Przedrzymichy, pow. żółkiewski

Przedrzymichy Małe i Wielkie, ras. Pendrymichi, wś. pow. żółkiewski, 10*5 kim. na wschód od Żółkwi, 9 kim. na phi. od sądu pow., urz. poczt., st. kol. i tel. w Kulikowie. Na wschód leżą Dzibułki i Nahorce, na płd. Mohylany, na płd.-zach. Przemiwółki i Sine-reków, na zach. Błyszczy wody, na płn.-zach. Turynka. Obie wsie leżą w dorzeczu Bugu, na przestrzeni między Żełdcem od wsch. a Świnią od zachodu. Płd. część obszaru, pagórkowatą zajmują P. Wielkie (najwyższe wznieś. 294 mt.); północną, nizinną, zajmują P. Małe (wzgórze 254 mt.), a na płn. od niego ,,Lisi piasek" (237 mt.). Włann. wiek. (w P. Małych Jana Muellera, a w P. Wielkich Teofili Ceneckiej i probostwa łacin, w Żółkwi) ma roli or. 78, łąk i ogr, 22, past. 1 mr.; wł. mn. roli or. 975, łąk i ogr. 503, past. 350; lasu 15 mr. W r. 1880 było w P. Małych 42 dm., 265 mk.; 118 rz.-kat., 120 gr.-kat, 18 izrael., 9 innych wyznań; 118 Polaków, 120 Rusinów, 27 Niemców; a w P. Wielkich 75 dm., 464 mk. w gm., a 4 dm., 16 mk. na obszarze dwór.; 69 rz.-kat., 388 gr.-kat., 22 izrael/, 75 Polaków, 378 Rusinów, 22 Niemców, 5 innej narodowości. Par. rz.-kat. w Kulikowie, gr.-kat. w Nahorcacb. We wsi P. Wielkie jest cerkiew p. w. św. Michała Archanioła i szkoła filialna. Za czasów Rzpltej należała do dzierżawy mierzwickiej w ziemi lwowskiej. W r. 1386 poświadcza Andrzej, ststa ruski, że Mikołaj Stanka sprzedał Benkowi z Żabokruk posiadłość Zarudce i dworzysko Przedrzymiechy (Przrdrzymechi, ob8 A. G. Z., t. II, str. 21). D. 23 sierpnia 1444 r. zapisuje Władysław Warneńczyk Janowi de Sprowa i bratu jeg* Eustachemu 100 grzywien na wsiach Ataschow i Przedrzimychi (Arch. Metr. Lit., Nr. 155). W lustracyi z r. 1661 i 1662 (rkp. Ossol., Nr. 2834, str. 102) czytamy: „Wieś ta odprawuje także robociznę do Mierzwicy. Jest ona zdawna na łanach trzech zasiadła. Poddanych w tej wsi przed wojną bywało 12, a teraz tylko 2, trzeci pieszy, każdy z nich na ćwierci łanu siedzi, czynszu ci dwaj dają z ćwierci łanu po gr. 15, facit 1 zł.; trzeci pie-l szy gr. 6. Pszenicy dają po półmiarku; przychodzi półmiarków 2, po zł. 2, facit zł. 4. O w- i sa z ćwierci dają po 2 półmiarki; przychodzi] owsa półmiarków 4, facit zł. 2 gr. 20. Kapło-; nów 2 z ćwierci, po gr. 6, facit gr. 12; kury i jajca, za te gr. 12. Robić powinni z ćwierci po 2 dni w tydzień. Karczmy w tej wsi nie maaz. Za powóz z ćwierci dawać powinni po zł. 4, facit zł. 8. Summa prowentu z tej wsi facit zł. 16 gr. 20." W r. 1684 pozwala Jan III Barbarze z Kuropatnickich Grabianczynie przenieść prawa swe dożywotnie do Mierzwicy, Przedrzy miechów i innych wsi na osobę W i który na Sobieskiego (Arch. Bernard, we Lwowie, O., t. 167, str. 2061). W r. 1762 da-je August III Pawłowi Starzyńskiemu i małżonce jego Teresie z Wybranowskich ststwo mierzwickie, t. j. wsi Mierzwica, Przederemichy i inne, opróżnione skutkiem dobrowolnego zrzeczenia się Filipiny de Horst Mieczyńskiej (ib., C, t. 590, str. 1913). W lustracyi z r. 1765 (Dod. do Gaz. Lwów. 1869, Nr. 11) czytamy: ,,W tej wsi są dziedziczne części szlacheckie urodzonych Przedrzymirskich, Manasterskich i Wolskiego; część zaś królewska do dzierżawy mierzwickiej z dawna należąca, powinna mieć pod sobą podług lustracyi z 1664 r. łanów 3; teraz tylko na ćwierci dworzysznych Nr. 8 osiadłych, a 9 pustych, jakich 4 dworzysko całe albo i ćwierć składają, i pół ćwierci dworzysznych, osiadłych Nr, 4; ogrodów Nr. 3 osiadłych a 41/* pustych i zagród Nr. 3 pustych, Osiadłość tej wsi: Poddanych na ćwierciach dworzysznych siedzących Nr. 8, na półćwierciach 4, na ogrodach 3. Tych powinności w sumaryuszu generalnym mierz-wickim opisane. Prowent roczny (wymieniony szczegółowo) czyni 1238 zł. Z tego na konserwacyą i reparacyą karczemki, oprócz szarwarków, corocznie przyjmuje się po złp. 16; zostaje 1222 zł. Należy się kwarty 305 zł." Na polach tutejszych, na t. zw. Zahajcach, są kurhany, po większej części pozaory-wane. Znachodzono ta w piaskach wielkie czerepy pochodzące z urn i popielnic, krzemienie i ozdoby bronzowe. Mały naramiennik bronzowy, tu znaleziony, posiadał jeden ze szlachty miejscowej jako relikwią rodzinną (Schneider, teki złożone w Muzeum Ossolińskich we Lwowie),
[SGKP]