kotoński


Adam Kozakiewicz
Id rekordu informacji: 27116
syn Józefa, szlachcic, pow. Jezioroskiego, gub. Kowieńskiej. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika pow. Jezioroskiego pułkownika Bielizo. Rozstrzelany w Dusiatach pow. Jezioroskiego, 5-go grudnia 1863 r., za przebywanie w oddziale powstańczym i przechowywanie się w domu u rodziców po porzuceniu tegoż, skąd został wzięty przez wojska z orężem.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozakiewicz


Stanisław Kozakowski
Id rekordu informacji: 27117
syn Karola, dymisjonowany podporucznik Artylerii Konnej, zamieszkiwał w maj. ojca Kuranach pow. Wiłkomierskiego, ziemi Kowieńskiej.Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika m. Wiłkomierza i powiatu, z 23-go czerwca 1863 roku, pod Nr.916. Rozstrzelany w Wiłkomierzu 8-go lipca 1863 roku, za pobyt w oddziale powstańców i udział w akcjach przeciw wojskom swego Cesarza.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozakowski


Feliks Kozelski
Id rekordu informacji: 27118
Syn Wojciecha, bezterminowo urlopowany szeregowiec Kreścickiej Komendy inwalidów. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika Oddziału Augustowskiego. Powieszony w m. Sejnach 28 lutego 1864 roku, za przebywanie w oddziale powstańczym-udział w bitwach z wojskiem i powieszenie włościanina Suchockiego
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozelski


Wincenty Koziełł
Id rekordu informacji: 57329
w powiecie wilejskim objeżdżał wsi, czytając im i tłumacząc manifest z 22 stycznia. Robiło to ogromne wrażenie. Tymczasem rosyjskie oddziały z Wilejki, Borysowa i Mińska otoczyły go pod wsią Władyką i rozbiły jego oddział, miał 300 ludzi. Sam ugodzony kulą w piersi zginął na polu bitwy. Wieku lat 24 rodem z Litwy, dowódca w powiecie wilejskim, dzielny i energiczny partyzant. Założył obóz w okolicy Dźwinozy i Radoszkowic w powiecie wilejskim. W drugiej połowie maja dwa razy atakowany, lecz za każdym razem znacznie większe siły moskiewskie ze stratami zostały odparte. Potem Moskwa zebrawszy swe siły z Mińska, Borysowa, Święcian i Wilejek przeciwko 202 Polakom otoczyli go w pobliżu wsi Zaciemienia. Nie mając innego wyjścia postanowił się przerżnąć. Podzieliwszy więc oddział na dwie części, z których jednej każe zdążać do Borysławia dla uratowania tejże, a sam z ochotnikami w liczbie 80 przyjmuje bitwę pod Władykami. Po pięciogodzinnym boju Moskale tracąc 50 zabitych i 30 rannych, a Koziełło pewny z tamtej strony rzeki bezpieczeństwa ze swoim hufcem rzuca się wpław. W środku rzeki, odwróciwszy się, radząc strzec się popłochu uderzony kulą w czoło ginie wraz z 68 towarzyszami.
źródło: nad. GP, za CDIAL 195-1-58 (Zbiory Tadeusza Sauczeya)
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koziełł


Stanisław Koziełło
Id rekordu informacji: 39575
mężcz. 50 lat na 1868 r., ziemianin Kowieńskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw, z 1865 r. przebywał w Kaińskie, potem w Tjumieni, przy nim dieti i żena
GU GAOO. F. 3. Op. 6. d. 8960.
(UWAGA: Transliteracja i tłumaczenie półautomatyczne, mogą zawierać błędy)
źródło: Archiwa rosyjskie - zbiór informacji
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Koziełło


Kozik
Id rekordu informacji: 43200
Kleryk z Podkamienia. 29 czerwca uciekł do powstania. 2 lipca walczył pod dowództwem Kordyńskiego i Wysockiego atakując Radziwiłłów. Po rozproszeniu oddziału powrócił do klasztoru.
źródło: nad. DHRP, za: Kronika klasztoru oo. Dominikanów w Podkamieniu ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozik


Dionizy Kozłowski
Id rekordu informacji: 61157
syn Jakuba, szlachcic powiatu krzemienieckiego, uczestnik powstania, mieszkaniec powiatu radomyskiego.
źródło: nad. Martyna, za: beket.com.ua, Spis uczestników powstania 1863r. w Guberni kijowskiej.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozłowski


Michał Kozłowski
Id rekordu informacji: 59449
syn Wincentego, ur. ok. 1 8 38, lekarz z Mińska, brat Jana (zob.). Za współudział w powstaniu aresztowany 15 lutego 186 3 (1 prawdopodobnie zwolniony), a w czerwcu 1864 skazany przez sąd woj. okręgu wileńskiego na konfiskatę majątku 1 zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Mieszkał najpierw w Ołońcu, następnie, od 1865, w Wytegrze, gdzie pełnił obowiązki lekarza miejskiego. Na zesłaniu poślubił Leontynę z Sadowskich, która prawdopodobnie przyjechała do niego z kraju. Grał na wiolonczeli. W I 8 80 przebywał w Wilnie, później mieszkał w majątku rodzinnym Dołhinowie w pow. wilejskim. Zmarł po 1903 (żona zmarła 6 kwietnia 1903'). Pozostawił siedmioro (?) dzieci — cztery (?) córki: dwie (?) starsze, nieznane z imienia, i dwie młodsze, Jadwigę i Wandę, oraz trzech synów: Edwarda, Ottona i Władysława
LVIA, mkf, GARF, z. 109, I ekspedycja, 1 863, wol. 23, cz. 416, k. I 30v., LNB, z. Ossol., wol. 45 3 5, k. 187, Bibl. OssoL, rkps 6831, Pawłowicz, Szarejko, Słownik: Pamiętnik
źródło: nad. GP+, za: Brus A., Na nieznane losy między Ołyńcem a Jadryniem, Warszawa 1999
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kozłowski


Józef Krajewski
Id rekordu informacji: 31126
ur. r. 1828 na Wołyniu, właśc. ziemski pracował jako organiz. pow. Zasławskiego, Ostrogskiego • i Krzemienieckiego, dla oddz. Ciechońskiego i Różyckiego. Walczył pod Miropolem i Mińkowcami.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Krajewski


Michał Krajewski
Id rekordu informacji: 56455
Szeregowy, wymieniony na rozkazie Rządu Narodowego z dn. 20.04.1863 jako zasłużony, odznaczający się męstwem na polu walki (woj. augustowskie).
źródło: nad. GP, za: Rękopisy Biblioteki Poturzyckiej Dzieduszyckich, Biblioteka Stefanyka f.45 cz 1
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Krajewski


Poprzednie wyniki     Następne wyniki

Jeśli szukasz konkretnej osoby, sprawdź wyszukiwanie wg nazwiska (litery w nagłówku)

Dlaczego rekordy się powtarzają? Dlaczego mają błędy? Te i inne odpowiedzi TUTAJ
Katalog Powstania Styczniowego wciąż rośnie. Rocznie zostaje dodanych średnio 5000 wpisów, zdjęć, punktów, not, linków i wiadomości. To żmudna i wymagająca praca społeczna.
Nie bądź obojętny. Wspomóż Fundację

Dzięki Waszemu wsparciu
udostępniamy już
ponad 5.000.000
jednostek informacji
  Fundacja Odtworzeniowa Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego  
Regon: 122719308, NIP: 6793086820
konto: Raiffeisen Polbank 42 1750 0012 0000 0000 4108 9032
Przekaz online (usługa DotPay)
Wpisz kwotę:


Przelew kartą (usługa Pay Pal)



Co oznaczają te dane? - Najczęstsza bibliografia - Źródła, skróty - Autorzy bazy, nadawcy - Historia zmian
Dodaj informacje - Forum projektu - Poparcie i współpraca



© Genealogia Polaków - Źródła Tożsamość Rzeczypospolita 2010- 2020
Wszelkie kopiowanie zbioru zabronione, wykorzystanie w publikacjach tylko z podaniem aktywnego linku.