Genealogia Polaków
=> Fundacja
=> Portal
==> Bazy danych
====> Leksykon
====> Powstanie Styczniowe
======> Powstańcy
======> Bitwy i potyczki
======> Światowy "Szlak 1863"
======> Co oznaczają te dane?
======> Dodaj informacje
======> Bibliografia, źródła
======> Autorzy bazy, nadawcy
======> Poparcie i współpraca
======> Forum bazy
====> Właściciele Dóbr
====> Oficjaliści Prywatni
====> Mapa/Lokalizator
======> Dodaj punkt na mapie
=> Biblioteka/Forum
=> Archiwum zdjęć
=> Pomoce profesjonalne
=> WSPIERAJ !
 
MATERIAŁY DLA SZKÓŁ

Rota przysięgi powstańczej
Najważniejsze bitwy
Powstanie Zabajkalskie
Słuchowisko radiowe 15 min.
 
NASZE AUDYCJE RADIOWE



"Trójka" 2021
Słuchowisko 15 min.
 
PREZENTACJE POWER-POINT




* Prezentacja ogólna (3MB)
Można prezentować np. w szkołach
* Źródła historii powstańczej (12MB)
Szkoły, towarzystwa genealogiczne i in.

Powyższe prezentacje można używać dowolnie, np. jako materiały w czasie lekcji historii, lub urozmaicenie wykładów czy spotkań.
 
WYPOŻYCZ WYSTAWĘ



Wystawa "Powstanie Styczniowe"
Wystawę, można zamówić
 
WIĘCEJ NA TEMAT


Bitwy i potyczki - pełny katalog
Wykaz bitew - lista skrócona
Zesłańcy
Zamordowani
Duchowni
Naczelnicy na Litwie (pdf)
Dowódcy oddziałów na Litwie (pdf)
Szpitale i lazarety 1863 (pdf)
Mundury 1863 (pdf)
Wyklęci XIXw (pdf dla dorosłych)
Fotografie dot. powstania
Malarstwo o tematyce powstańczej
Wielkopolanie polegli w powstaniu
Powstańcy w Bawarii
Dorpartczycy
Denuncjatorzy, szpiedzy...
Pamiętniki Borkowskiego z 1863
Mogiła w Krasnobrodzie
Mogiła w Miniewiczach
Lista zdrajców
Wiele innych artykułów dot. powstania
 
GRY POWSTAŃCZE


Gra pudełkowa

Pierwsza polska gra dot. powstania 1863

Darmowa gra na komórkę

Graj na swojej komórce
 
Wyszukaj wg źródła

(Wpisz min. 5 liter)
 
 
 

Kod QR listy
(pełny kod VCard)
 
Katalog Powstańców Styczniowych
Kwerenda źródeł tożsamości Rzeczypospolitej
Wydział Fundacji Odtworzeniowej Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Nazwiska: A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  U  V  W  X  Y  Z  ? 

Nazwisko lub część:                    
Wpisz min 4 litery bez gwiazdki, np. Langiew, giewic, ewicz... Dowolna litera: znak _
Znajdź w opisach:                   
Wystarczy wpisać część wyrazu, bez gwiazdki
 |  Bitwy i potyczki
 |  Mapa miejsc
 |  Zesłańcy
 |  Duchowni
 |  Zamordowani
Wincenty Konstanty Kalinowski
Id rekordu informacji: 27106
Syn Szymona, szlachcic ziemi Grodzieńskiej i tegoż powiatu. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego, która nastąpiła na zatwierdzenie przez Audytoriat, 5 marca 1864. Powieszony w Wilnie 10 marca 1864 r., za to, iż był członkiem Rewolucyjnej. Organizacji i samoistnym zarządzającym powstaniem w całym Kraju Litewskim
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kalinowski


Wincenty Konstanty Kalinowski
Id rekordu informacji: 61771
1838-1864, urodził się w Mostowlanach jako syn Szymona i Weroniki z Rybińskich. W latach 1850-1855 uczył się w Świsłoczy, następnie wyjechał na studia do Moskwy, a po pół roku do Petersburga. Na studiach w Petersburgu nawiązał kontakty z polskimi i rosyjskimi kołami rewolucyjnymi. W 1861r. wraz z W. Wróblewskim zawiązał na Grodzieńszczyźnie tajną organizację rewolucyjną przygotowującą powstanie. Podróżował w przebraniu po wsiach grodzieńskich, szerząc propagandę antycarską. Rozpoczął wydawanie tajnego czasopisma w języku białoruskim (drukowanego czcionką łacińską) pt.
Mużyckaja Prauda, redagowanego wespół z Wróblewskim. W 1862r. zamieszkał w Wilnie i wszedł do Komitetu Ruchu. Jako przywódca czerwonych na Litwie bronił niezależności od Warszawy. W chwili wybuchu powstania w Królestwie poparł je bez zastrzeżeń, ogłaszając 1.02.1863r. uwłaszczenie chłopów na zasadach przyjętych przez Rząd Tymczasowy. Po objęciu władzy przez białych na Litwie Kalinowski, mimo protestów, podporządkował się rozkazom Rządu Tymczasowego. Początkowo został pomocnikiem naczelnika miasta Wilna, a następnie komisarzem w województwie grodzieńskim. Rozbudował on organizację grodzieńską, przebywał w terenie, odwiedzał obozy partyzanckie, zachęcał chłopów białoruskich do powstania. Z jego inicjatywy ukazała się odezwa (w języku białoruskim) zwalczająca propagandę antypowstańczą Michaiła Murawjowa.
W końcu lipca stanął na czele Komitetu Litewskiego, formalnie tylko zależnego od Warszawy i otrzymał nominację na komisarza pełnomocnego Rządu Narodowego na Litwie, kierując podupadającym ruchem wyzwoleńczym. Ukrywając się pod różnymi nazwiskami, został zdradzony i aresztowany w lutym 1864r. Podczas brutalnego śledztwa nikogo nie wydał. Sąd wojenny skazał go na śmierć przez rozstrzelanie (co Murawjow zamienił na powieszenie) za przyjęcie stanowiska
członka rewolucyjnego Komitetu Litewskiego, a potem głównego naczelnika powstania w tutejszym kraju. Dnia 22.04.1864r. o godzinie 10.30 został stracony na placu Łukiskim w Wilnie.
W źródle imię tylko: Konstanty
źródło: nad. Martyna, za: Katalog miejsc pamięci powstania styczniowego w województwie podlaskim.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kalinowski


Karol Kalita
Id rekordu informacji: 30343
(pseud. Rębajło) ur. r. 1830 w Komarnie, należał w r. 1846 jako uczeń z całą młodzieżą wyższych klas do konspiracyj. Aresztowany, po kilkutygoclniowem więzieniu w piwnicach karmelickich i chłoście rózgami, został asenterowany do 9-go pułku piech. w Stryju na lat 14. W r. 1848 zdezerterował i zaciągnął się do legii polsk. do 1-go pułku ułanów pod wodzą pułk hr. Ponińskiego w korp. jener. Józefa Wysockiego. W tym pułku przebył kamp. węgier. a następnie z legionem polsk. wkroczył do Turcji, względnie Serbii. Internowany w twierdzy Szumli, otrzymał po roku paszport i 25 piastrów (25 zł.) na drogę i uwolniony pozostał w Bułgaryi jako dzienny zarobnik przy winnicach, lub przy budowie kościoła koło Sistowy, jako majtek na statku kupieckim, jako nauczyciel w węgierskiej szkółce kolonii niemiec. jako tancmistrz w Tulczy, nareszcie jako aptekarz, w Ruszczuku. Na tej ostatniej posadzie otrzymał ułaskawienie, zaledwie przybył atoli statkiem Lloyda do Orsowy, został w granicznej komendzie aresztowany, okuty w kajdany i pod eskortą 5-u żołnierzy, wytransportowany pieszo, blisko 40 mil drogi do twierdzy Temeszwaru, gdzie pułk 9-ty stał garnizonem. Ośm miesięcy przesiedział w kazamatach, ostatecznie przez sąd wojenny za obrazę majestatu, popełnioną w kancelaryi granicznej w Orsowie przy skuwaniu w łańcuchy, został skazany na 60-t kijów tej hańbiącej, śmierci równającej się karze, uwolnił go marszałek polny hr. Coronimi i wcielił ponownie jako szeregowego do pierwotnej kompanii. Dwa lata przebył w szkole kadetów, w roku 1854 podczas wojny krymskiej awansowany na sierżanta. W roku 1856 został porucznikiem, w 1859 nadporucznikiem i odbył kapanię włoską. W bitwie pod Magentą ranny, został wzięty do niewoli francuskiej. Po zawarciu pokoju, powrócił do pułku w Peszcie, gdzie służył bez przerwy jako komendant kompanii do maja r. 1863. W Peszcie było w r. 1863 kilka polskich pułków. Oficerowie-polacy zgromadzali się u Kality na narady, jakiemi drogami dojść do celu, opuścić szeregi austr. i stanąć w szeregach powstańczych. Wydelegowano Kalitę do Krakowa celem porozumienia się z Komitetem centralnym, uzyskania funduszów na pokrycie honorowych długów w sklepie pułkowym, sprawienia ubrań cywilnych i pokrycia kosztów podróży do Krakowa. Komitet centralny, obiecał, że każdy oficer udający się do powstania, otrzyma 250 złr. winien natomiast mieć własny uniform i broń. Po powrocie Kality do Pesztu rozeszła się rychło wieść o ugodzie, a w parę dni zgłosiło się kilkudziesięciu oficerów chętnych do opuszczenia szeregów austr. Z pułku 9-go, 10-ciu podało o dymisyę. Szóstego dnia przyjechał hr. Juliusz Tarnowski z ramienia komitetu i wręczył dla oficerów 1.000 złr. Za pośrednictwem pewnej damy z arystokr. węgiers. uzyskano jeszcze 3.000 złr. i 10-ciu oficerów wyjechało do Krakowa. Byli nimi nadpor. Karol Kalita, poruczn. Franciszek Bandrowski, Władysław Macieszkiewicz, Bronisł. Macieszkiewicz, Wiktor Zdanowicz, Lubin Grodzki, Jul. Rosenbach, Angerer, Bodyński i Hankiewicz. W Krakowie otrzymał Kalita nominacyę na majora i organizatora wojennego w po w. Stobnickim, oraz polecenie zorganizowania batalionu w sile 800 ludzi. W dwa tygodnie batalion był już skompletowany a kapitanowie i oficerowie z pułków austr. musztrowali swoje kompanie po ogrodach. Z końcem lipca 1863 nadszedł rozkaz do wymarszu. Na czele oddz. stanął pułk. Tetera. Po rozbiciu oddziału, pod Czernichowem, rozpoczął Kalita nową organizacyę z rekrutów miejskich i wiejskich przy pomocy żandarmeryi Stobnickiej pod wodzą rotmistrza Junoszy (Nowackiego). Odtąd zaczęło się powodzenie dla oddziału, przeobrażonego w grudniu 1863 w III-ci pułk Stobnicki. Na czele oddz. walczył Kalita pod Jeziorkiem, Mierzwinem, Hutą Szczecieńską, Iłżą, Radkowicami i pod Opatowem. W tej ostatniej bitwie komendę prowadził pułk. Topor. Stanąwszy na czele rozbitków, operował Kalita jeszcze 6 tygodni, dążąc ku Iłżeckim lasom, gdzie miały się znajdować rozbitki pułku Kieleckiego pod wodzą majora Rosenbacha. Po drodze odmawiano oddziałowi żywności, tylko siłą, mocą, zdobywali ją po dworach i chałupach. Około Brodów w Iłżeckich lasach, zapadł Kalita na tyfus i przeleżał 4 tygodnie. Jako rekonwalescent dostał się do Galicji, a następnie do Bomunii, gdzie otrzymał posadę w minister, robót publicz. jako inżynier dróg i mostów w Buszczuckiej guber. pod Jerzmanowskim, majorem wojsk polsk. z r. 1831. W roku 1869 został inżynierem en Chef w Sandżaku Philipopolis. Przeszedł następnie jako inżynier do kolei bar. Hirscha, a w listopadzie 1871 powrócił do kraju. Tutaj otrzymał posadę zarządcy magazynów materyałowych przy budującej się kolei Łupkowskjej, w końcu w r. 1875 posadę pisarza, później kasyera w zakładzie obłąkanych w Kulparkowie. Dnia 1. maja 1903 przeniósł się w zasłużony stan spoczynku.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kalita


Józef Kałuzowski
Id rekordu informacji: 24589
urodzony 1836 r. w Oszmiaóskim powiecie, uczęszczał na wydział medyczny w akademii Petersburgskiej, w roku 1861 przybył do Warszawy i zapisał się do szkoły głównej. Czynny członek organizacyi narodowej, wysłany do Wilna w missyi porozumienia się z miejscowym komitetem, był tam czynny do roku 1864. W Kwietniu b. r. zmuszony wydalić się za granicę, przybył do Francyi, słabowity, nie długo się cieszył wolnością, gdyż w początkach 1865 r. zmarł w Montpelier.
Tak samo T.Sauczey w CDIAL 195-1-58
źródło: [Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich..., t. II]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kałuzowski


Kamber
Id rekordu informacji: 37156
"Kamber ze Święciańskiego w maju 1864 w Ekaterynburgu" /-/ J. Jakubianiec- Czarkowska, Powstanie 1863 r. w powiecie święciańskim, Swięciany 1934, w alfabetycznym spisie osób z tego powiatu biorących udział w powstaniu, nikogo o tym (lub podobnym) nazwisku nie wymienia. Prawdopodobnie nazwisko zniekształcone - zapewne: Kimbar (zesłańców o tym nazwisku jest kilku).
List Szymona Tokarzewskiego do Agatona Gillera z 13.6.1866, zawierał spis zmarłych zesłańców. Z tych danych korzystał Z. Kolumna, a także był drukowany w Dzienniku Poznańskim, Czasie, Głosie Wolnym. Dane zostały poszerzone przez autora opracowania na podstawie danych z KEK i in.
źródło: Trynkowski Jan, Z Zabajkala, przez Chiny do Szwajcarii, w: Zesłańcy postyczniowi w Imperium Rosyjskim ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamber


Adolf Kamienobrodzki
Id rekordu informacji: 21702
ur. 1844, Pochowany na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kwaterze 40 - powstańczej.
(w oryg: Kamieniobrodzki, popr. Adam Sapeta - praprawnuk)
źródło: [Nicieja S., Cmentarz Łyczakowski we Lwowie ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamienobrodzki


Adolf Kamienobrodzki
Id rekordu informacji: 31617
ur. r. 1844 w Tarnowie, słuch, techn., służył jako szereg, w oddz. Krukowieckiego. Walczył pod Glanowem i Imbramowicami, gdzie został ranny. Po powstaniu budowniczy.
(w oryg: Kamieniobrodzki, popr. Adam Sapeta - praprawnuk)
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamienobrodzki


Franciszek Kamieński
Id rekordu informacji: 58553
Ziemianin. Ur. w 1842r. w Grzy­bowej, pow. krzemienieckiego. Do powstania wyszedł jako stu­dent Uniwersytetu Kijowskiego. Walczył w oddziale gen. Ró­życkiego. Więziony w Konstantynowie i Żytomierzu. Zesła­ny na osiedlenie do gub permskiej.
źródło: nad. Martyna, za: Jerzy Maliszewski. Sybiracy zesłani i internowani za udział w powstaniu styczniowym.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamieński


Jan Kamieński
Id rekordu informacji: 43257
Właściciel majątku Miniewicze, powstaniec, sybirak. Mianowany z ramienia Rządu Narodowego naczelnikiem cywilnym powiatu grodzieńskiego. Zadenuncjowany i zesłany. Jego dwór został spalony przez Rosjan a dobra skonfiskowano. Pierwowzór Andrzeja Korczyńskiego z powieści Elizy Orzeszkowej "Nad Niemnem".
Po długotrwałym procesie dobra udało się odzyskać (w części wykupić) rodzinie. W tym dworku Eliza Orzeszkowa pisała swoją powieść. Mogiła ok. 40 powstańców jest usytuowana w lesie obok wsi. Jest to kopiec, na którym znajduje się głaz granitowy z inskrypcją: "Pamięci 40 powstańców z 1863 rodacy 1993". Obok wyryty orzeł w koronie na krzyżu powstańczym, pod orłem dwie skrzyżowane kosy. Na głazie prosty krzyż żelazny z postacią Chrystusa i inskrypcją "GLORIA VICTIS".
źródło: nad. DHRP, za: Lewkowska A. i in., Zabytkowe cmentarze na Kresach Wschodnich ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamieński


Ignacy Kamiński
Id rekordu informacji: 59431
ksiądz, ur. ok. 18l8, proboszcz parafii Grudusk w pow. ciechanowskim gub. płockiej. W 1861 za udział w manifestacjach patriotycznych został osadzony w twierdzy modlińskiej, skąd miał być na podstawie decyzji administracyjnej wysłany do gub. ołonieckiej na zamieszkanie. Na mocy manifestu z marca 1862 ułaskawiony, ale prawdopodobnie przebywał juz wtedy w gub. ołonieckiej, w Pietrozawodzku, skąd miał wyjechać w 1862. Nie zmienił swej postawy: w 1865 za wystąpienia patriotyczne został ukarany grzywną, a w rok później, jako „niepoprawny pod względem politycznym", oddany pod dozór policji za „złe usposabianie włościan do rządu". Zmarł w 1901.
GARF, z. 109, I ekspedycja, 1861, wol. 138, k. 2-5, 9-10, Kubicki, cz. I, t. 2, cz. 3, t. 2
źródło: nad. GP+, za: Brus A., Na nieznane losy między Ołyńcem a Jadryniem, Warszawa 1999
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamiński


Maksymilian Kamiński
Id rekordu informacji: 48741
Z oświadczenia przystąpienia do Towarzystwa Weteranów w Sanoku 1903r:
Ur. 12.10.1845, rel. rz.-kat. ojciec jednego dziecka. Przed powstaniem - student gimnazjalny, w powstaniu szeregowiec w piechocie. Służył oddziale Łopackiego u Dionizego Czachowskiego, brał udział w bitwach pod Stefankowem , Mniewem, Gliniany, Ostrowem, Rzeczniowem, Kamieniem, Blisinem, Bobrzą i Ratajami.
Powołuje się na Zamborowicza, który był porucznikiem w powstaniu był naczelnikiem magazynu materiałowego w Zagórzu przy Policji. zapłacił wpisowego 2 korony, składka roczna 6 koron.
W 1903 funkcjonariusz powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku, zamieszkały Sanok.
źródło: nad. DHRP, za: Oświadczenie Przystąpienia do Towarzystwa, CDIAL 195-1-80
Nota biograficzna: Maksymilian Kamiński
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamiński


Paweł Kamiński
Id rekordu informacji: 48417
Ksiądz. Kapelan w oddz. Langiewicza, W 3.1863 przyjmował w okolicach Goszczy przysięgę Langiewicza jako dyktatora i żołnierzy na wierność Langiewiczowi.
W źródle brak imienia [przyp. GP]
źródło: nad. DHRP, za: IH PAN, za: Jeziorański A., Pamiętniki cz. I. wyd. 1880, s. 235-7
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamiński


Stanisław Kamiński
Id rekordu informacji: 48422
Mieszczanin z Mohobód [Mokobodów, GP], dowódca oddziału jazdy w oddziale Krysińskiego (czerwiec 63 pod Tyśmienicą) Potem walczył u Kruka w lubelskim, pod Chełmem, następnie u Wierzbickiego, po przegranych bitwach w lubartowskim wycofał się z innymi do Galicji
W źródle brak imienia. Ustalenie GP
źródło: nad. DHRP, za: IH PAN, za: Rostworowski-Nałęcz J., Wspomnienia z r. 63 i 64, wyd. 1900
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kamiński


Władysław Kardoliński
Id rekordu informacji: 43904
urodził się w Kcyni w Wielkim Księstwie Poznańskim 28 marca 1826 r. z Piotra i Antoniny z Trąmpczyńskich. Młodszy brat Kazimierz poległ 30.4.1863 r w bitwie pod Pyzdrami.

Nauki pobierał w gimnazjum w Lesznie i Trzemesznie, poświęcił się agronomii. Brał udział w Wiośnie Ludów w 1848, był więziony, po czym dokończył studia.
W 1852 ożenił sie z Teofilą Tokarską, c. Józefa i Józefy z Koszutskich i zamieszkał w majątku posagowym żony w Łączynie, w powiecie kartuskim.
Po pewnym czasie przeniósł się na Ukrainę gdzie w 1863 wziął udział w powstaniu styczniowym(zostawił wtedy żonę i troje dzieci). W maju 1863 pojmany i uwięziony w twierdzy kijowskiej , gdzie przebywał 3 lata. Za udział w powstaniu skazany na kilkanaście lat ciężkich robót w kopalniach - tansport na Syberię wyruszył z Kijowa na początku 1866 r. Następnie przebywał w guberni jenisejskiej przez 4 lata. W 1870 na mocy amnestii, starań rodziny i rządu pruskiego wrócił do W. Księstwa Poznańskiego.
W 1873 kupił od miasta Bélina(Biała Spiska) na Spiszu kopalnie i wytwórnię tatrzańskich kamieni młyńskich, a po odkryciu tam olbrzymich złóż kwarcytów i margli urządził fabrykę z osadą nad zach. brzegiem Bielskiego Potoku, u podnóża Czarnego Wierchu w Tatrach Bielskich (Słowacja) nazwaną Kardolin. Miasto, od którego Władysław dzierżawił grunt, uchwaliło nazywać tworzącą się osadę Kardolinem w uznaniu jego zasług.
Po trudnościach ekonomicznych i wyzbyciu się za bezcen był pełnomocnikiem w dobrach Kluwinieckich u Boguckich na Podolu, gdzie zmarł w 1886r.
źródło: nad. Dołhinów_1920, za: Nadwiślanin Chełmno nr 34/1866; Dziennik Poznański nr 108/1886
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kardoliński


Władysław Kardoliński
Id rekordu informacji: 53477
Pozn. 23/XII. Wład. Kardoliński, który przed 20 laty był dz-cem Łączyna w p. kartuz. a później za udział w powst. spędził 7 lat na Sybirze, założył przed dwoma niespełna laty na Spiżu na Węgrzech kopalnie i fabr. tatrzańskich kamieni młyńskich. Później odkrył tam olbrzymie pokłady kwarcu i cementu, urządził fabr. na obsz. skalę, tak że zaklady jego tworzą osadę. Miasto Bela, od któr. Kardol. dzierż. grunt, uchwal. naziwać tworzącą się osadę Kardolinem w uzn. zasług (nr 294)
(Dziennik Poznański) 1875


Walery Karłowski
Id rekordu informacji: 56445
Szeregowy, wymieniony na rozkazie Rządu Narodowego z dn. 20.04.1863 jako zasłużony, odznaczający się męstwem na polu walki (woj. augustowskie).
źródło: nad. GP, za: Rękopisy Biblioteki Poturzyckiej Dzieduszyckich, Biblioteka Stefanyka f.45 cz 1
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Karłowski


Daniel Karpółw
Id rekordu informacji: 70632
Z Tyśmienicy. Kmieć, , inwalid patentowy, 36 lat. W kwietniu 1864 roku skazany przez sąd wojenny w Stanisławowie na 14 dni aresztu z 2-razowym postem w każdym tygodniu za przestępstwa przeciw publicznym zarządzeniom (zapewne za udział w powstaniu).
źródło: nad. GP, za: Gazeta Lwowska 17.05.1864
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Karpółw


Jan Kasperowicz
Id rekordu informacji: 27107
syn Mateusza, szeregowiec Zap. batajionu Biało - jezierskiego pułku piechoty. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelnika m. Poniewieża. Rozstrzelany w m. Poniewieżu 29 września 1864 roku, za zdradą stanu i złamanie przysięgi przez wstąpienie do oddziału powstańczego i stawienie z nim oporu z orężem w ręku wojskom swego prawo* witego cesarza.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kasperowicz


Walenty Kasperski
Id rekordu informacji: 24618
proboszcz z Dalikowa, poniósł śmierć w płomieniach zabudowań podpalonych.
źródło: [Kolumna Z., Pamiątka dla rodzin polskich..., t. II]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kasperski


Jan Ken
Id rekordu informacji: 37968
Mieszkaniec Izbicy Kujawskiej, za czynny udział w Powstaniu został skonfiskowany jego majątek i mienie.
źródło: nad. kujawiak, za: Kalembka S. (red) Z dziejów Powstania Styczniowego na Kujawach i Ziemi Dobrzyńskiej
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Ken


Stanisław Klama
Id rekordu informacji: 27108
syn Kaspra, włościanin gub. Augustowskiej pow. Łomżyńskiego, wsi Zabiela.kazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk gub. Grodzieńskiej i pow. Łomżyńskiego, Augustowskiej ziemi, generał-lejtenanta Ganieckiego z dn. 22 marca 1864 roku, pod Nr. 1606. Powieszony we wsi Zabielę pow. Łomżyńskiego, gub. Augustowskiej dnia 30 marca 1764 r., za służenie Rządowi Rewolucyjnemu w charakterze żandarma-wieszaciela, osobisty udział w powieszeniu włościanina wsi Czerwone, Piwowarskiego Józefa, a później ucieczkę za granicę do Prus, skąd jest schwytany przez tamte władze.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Klama


Antoni Tomasz Klimontowicz
Id rekordu informacji: 708
s. Konstantego i Antoniny Rossudowskiej ur.
21.12.1840 r., z maj. Lebiodka, pseudonim Antoniewicz, wziety do niewoli; początkowo
skazany na kare śmierci następnie zamieniono mu ja na katorgę bezterminowo w kopalniach
źródło: genealogia.it - Powstańcy...z pow. lidzkiego, za: Malewski Cz., Rody szlacheckie na Litwie ...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Klimontowicz


Franciszek Klonowski
Id rekordu informacji: 48494
(1846-1924)[6]
Zgon weterana z 63 roku.[1]
Dzisiejszej nocy zmarł w szpitalu naszym śp. Franciszek Klonowski z Wawrowic, jeden z nielicznych już uczestników powstania Styczniowego, jako taki obdarzony przez Rząd polski stopniem porucznika. Pogrzeb odbędzie się w Nowemmieście, dzień i godzinę ogłosimy w następującym numerze. Na razie zwracamy uwagę władz samorządowych i publiczności, aby wyzyskały rzadką sposobność dla uczczenia pamięci pokolenia bohaterów, reprezentowanych w tym wypadku przez tego skromnego i ubogiego obywatela jak najokazalszym pogrzebem z zastosowaniem honorów do których śp. porucznik Klonowski ma prawo.

W gazecie "Drwęca" nr. 123 Nowemiasto 16 października 1924 r. wymieniono ważne wydarzenia dotyczące życia Franciszka Klonowskiego i jego ojca Antoniego - żołnierza 1831 roku. Zgodnie z informacją zawartą w poniższym opisie pogrzebu wymieniono pobyt Franciszka Klonowskiego na Syberii, dlatego należy dodać, iż został zesłany za Workutę na dożywotni pobyt. Po 13-tu latach pracy w kuźni uciekł z innymi skazańcami. Po trzech latach ucieczki we troje dotarli do Odessy i tu się rozstali. Jeden z nich odpłynął do Ameryki (przybył do Polski na obchody 60-ej rocznicy wybuchu powstania). Drugi wybrał drogę w rodzinne strony pod zaborem rosyjski, dalsze jego losy nieznane. Franciszek Klonowski przedostał się pod zabór pruski do Brodnicy. Przez trzydzieści siedem lat ukrywał się w okolicznych plebaniach, pracował przy kościołach, wykonywał prace kowalstwa artystycznego, którego nauczył się na Syberii. W 1920 r. służył w służbie wywiadowczej 65 pułku piechoty. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, został urzędowo zweryfikowany jako uczestnik powstania styczniowego i wprowadzony do Imiennego Wykazu Weteranów powstań narodowych 1831,1846 i 1863 roku -Lista nr 1 opublikowana jako Dodatek do Dziennika Personalnego Nr 10 z 1921 roku, poz.947.

Pogrzeb weterana.
Nowemiasto przeżywało wczoraj trzy podniosłe godziny.
Ulicami od kaplicy szpitalnej do kościoła i od kościoła na cmentarz przesunął się pogrzeb tak wspaniały i uroczysty jakiego jeszcze nie oglądały stare mury Rynku i starsze od nich drzewa alei Kościuszkowskiej. Niemniej wspaniałe nabożeństwo odprawione zostało w kościele parafialnym; żarzyły się wszystkie światła, tonął w zieleni i kwiatach katafalk, zarysowywały się bogato barwne sztandary. Ksiądz proboszcz Pape celebrował w asystencji ks. wikarego Młyńskiego, ks. prefekta Dembińskiego i ks. kapelana z Torunia. Chór Harmonji zapełnił świątynię wzniosłemi pieniami.
W kondukcie jaki przeciągnął ulicami nie brakło nikogo, przedstawiciele wszystkich korporacji, Związków i Towarzystw, delegacje Korpusu oficerskiego, muzyka wojskowa, szkoły, a przede wszystkiem nieprzeliczone tłumy z miasta i okolicy tem liczniejsze, że zasilone wielkim napływem ludności wiejskiej, która ściągnęła na targ wtorkowy.
Któż to taki ten, którego na barkach niosą kolejno - wojskowi, Sokoli i ucząca się młodzież? Czy to król? Czy to wódz? Czy to hetman jaki?...
Nie, to cichy, nieznany za życia człowiek, z zawodu kowal, weteran z 63roku, śp. Franciszek Klonowski.
Czem zasłużył na tak wspaniały pogrzeb?

Jako dziewiętnastoletni chłopiec wyreperowawszy sobie zardzewiałą, bo długo w ukryciu przechowywaną broń po ojcu, żołnierzu 31 roku, rzucił dom i poszedł wraz z innymi bronić Ojczyzny przeciwko potężnemu wrogowi na ciężki los, na głód, na nędzę, na niebezpieczeństwa. Ranny i wyleczony w tajnym szpitalu, powraca znowu do szeregów, dając najlepszy dowód jak ideał ofiary powstańczej zrozumiał i ukochał. Po okresie ciężkiego pobytu w Cytadeli, po okrutnych śledztwach i znęcaniach się władz rosyjskich, wysłany na Sybir, rusza w ciężką drogę już z postanowieniem ucieczki i wierzy w udanie się przedsięwzięcia, tak jak wierzy bociek czy jaskółka, gnane umiłowaniem rodzinnego gniazda, że powrócą poprzez lądy i morza. Jakoż siłą woli przemaga trudności i niebezpieczeństwa ucieczki i przedarcia się przez obce kraje i cały zabór rosyjski w niebezpiecznej roli zbiega i czujność władz pruskich, aby na ziemi polskiej pozostać. I dokonywa czegoś więcej, narażając się więcej od innych, zmuszony do ciągłego ukrywania swojej przeszłości, ciągle cichaczem przypomina ją dzieciom swoim wychowując na gorących patryjotów.A już najwyższy dowód miłości Ojczyzny złożył zaciągając się do wojska jako ochotnik, dążący przeciw bolszewickiej nawale, choć był wówczas starcem siedemdziesięcioletnim.
Takiemu to cichemu bohaterowi urządziło miasto wspaniały pogrzeb. A uczciło nim nie tylko ś. pamięci por. Klonowskiego, ale i symbol epoki "straceńców", którzy sprawili, że duch narodu nie zniszczał wśród grobowych pleśni.
[1] Nowe Miasto Lubawskie gazeta "Drwęca" nr.123 z 16.10.1924r oraz z 10.10.1924r.
[2] Wspomnienia rodzinne.
[3] Rocznik Oficerski 1924
[4] Dziennik Personalny 1921 roku
[5] Dziennika Rozkazów 1920 roku
[6] Metryka chrztu w posiadaniu rodziny
W 70 rocznicę śmierci Franciszka Klonowskiego gazeta "Drwęca" z Nowego Miasta Lubawskiego w nr.10-94r. zamieściła przedruk opisu uroczystości pogrzebowych weterana 1863r. -"Drwęca" nr.123 z 16 X 1924r. Pisownia oryginalna
źródło: nad. prawnuk, za: zbiór materiałów
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Klonowski


Romuald Andrzej Kłłosowicz
Id rekordu informacji: 22595
Skazany na śmierć za przynależność do stronnictwa przewrotu
za zbieranie pieniędzy na cele buntownicze,za rozpowszechnianie zakazanych wydawnictw i Ze nie chciał wydać nikogo ze współwinnych.Wyrok zmieniono na pozbawienie wszystkich praw i skazano na ciężkie roboty w kopalniach na lat 12.
Autor : Henryk Cedrbaum Data wydania : 1917
źródło: Powstanie styczniowe : wyroki Audytoryatu Polowego z lat 1863, 1864, 1865 i 1866
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kłłosowicz


Emil Knaut
Id rekordu informacji: 23101
Tegoż nazwiska i imienia oficer (ur 1835) miał umrzeć z ran odniesionych pod Buskiem w Krakowskiem (22 IV 1863). Być może, iż ów Knaut był tylko ranny i następnie zaciągnął się do partii Jeziorańskiego
źródło: [Kozłowski E., (oprac) Zapomniane Wspomnienia...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Knaut


Kazimierz Kobyliński
Id rekordu informacji: 23099
(1817 - 1863) - ziemianin z pow. białostockiego, oficer armii rosyjskiej (?). W powstaniu dowodził oddziałem kosynierów w partii Duchyńskiego, następnie oddziałem konnym. Na początku jesieni przeszedł na Podlasie, walczył również w Mazowieckiem; miał polec 4 XI pod Mienią (Sedło). Udział w powstaniu brali także jego synowie: Adolf oraz Konstanty zesłany na Sybir. Razem z Kazimierzem Kobylińskim poszli do powstania również jego synowiec i zięć
źródło: [Kozłowski E., (oprac) Zapomniane Wspomnienia...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński


Kazimierz Kobyliński
Id rekordu informacji: 46299
uczestnictwo w potyczkach: grodzieńskie: Walile 29.04.1863, Mereczowszczyzna 8.06.1863, Huta 16.06.1863, Różana 16.06.1863, Łysków 16.06.1863, augustowskie: Łapy 17.07.1863, Łapy 18.07.1863, Średnica 23.07.1863, Siodmaki 24.07.1863, grodzieńskie: Markowo 30.07.1863, Ihnatki 31.07.1863, Rychły 5.08.1863, augustowskie: Sanie 3.09.1863, Brzeźnice 7.09.1863, płockie: Księżopole 12.10.1863, mazowieckie: Mienia 4.11.1863 poległ, (podlaskie: Finkówka 8.11.1863)
informacje w nawiasach niepewne
źródło: nad. DHRP, za: Zieliński S., Bitwy i Potyczki...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński


Kazimierz Kobyliński
Id rekordu informacji: 61773
ok. 1817-1863, pochodził z Zalesian k. Białegostoku. Początkowo był oficerem armii carskiej, a w kwietniu 1863r. wstąpił wraz z dwoma synami: Adolfem i Konstantym, zięciem Koryckim i bratankiem Adolfem do oddziału powstańczego formującego się pod Sokołdą. W potyczce pod Waliłami (29.04.1863r.) dowodził kosynierami tworzącymi rezerwę oddziału płk. O. Duchińskiego. Na czele jazdy powstańczej odczytywał manifest, karał szpiegów, napadał na urzędy i komendy wojskowe. W lipcu przeszedł w Augustowskie, gdzie połączył się z oddziałami Michała Kwapiszewskiego i Feliksa Górskiego. W końcu lipca oddziały te przeszły na Grodzieńszczyznę, a po kilku potyczkach w sierpniu do powiatu łomżyńskiego. Tutaj Kobyliński został adiutantem Juliusza Nadmillera, a we wrześniu sam objął dowództwo i udał się z oddziałem w Płockie, a później na Podlasie. W bitwie pod Mienią (4.11.1863r.) spadł z konia i nie chcąc przyjąć pomocy syna został otoczony przez 50 kozaków i zarąbany.
źródło: nad. Martyna, za: Katalog miejsc pamięci powstania styczniowego w województwie podlaskim.
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński


Kazimierz Maciej Kobyliński
Id rekordu informacji: 62648
(1816-1863) ziemianin z powiatu białostockiego, z majątku Zalesiany, w powstaniu dowodził oddziałem kosynierów w partii Duchyńskiego, następnie oddziałem konnym. Poległ pod Mienią 4 listopada 1863
źródło: nad. GP+, za: Bozik Ewa, Bohaterowie sprzed 150 lat, w: Powstanie 1863 Podlaskie epizody, Supraśl 2014
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński


Aleksander Kobyliński-Sołub
Id rekordu informacji: 27109
szlachcic ziemi Kowieńskiej i tegoż powiatu. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk 11-go Oddziału ziemi Kowieńskiej z 9 lutego 1864 r. pod Nr. 489. Powieszeni (Kobyliński i Kupryjenko) w m. Szawlach 10 lutego 1864 r„ za wspólne przebywanie w oddziałach powstańczych, do których celem wstąpienia Kuprjenko uciekł ze służby i będąc w oddziale działał z orężem w rękach w bitwach z wojskiem, dokonywanie nad bezbronną ludnością gwałtów, rabunki, rozboje i udział w powieszeniu w okolicy Lepluny 2-cn braci Jakszowych,
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kobyliński-Sołub


Kognowicki
Id rekordu informacji: 56311
rodem z Poniewieżskiego, na czele oddziałku z 25 konnych strzelców złożonego, ścigany i ścigający na przemian potrafił się utrzymać przez 9 miesięcy, wprawiając odwagą i zdolności w zdumienie nieprzyjaciół, aż nareszcie w lutym 1864 r. schwytany, powieszony został w Kownie mając lat 20.
źródło: nad. GP, za: CDIAL 195-1-58 (Zbiory Tadeusza Sauczeya)
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kognowicki


Tomasz Kojka
Id rekordu informacji: 27110
włościanin pow. Łomżyńskiego, wsi Czerwone. Skazany na mocy konfirmacji Wojennego Naczelniką Łomży i powiatu, pułkownika barona Wrangla. Powieszony w Łomży ziemi Augustowskiej 19 grudnia 1863 roku, za służenie Rządowi Rewolucyjnemu w szarży żandarma-wieszaciela i powieszenie 8 listopada 1863 r. koło wsi Zabiele pow. Łomżyńskiego włościanina wsi Czerwone, Józefa Piwowarskiego, jako też udział w powieszeniu żyda Wilhelma Gejga.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kojka


Franciszek Ksawery Kolbuszowski
Id rekordu informacji: 70387
Wykonanie planu wojennego powstania w r. 1863, wymagało równoczesnego rozbrojenia załóg moskiewskich w miasteczkach powiatowych, aby potem połączonemi siłami uderzyć na miasta gubernialne i za jednym zamachem zgnieść całą siłę nieprzyjacielską załogującą na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej • polskiej. Plan ten zanadto skombinowany, oparty na niepewnych ilościach zebrać się mających sił zbrojnych, wymagał nadto w wykonaniu ludzi nadzwyczajnej energii i odwagi.

Jednym z takich, zdolnych do najwyższego poświęcenia się, nadzwyczajnej odwagi i energii był Ksawery Kolbuszowski, zmarły przed kilku dniami w Zaborzu pod Rawą ruską. W pierwszych dniach powstania, wysłany z obozu z kilkoma towarzyszami na rekonesans, dotarł do Lubaru, gdzie dowiedział się, że magazyny i składy wojskowe otoczone murem, zajęła rota piechoty moskiewskiej i je fortyfikuje. Nie tracąc chwili czasu, ustawił swych podkomendnych w taki sposób, aby przez Moskali z daleka byli widziani, a sam, nie dobywając szabli, w obliczu załogi moskiewskiej objechał zabudowa nia i przez nienapravviany wyłom w murze przeszkoczył koniem na podwórzec, gdzie zdziwionym i przestraszonym Moskalom rozkazał złożyć broń w kozły. Nie czekając nawet skutku swego rozkazu oddał najbliższemu sałdatowi konia do potrzymania i w towarzystwie oficerów rosyjskich przejrzał składy, z których broń i amunicyę na zarekwirowanych przez Moskali furmankach odwiózł do obozu.
Na trzeci dzień cały oddział pod wodzą Edmunda Różyckiego, wszedł do Lubaru, ale świeże siły moskiewskie obsadziły magazyny i składy, które zmieniły się w fortecę najeżoną tysiącem luf karabinowych. Jenerał Różycki, obawiając się znacznej straty w ludziach przy wzięciu szturmem ufortyfikowanej miejscowości, wezwał na ochotnika chętnych do wysadzenia głównej bramy. Z szeregów zaczęli się przed front wysuwać jeźdźcy, ale Ksawery Kolbuszowski powstrzymał wszystkich słowami „Pójdziecie wtenczas, gdy ja tam zostanę". Zsiadł z konia, odpasał szablę i z toporem w ręku prowadząc przed sobą pojmanego Moskala, dotarł pomimo gradu kul do bramy i ją wysadził, przez co umożliwił wejście powstańców i zabranie do niewoli całego batalionu piechoty moskiewskiej.
Dwukrotne wzięcie Lubaru rzuciło tak silny postrach na Moskali, że oddział jenerała Różyckiego mógł stać obozem i organizować się przez cały tydzień w Połonnem, skąd wyszedł uzbrojony i umundurowany jako pierwszy pułk jazdy wołyńskiej, który pierwszy chrzest ognia i żelaza odbył pod Laszkami.

Jako punkt zborny sił narodowych naznaczony był Miropol, gdzie zejść się miały z jazdą Różyckiego oddziały strzelców i kosynierów. W tym celu pułk Różyckiego forsownemi marszami przybył pod Miropol wieczorem i rozłożył się obozem. Obóz oddalony był od miasta wąską, ale długą na ćwierć mili groblą, wiodącą przez trzęsawiska. O świtaniu rzęsisty ogień rotowy w Miropolu niespodziewanie zapowiedział bitwę, a z pierwszym brzaskiem dnia pagórki po obu stronach grobli najeżyły się lufami strzelców finlandzkich. Jenerał Różycki rozkazał drugiemu szwadronowi z rozwiniętemi sztandarami sforsować przejście przez groblę, wpaść do miasta, dodać pomocy i otuchy walczącym tam powstańcom. Wśród gradu kul karabinowych szwadron, jak wicher, wleciał na groble, a chorąży Ksawery Kolbuszowski z szablą na temblaku, ze sztandarem w ręku, pierwszy wpadł na rynek miropolski, ale z szwadronu pozostał tylko wachmistrz. Na całej długości grobli ślad przejścia naznaczony był rannymi, trupami ludzi i koni. Na rynku miropolskim strzelcy i kosynierzy ginęli pod krzyżowym ogniem Moskali, ukrytych w domach i oszańcowanych na cmentarzu kościelnym. Wśród kurzawy i dymów, świstu kul, jęków rannych i ginących, wykwitł nagle amarantowy sztandar z białym orłem i wskrzesił nadzieję, ożywił ginących. Z okrzykiem „Do góry głowy!", „Formuj się", Ksawery Kolbuszowski po dwakroć tworzył kolumny do szturmu cmentarza, ale za każdym razem wzrastały tylko stosy rannych i trupów, a sztandar kule darły na strzępy. Odwrót przez śmiertelną groblę i ocalenie sztandaru było cudownym wypadkiem i jak wówczas mówiono: „Bóg tak chciał", że z pogromu ocalał znak narodowy i ten, któremu go powierzono.

Po krwawej bitwie miropolskiej i rozbiciu oddziałów Cichockiego w lasach zasławskich, wszystkie siły moskiewskie zwróciły się przeciw pułkowi, który ratując się od osaczenia, odbywał ciągłe marsze i kontrmarsze w taki sposób, że po 48 godzin nie zsiadano z koni. Ludzie i konie stali się podobnemi do widm i jak widma przemykały się wśród lotnych kolumn wojsk rosyjskich.

Pod Salichą pułk natknął się na znaczne siły moskiewskie i bitwa stała się nieuniknioną. Moskale uformowali trzy czworoboki, ziejące ogniem jak legendowe smoki. Na skrzydłach stanęli dragoni i Kozacy. Pułk w obliczu nieprzyjaciela rozwinął się w linię bojową, a trzy szwadrony otrzymały rozkaz uderzyć na czworoboki, gdy dwa ostatnie trzymały w szachu dragonów i Kozaków. Wśród piekielnego grzmotu ognia rotowego, z lancami złożonemi do pół ucha końskiego, runęły szwadrony na podobieństwo piorunów w kłęby dymów, zasłaniających Moskali, a gdy dymy uniosły się, nie było już groźnych czworoboków, tylko bezładne tłumy uciekających w popłochu Moskali. Był to jeden z najświetniejszych ataków jazdy w r. 1863, a zarazem ostatnia bitwa na ziemiach ruskich.

Po tej bitwie dni pułku były już policzone. Dwadzieścia kilka tysięcy Moskali z liczną artyleryą zbliżało się, ścieśniając coraz więcej obwód koła, którego środkiem był pułk Różyckiego. Wobec takiego ogromu sił nieprzyjacielskich, przejście granicy stało się absolutną koniecznością.

W Galicyi z jazdy wołyńskiej utworzono kadry dla czterech regularnych pułków ułanów, które rząd narodowy w przewidywaniu interwencyi obcych mocarstw rozkazał uniformować jako straż przednią połączonych armij. Ksawery Kolbuszowski przedzielony został do sztabu drugiego pułku ułanów, w formacyi którego wziął czynny i wybitny udział. Niestety — nadzieje na obcą interwencję spełzły na niczem. Uformowane pułki ;nie weszły na linię bojową. Ksawery Kolbuszowski zwyczajem ojców zamienił szablę na lemiesz, a towarzysze rozprószyli Się po szerokim świecie i wkrótce nikogo z nich między żyjącymi nie będzie.
Opis ten nie ma potwierdzenia w relacjach naocznych świadków, jedynie o tyle, że doszło do zajęcia kilku karabinów, oswobodzenia jeńców itp. Brak jest jednak okoliczności w których by mogła zaistnieć, aż taka brawura. Należy się liczyć z tym, że mógł to być obraz nieco ubarwiony z biegiem czasu dla celów opowiadania, choć zbliżony do autentycznych zdarzeń [przyp. GP, na podst: Rok 1863 na Rusi]
źródło: nad. GP, za: Tygodnik narodowy 1901 nr 10
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kolbuszowski


Józef Kołakowski
Id rekordu informacji: 30504
h. Kościesza ur. r. 1822, w Kołakach-Budzyno, wnuk Grzegorza, wywiezionego w czasie przedrozbiorowych rozterek przez Moskali na Sybir, a syn Kaspra, żołnierza wojsk Napoleońskich i wojsk polsk. z r. 1831, później również wygnańca na Sybir, wychowany staraniem Patrycego Laguny z Kamienicy, brał jako wójt gminy Biszcza w ordyn. zamojskiej, udział w pracach organiz. Po powst. emigrował do Galicji i objął posadę urzędn. przy powsz. szpitalu we Lwowie.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołakowski


Przemysław Kołb
Id rekordu informacji: 27111
syn Michała, wyłączony ze służby w batalionach saperów podporucznik Mikołajewskiej Akademji Inżynieryjnej. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego, która nastąpiła na zatwierdzenie przez Audytorjat 22 marca 1864 roku. Rozstrzelany na "eksplanadzie" twierdzy Dyneburskiej 2 kwietnia 1864 r., za rozmyślne niejawienie się z urlopu celem przyłączenia się do powstania w pow. Lepelskim, zdradę i złamanie obowiązku służby i przysięgi przez wstąpienie do oddziału powstańczego, w którym brał czynny udział w uzbrojeniu, i działał przeciwko wojskom rządu.
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołb


Jan Kołupajło
Id rekordu informacji: 67463
Jan Kołupajło, Litwin, dawny dowodzca plutonu w kompanii Obniskiego
Rayski, Jan Nepomucen

Dzień Przemienienia Pańskiego : obrazek z naszych czasów : w darze od autora

1870 (Polona)
źródło: nad. Aneta Balcerkiewicz, za: Rayski, Jan Nepomucen, Dzień Przemienienia Pańskiego...
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołupajło


Bolesław Kołyszko
Id rekordu informacji: 27112
syn Wincentego, guberni Wileńskiej i pow. Wileńskiego. Skazany na mocy konfirmacji Dowódcy wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego. Powieszony w m. Wilnie 28-go maja 1863 roku, za dowództwo nad oddziałem powstańczym
Wyrok w brzmieniu oryginalnym, może nie być całkiem zgodny ze stanem faktycznym
źródło: [Studnicki W., Rok 1863. Wyroki śmierci ...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołyszko


Bolesław Kołyszko
Id rekordu informacji: 58451
Żył zaledwo lat 25; charakter miał gwałtowny, umysł bystry, przekonania chętnie ulegały wpływom doświadczeńszych. Był uczniem moskiewskiego uniwersytetu, gdzie słuchał prawa, a odznaczył się w czasie ruchów w r. 1862. Dał się wówczas poznać młodzieży z go rących mów do studentów Moskali w kwestji wspólnego działania i ze znakomitej ucieczki z więzienia policji, z twerskiego kwartału. Wkrótce po moskiewskich wypadkach opuścił uniwersytet i udał się za granicę, gdzie wstąpił do szkoły genueńskiej, opuścił zaś ją jeszcze przed jej rozwiązaniem. Szkoła ta jak kolwiek zaznajomiła go z wojskowością, nie mogła w tak krótkim czasie wykształcić jego talentu wojskowego, ani nawet dać mu kwalifikacji na dowódcę. Śmiały jednak umysł Kołyszki pokonywał trudności, a chwalebna przedsiębiorczość zawiodła go aż nad brzeg Dubisy, gdzie szukał pola do służenia narodowi na czele Zmudzinów. Pod koniec lutego przybył... w celu przyspieszenia wybuchu w tych okolicach. Podczas gdy się zajmował organizacją i zaopatrywał się w rzeczy niezbędne dla powstańców, zawiadomiono go, iż w pobliżu oczekuję nań oddział kowieńskiej młodzieży pod dowództwem Żardskiego (24 osoby). Łącznie Kołyszko miał już 70 osób. Wkrótce rozesłał rozkazy ogłoszenia manifestu 22 stycznia do proboszczów najbliższych parafii. Dopiero po zawiadomieniu ludu o narodowej wojnie, oddział jego zaczął się powiększać. Przybył więc b. kawalerzysta, oficer z wojska moskiewskiego z 60-ciu wieśniakami, którzy byli niemal całkiem bezbronni. Ochotnicy zjawiali się pojedynczo lub małymi oddziałkami, a po przybyciu księdza Antoniego Narwojsza z Poniewieżyka, zaczęli się zgromadzać liczniej bogobojni Żmudzini. Oddział doszedł wkrótce 400 osób, zawierał trzy bataljony pod dowództwem Żardskiego, B. i Rodowicza. (Notujemy, że w tej liczbie zawierała się zaledwo trzecia cześć włościan, reszta zaś, była to młodzież wykształcona, po większej części urzędnicy z biur rządowych i kilkunastu uczniów uniwersytetu, włączając w to masę miejscowej szlacheckiej młodzieży. Podajemy także do wiadomości, iż Kowno nie wysłało wówczas żadnego rzemieślnika, a nawet nikogo z właściwych mieszczan co się tłumaczy owym brakiem ludności miejskiej społecznie dojrzałej na Litwie.). W przeciągu 9-ciu dni organizowano się na jednem stanowisku. W tym czasie oprawiano kosy, a żołnierze uczyli się musztry i odbywali obozowe porządki.
Kołyszko był zawiadomiony o bliskości Moskali, lecz nie przypuszczał, żeby nastąpił atak. Na skutek nieostrożności doprowadził do nieszczęśliwej potyczki. Tegoż dnia Kołyszko, wyruszył z pod Wysokiego Dworu ku miejscowości zwanej Łapkalnie. Z Łapkalń udał się pod Leńcze i Oźytany, gdzie zastał zgromadzone oddziały: Kuszłejki, Kilińskiego, Szulca i ks. Mackiewicza (łącznie było ich 1000 osób). Rozgorzała bitwa, która została zwycięska dzięki niespodziewanego nadejścia Dłuskiego, który zajął tyły Moskali. Oddział Kołyszki, uciekł w nieładzie, gdy powstańcy ratowali swe życie. Kilku załedwo nieodstępnych towarzyszy zostało przy wodzu, reszta zaś rozstrzelona po puszczy, zaledwo pojedynczo dała się zebrać. Straty powstańców wynosiły 4-ch zabitych, Moskwy padło kilkudziesięciu. Kołyszko w przeciągu nocy zebrał ze 150-ciu swoich i cofnął się z nimi w okolice Czekiszek. Mężny i bystry Kołyszko grzeszył często niepraktycznością. Przybywając w okolice Czekiszek, rozdzielił nieliczny oddział swój na dwie kolumny, z których jedną dowodził Żardski. Zdążali w kierunku wsi Misiuny, mając się połączyć w lasach Kajsarowej (moskiewki) w bagnach Garszpielkie. Zardski forsownym marszem robił krąg i uwodząc Moskwę psuł komunikacje, Kołyszko tymcza sem był już w lasach kajsarowskich, a o jego pobycie denuncjowano Moskwie do Rosień. Chłopi zdradzili Kołyszkę, ścieżynkami i śladem doprowadzili Moskwę do oddziału. Tym razem czaty były czujniejsze. Na strzał alarmowy powstańcy uszykowali się i zajęli pozycję. Kołyszko, mający 70 tylko ludzi nie mógł przyjmować potyczki. Wywołał więc 13 dzielnych i pod dowództwem R. wysłał dla zasłonięcia rejterady. Moskale w liczbie dwóch kompanji uderzyli na ową garstkę. Ochotnicy zasiedli w gęstej kniei, wysłanej odwiecznymi zawałami. Kierunek strzałów zdradził o ilości broniących się. Moskale zaczęli oskrzydlać, powstańcy widząc niebezpieczeństwo cofnęli się w głąb puszczy. Gęste zarosłe i zawały ułatwiły ucieczkę, uniemoźebnniając pogoń. Jeden tylko powstaniec nieszczęśliwemu uległ losowi potykając się o wykrot. Potyczka pod Misiunami miała miejsce 30 marca, w wielką sobotę. Zardski i Kołyszko zeszli się pod wieczór i wyruszyli w kierunku Pogawsencia W tych stronach przebyli święta wielkanocne i bezwątpienia ulegliby trzeciemu spotkaniu z Moskwą, gdyby zręcznym wybiegiem nie zdołali pożegnać ze światem policjanta z miasteczka Wielony. Kołyszko udając się w te strony zapewne miał za miar dążyć pod granicę pruską ku Eriagole. Moskale czatowali nań i nie bezpieczne zastawiali matnie. Kołyszko zręcznie manewrował, tak iż sami Moskale podziwiali jego dowcipy i przypisywali mu znakomity talent wojenny. Jeden z najlepszych jego manewrów miał właśnie miejsce w tym czasie. O wiorst parę od Eiragoły Kołyszko przed nocą został otoczony przez plądrujące kolumny moskiewskie. Niezawodnie nazajutrz powstańcy smutnemu ulegliby losowi. Kołyszko wysyła ośmiu jeźdców dla przedarcia się przez szeregi nieprzyjaciół i zaalarmowania załogi zostawionej w Eiragole. Nie roztropni Moskale na strzał alarmowy opuścili pozycję, zmierzając ku miastu, a Kołyszko szczęśliwie się wycofał. Po północy przeszedł w bród Dubisę i zniknął, zostawując zdziwioną Moskwę na koszu. Kołyszko otrzymał rozkaz stawienia się w okolice Łanczunowa dla widzenia się z Dołęgą. Gnany wciąż przez Moskwę, omija niebezpieczeństwa i staje w naznaczonem miejscu. Wkrótce przybył Dołęga ze sztabem, a za nim posypało się grono doborowej młodzieży. Dołęga przejrzał szeregi Kołyszki i serdeczną miał do nich przemowę. Na pochwalę dowódcy po wiedział: "gdybym was nie miał przed oczami, niewierzyłbym iż żyjecie, bo śród tylu niebezpieczeństw chyba wozem niebieskim przecisnąć się można" - Odtąd Kołyszko wszedł w skład oddziału Dołęgi i miał pod sobą dwa bataliony, zwane kołyszkowskimi. Pod rozkazami więc Dołęgi miał potyczkę pod Rogowem, gdzie stanowił prawe skrzydło, dowodził przytem jedną z kolumn zdążając pod Birze, odbył dwie bitwy birżańskie i na koniec wspólnie z Dołęgą 21-go kwietnia /9 maja pod Sznurkiszkami/ został jeńcem moskiewskim, a w połowie maja w Wilnie powieszony. Mężni jego żołnierze, już wypróbowani w po tyczkach, świadkowie tylu klęsk i niedoli, uratowali swą nietykalną chorągiew i pragnęli zachować nazwę swą i samodzielność. Kołyszko niezmiernie był lubiany przez żołnierzy. Z tego więc względu przez czas długi taili jego śmierć w obozie, ciesząc nadzieją rychłego powrotu dowódcy. Resztki pułku zostały przy Laskowskim i stanowiły pierwszy batalion pod dowództwem Rodowicza. Batalion ów z samych kołyszkowskich żołnierzy złożony egzystował do października, nim nadwątlone siły nie zapragnęły spoczynku po trudach.
źródło: nad. , za: na podst.: Ojczyzna, dziennik polityczny, literacki i naukowy 1864 nr 124
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Kołyszko


Lucjan Komarnicki
Id rekordu informacji: 56621
ppor. (1843 około - 1863-07-10) podporucznik, adiutant, poległ na polu pod Kterami 10 lipca 1863 o godzinie dwunastej. Pseudonim Józef Kraszewski
1863 księga zgonów akt 23, Akta Stanu Cywilnego Parafia Strzegocin, powiat Kutno, obecnie woj Łódzkie; Archiwum Państwowe Łódź.1684/D
Zieleniew. Działo się w Strzegocinie dnia jedenastego lipca tysiąc osiemset sześdziesiątego trzeciego roku o godzinie dziewiątej rano. Stawili się Jakób Kowalski lat czterdzieści dziewięć i Łukasz Maczesak ? lat czterdzieści osiem mający, obaj gospodarze w Strzegocinie zamieszkali i oświadczyli że w dniu onegdajszym o godzinie dwunastej w południe na polu pod Kterami poległ Lucjan Tatarowicz vel Józef Kraszewski podporucznik adiutant powstańców polskich, lat około dziewiętnaście mający, syn rodziców z imion i nazwisk niewiadomych. Po przekonaniu się naocznie o zgonie Lucjana Tatarowicza vel Kraszewskiego akt ten stawającym, pisać nieumiejącym, przeczytany i przez nas tylko podpisany. został. X. Jakób Liberadzki proboszcz.
Być może ta osoba jest tożsama z następującymi zapisami:
(25509) Lucjan Tatarowicz
(45477) Kraszewski
Lucjan Adam Tatarowicz h. Łuk (s. Andrzeja i Leokadii Szczawińskiej) leg. 1862 {Szlachta wylegiymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861}
Lucjan Adam Tatarowicz h. Łuk (Wielka Genelogia Minakowskiego}
Lucjan Adam Tatarowicz miał dziadków, rodziców Adama Tatarowicza: Józef Tatarowicz i Tekla Kraszewska. Połączenia danych dziadków daje pseudonim powstańczy Józef Kraszewski, który wymieniony jest w dokumentach. Jest to jednak tylko hipoteza.
źródło: nad. Paweł Sobierański, za: geneteka genealodzy pl : indeks aktu zgonu oraz obraz metryki
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Komarnicki


Sylwester Komornicki
Id rekordu informacji: 30634
kapitan wojsk rosyj., członek Kamienieckiej organiz. Przesiedział 3 lata w więzieniu w Kamieńcu i Kijowie. Następnie osiadł w Pińsku i tam umarł.
źródło: [Białynia-Chołodecki J., Pamiętnik powstania styczniowego...]
Szukaj więcej rekordów dot. nazwiska: Komornicki


Poprzednie wyniki     Następne wyniki

Jeśli szukasz konkretnej osoby, sprawdź wyszukiwanie wg nazwiska (litery w nagłówku)

Dlaczego rekordy się powtarzają? Dlaczego mają błędy? Te i inne odpowiedzi TUTAJ

Katalog Powstania Styczniowego wciąż rośnie. Rocznie zostaje dodanych średnio 5000 wpisów, zdjęć, punktów, not, linków i wiadomości. To żmudna i wymagająca praca społeczna.
Nie bądź obojętny. Wspomóż Fundację

Dzięki Waszemu wsparciu
udostępniamy już
ponad 5.000.000
jednostek informacji
  Fundacja Odtworzeniowa Dóbr Kultury i Dziedzictwa Narodowego  
Regon: 122719308, NIP: 6793086820
konto: Bank Paribas 42 1750 0012 0000 0000 4108 9032
Przekaz online (usługa DotPay)
Wpisz kwotę:


Przelew kartą (usługa Pay Pal)



Co oznaczają te dane? - Najczęstsza bibliografia - Źródła, skróty - Autorzy bazy, nadawcy - Historia zmian
Dodaj informacje - Forum projektu - Poparcie i współpraca



© Genealogia Polaków - Źródła Tożsamość Rzeczypospolita 2010- 2022
Wszelkie kopiowanie zbioru zabronione, wykorzystanie w publikacjach tylko z podaniem aktywnego linku.