Zduny, pow. łęczycki

Zduny, wś i folw. nad rzk. Gnidą (praw. dopł. Neru), pow. łęczycki, gm. Tkaczew, par. Leźnica Mała, odl. 7 w. od Łęczycy, ma 19 dm., 191 mk. W 1827 r. było 12 dm., 149 mk,, par. Leźniczka, W r. 1890 fol. Z. rozleg.. 934: gr. or. i ogr. mr. 458, łąk mr. 44, lasu mr. 406, nieuż. mr. 26; bud. mur. 8, drew. 6; płodozm. 8 i 11-poL; las urządzony. Wś Z. os. 29, mr. 132. Wymienione w liczbie posiadłości kościoła gnieźn. w dok. z r. 1357 (Kod. Wielk,, Nr. 1354). W r. 1362 Jarosław26 Skotnik, arcyb. gnieźn., zamienia w Łęczycy działy we wsiach Róźyce, Leźnica i Zduny na wieś Krzepocin. należącą do Bernarda i jego krewnych. Na początku XVI w. dziesięcinę z łan. km. pobiera kościół w Zgierzu,, dworskie zaś dają pleb, w Leźnicy (Laski, L. B., II, 363, 388). W r. 1576 Piotr Prusinowski płaci tu od 4 łan., 2 zagr., 5 osad.; Mikołaj Zduński od 3 łan. km., 0/0 łanu Pustki pustej zagrody, 5 osad. (Paw., Wielkop., II, 70).
[SGKP]