W Kaliszu Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła jest parafią prawosławną w dekanacie Łódź diecezji łódzko-poznańskiej. Cerkiew należy do Polskiego Autokefalicznego Kościoła prawosławnego. Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny jest samodzielnym, kanonicznym Kościołem prawosławnym do którego należą wszystkie parafie prawosławne na terenie Polski. Kościół ten pod względem liczebności jest drugim wyznaniem w Polsce. Podobno w roku 2020 kościół liczył około 504000 wiernych. Dziś mogło to się zmienić po wybuchu wojny na Ukrainie i fali uchodźców. Kościół ten dzieli się na siedem diecezji. Jurysdykcji Polskiego Kościoła Prawosławnego podlega jedna diecezja prawosławna w Brazylii. Najwyższą władzą jest Sobór Krajowy i Synod Biskupów a zwierzchnikiem całej Polski jest metropolita warszawski. W Polsce działa prawosławnych siedem klasztorów męskich i żeńskich oraz wyższe seminarium duchowne w Warszawie.
Pierwsze zapisy o parafii prawosławnej w Kaliszu pochodzą z roku 1774. W tym okresie miasto zamieszkiwało 17 prawosławnych rodzin z Macedonii w Grecji. Pochodzące z miasta Bitola. Uciekli oni przed terrorem tureckim na swoich terenach. Macedończycy byli wyznania bizantyjsko-greckiego. Prawo polskie z roku 1764 zabraniało prawosławnym budowania kościołów miejskich. Nabyli oni w roku 1782 kamienicę w rynku i tam zorganizowali prywatną kaplicę. Parafią opiekowali się duchowni z Poznania, Serbii czy z Ukrainy. W roku 1786 przedstawiciele społeczności macedońskiej nabyli teren tuż za Rogatką Wrocławską. W roku 1787 zaczął funkcjonować cmentarz prawosławny. Dziś w jego okolicy na Rogatce jest oprócz cmentarza prawosławnego jeszcze katolicki Cmentarz Miejski i cmentarz ewangelicki. Według spisu w roku 1811 parafia liczyła 66 osób. W roku 1815 powstało Królestwo Polskie. Prawosławni dostali prawo do własnej świątyni. W roku 1818 miejskie władze przekazały parafii były kościół katolicki przy ulicy Stanisława. Dziś to jest kościół oo. Franciszkanów. Zaadaptowany na cerkiew był wyświęcony pod wezwaniem św. Atanazego. W roku 1825 parafię kaliską na mocy postanowienia cara Aleksandra I jak i cały Kościół Prawosławny w Królestwie Polskim podporządkowano Świątobliwemu Synodowi w Petersburgu. Po roku 1827 kapelanem został Ukrainiec Bazylii Borysewicz.
Emigranci macedońscy do Kalisza przybyli z Węgier. Zajmowali się handlem winem importowanym z Węgier i dlatego dorobili się sporych majątków. Inwestowali w nieruchomości i majątki ziemskie. Zasiadali we władzach kupiecki czy dobroczynnych. Bywali na salonach. Jednym z takich Macedończyków był pochodzący z miasta Bitola, obecnie znajdującego się w Macedonii Północnej, Mikołaj Simo Szymanowski. O wysokiej pozycji i szacunku jaki posiadał Mikołaj Szymanowski wśród współwyznawców świadczy piastowane przez niego stanowisko epitropa greckiej cerkwi w Kaliszu. Do głównych zadań epitropów (kuratorów) parafii prawosławnej należało opodatkowanie członków gminy, prowadzenie zbiórek pieniędzy oraz wydawanie pieniędzy na potrzeby kościoła i utrzymanie kapłanów. Ze swych działań kuratorowie co pewien czas składali przed wspólnotą sprawozdanie. Po śmierci Mikołaja w lipcu 1837 roku nagrobek mu wystawił jego bratanek Dymitr Szymanowski. W kaplicy nagrobnej pochowano ostatniego greka J Rayko Grabowskiego. Kalisz był miastem leżącym przy granicy prusko rosyjskiej. Po upadku powstania styczniowego w roku 1864 Kalisz stał się stolicą guberni i ważnym ośrodkiem administracyjnym oraz garnizonem wielu wojskowych jednostek rosyjskich. Do Kalisza zaczęli przybywać Rosjanie. Pracownicy administracji i wojskowi. To dla nich urządzono w roku 1832 w Sali Musztry dawnego Korpusu Kadetów prawosławną cerkiew pułkową pod wezwaniem św. Jerzego ze stałym kapelanem.
W roku 1932 założono drugi cmentarz prawosławny we wsi Majków, obecnie dzielnica Kalisza. Chowano tam rosyjskich żołnierzy i członków ich rodzin . W roku 1835 zamknięto cerkiew św. Atanazego przy ulicy Stanisława ze względu na zły stan techniczny a jej wyposażenie przeniesiono do cerkwi św. Jerzego która zaczęła służyć również parafianom cywilnym. W roku 1870 w Kaliszu zamieszkiwało około 1200 osób narodowości rosyjskiej. Liczba ludności rosyjskiej wzrastała stanowiąc z czasem ponad 5% mieszkańców miasta. Toteż w roku 1874 władze rosyjskie robiły przygotowania a w roku 1875 rozpoczęły budowę soboru finansowanego przez państwowy fundusz cerkiewno-budowlany. Sobór pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła wzniesiono u zbiegu ulic dzisiejszej Zamkowej i Placu Jana Pawła II. Prawosławny sobór wyświęcono w roku 1877. Na konsekracji było trzech żyjący Macedończyków z byłej diaspory. Duchowieństwo w soborze stanowili dwaj prezbiterzy, diakon i dwóch psalmistów. Sobór miał pięć kopuł z krzyżami a dzwony umieszczono w jednej z małych narożnych kopuł. Pięć kopuł symbolizowało Jezusa Chrystusa i czterech ewangelistów. Sobór w prawosławiu był główną świątynią miasta wyróżniającą się znaczeniem i rozmiarami. W soborze mszę świętą odprawiał biskup. Po wybuchu I wojny światowej zdecydowana większość Rosjan opuściła zburzony Kalisz z wojskami rosyjskimi. Według spisu powszechnego w roku 1921 to w Kaliszu na stałe przebywało 323 wyznawców prawosławnych narodowości polskiej, rosyjskiej i ukraińskiej. Po wojnie sobór Świętych Piotra i Pawła jak i cerkiew garnizonowa św. Jerzego były zarządzane przez polskie władze. Rada Miejska Kalisza zdecydowała o rozbiórce soboru uwzględniając kilka aspektów. Cerkiew kojarzyła się z zaborcą rosyjskim. W roku 1919 rozpoczęto rozbiórkę soboru i trwało to do roku 1930. Ikonostas z rozebranego soboru umieszczono w roku 1924 w cerkwi św. Mikołaja w Poznaniu.
W roku 1920 w Kaliszu i w Szczypiornie utworzono obóz dla internowanych żołnierzy Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej na terenie którego działało duszpasterstwo wojskowe i urządzono tam cerkiew Opieki Matki Bożej a drugą szpitalną p.w. św. Pantelejmona. W roku 1926 parafia odzyskała dom parafialny przy ulicy Niecałej. W sąsiedztwie tego budynku w roku 1928 rozpoczęto przygotowania do wzniesienia nowej cerkwi. W roku 1930 oddano wyposażoną cerkiew do użytku. Przede wszystkim nowa cerkiew podobnie jak sobór jest pod wezwaniem Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Część materiałów z rozebranego soboru wykorzystano przy budowie i wyposażeniu nowej cerkwi. Ikonostas sprowadzono z rozebranej cerkwi w Sieradzu. Cerkiew jest obiektem jedno nawowym z węższym prezbiterium zamkniętym z trzech stron. Nakryta jest dachem namiotowym z sygnaturką. Wieża nakryta jest ośmiobocznym dachem. Elewacje świątyni są tynkowane. Fasada jest dwukondygnacyjna. We wnętrzu nawa jest poprzedzona kruchtą i przedsionkiem. W kruchcie są schody prowadzące na chór. Wnętrze zdobi polichromia z motywami krzyży greckich i roślinności. W cerkwi jest ikonostas z XIX wieku z ikonami Matki Boskiej, Chrystusa Pantokratora, świętego Michała, świętych Piotra i Pawła. Ikonostas to jest główny ołtarz w cerkwi. W latach 1999-2004 przeprowadzono remont kaliskiej cerkwi. Później odrestaurowano ikonostas. W roku 1994 cerkiew wpisano do rejestru zabytków.
Parafia w roku 2018 liczyła sobie 30 osób. Posiada dwie kamienice na ulicy Niecałej i zarządza Cmentarzem Prawosławnym na Rogatce oraz Cmentarzem Prawosławnym na Majkowie. Proboszczem jest od roku 1998 ksiądz Mirosław Antosiuk który po skończeniu jedynego w Polsce seminarium prawosławnego w Warszawie był przez sześć lat diakonem arcybiskupa w Łodzi. W cerkwi stałe nabożeństwa nazywane są Boską Liturgią i odbywają się w :
