Wendorff-Serafinowicz Zofia, w zakonie siostra Paula OSB (1905–1989). Malarka, graficzka, pedagog, konserwator sztuki, wileńska inteligentka i mniszka-artystka z Opactwa Benedyktynek w Żarnowcu.
Rodowód i młodość
Urodziła się 11 maja 1905 roku. Pochodziła z dawnego szlacheckiego rodu pomorskiego pieczętującego się herbem Wierzba (Wendorff), którego linie na przestrzeni wieków zasłużyły się dla kultury polskiej (z tej samej rodziny wywodziła się m.in. XIX-wieczna pamiętnikarka Ewa Felińska). Była córką Oskara-Zenona Wendorffa i Heleny z Falkowskich. Wychowana w etosie kresowej inteligencji, w 1923 roku zdała maturę u sióstr urszulanek w Poznaniu.Okres wileński i praca artystycznaW latach 1924–1931 studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po studiach weszła w skład elitarnego Związku Wileńskich Artystów Plastyków. W młodości dotknęła jej osobista tragedia – jej mąż, Józef Serafinowicz, zmarł tragicznie zaledwie kilka dni po ślubie. Zofia rzuciła się w wir pracy twórczej i pedagogicznej: uczyła rysunku i historii sztuki, malowała obrazy ołtarzowe (m.in. do wileńskiego kościoła św. Kazimierza) oraz projektowała monumentalne polichromie kościelne (m.in. w Łukawcu).
Wojna, repatriacja i gdański przełom
Po II wojnie światowej i przymusowej repatriacji z Kresów Wschodnich zamieszkała w Gdańsku. W latach 40. i 50. aktywnie współtworzyła powojenne życie artystyczne Trójmiasta, biorąc udział w prestiżowych wystawach plastycznych w Sopocie i Warszawie.
Wybór klauzury w Żarnowcu
W 1956 roku, jako dojrzała, 51-letnia wdowa o ukształtowanej pozycji zawodowej, podjęła radykalną decyzję o wstąpieniu do klasztoru mniszek benedyktynek w Żarnowcu na Pomorzu (gdzie przeoryszą była legendarna, wileńska Matka Edyta Renata Samukówna). Wstąpiła do nowicjatu w 1957 roku, a profesję zakonną złożyła w 1958 roku, przyjmując imię Paula. Spędziła w klauzurze 33 lata. W tym czasie zajmowała się konserwacją zabytków, pisaniem sztuk oraz projektowaniem dekoracji dla teatrów zakonnych. Zmarła 23 marca 1989 roku i spoczywa na cmentarzu klasztornym w Żarnowcu.
Charakterystyka twórczości
Jej powojenna twórczość, rozwijana w murach klasztoru, reprezentuje nurt medieval modern (umiarkowanej nowoczesności). Największe uznanie przyniosły jej genialne w swojej prostocie, czarno-białe linoryty, wydawane w opactwie w formie pocztówek. Używając surowej graficznej kreski, potrafiła zamknąć w małym formacie głęboki mistycyzm i architekturę Żarnowca. Do jej najbardziej znanych prac należą: „Sklepienie palmowe refektarza”, „Okno gotyckie w wirydarzu”, „Żniwa” oraz słynne „Słońce w klauzurze”.
Rodowód i młodość
Urodziła się 11 maja 1905 roku. Pochodziła z dawnego szlacheckiego rodu pomorskiego pieczętującego się herbem Wierzba (Wendorff), którego linie na przestrzeni wieków zasłużyły się dla kultury polskiej (z tej samej rodziny wywodziła się m.in. XIX-wieczna pamiętnikarka Ewa Felińska). Była córką Oskara-Zenona Wendorffa i Heleny z Falkowskich. Wychowana w etosie kresowej inteligencji, w 1923 roku zdała maturę u sióstr urszulanek w Poznaniu.Okres wileński i praca artystycznaW latach 1924–1931 studiowała na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Po studiach weszła w skład elitarnego Związku Wileńskich Artystów Plastyków. W młodości dotknęła jej osobista tragedia – jej mąż, Józef Serafinowicz, zmarł tragicznie zaledwie kilka dni po ślubie. Zofia rzuciła się w wir pracy twórczej i pedagogicznej: uczyła rysunku i historii sztuki, malowała obrazy ołtarzowe (m.in. do wileńskiego kościoła św. Kazimierza) oraz projektowała monumentalne polichromie kościelne (m.in. w Łukawcu).
Wojna, repatriacja i gdański przełom
Po II wojnie światowej i przymusowej repatriacji z Kresów Wschodnich zamieszkała w Gdańsku. W latach 40. i 50. aktywnie współtworzyła powojenne życie artystyczne Trójmiasta, biorąc udział w prestiżowych wystawach plastycznych w Sopocie i Warszawie.
Wybór klauzury w Żarnowcu
W 1956 roku, jako dojrzała, 51-letnia wdowa o ukształtowanej pozycji zawodowej, podjęła radykalną decyzję o wstąpieniu do klasztoru mniszek benedyktynek w Żarnowcu na Pomorzu (gdzie przeoryszą była legendarna, wileńska Matka Edyta Renata Samukówna). Wstąpiła do nowicjatu w 1957 roku, a profesję zakonną złożyła w 1958 roku, przyjmując imię Paula. Spędziła w klauzurze 33 lata. W tym czasie zajmowała się konserwacją zabytków, pisaniem sztuk oraz projektowaniem dekoracji dla teatrów zakonnych. Zmarła 23 marca 1989 roku i spoczywa na cmentarzu klasztornym w Żarnowcu.
Charakterystyka twórczości
Jej powojenna twórczość, rozwijana w murach klasztoru, reprezentuje nurt medieval modern (umiarkowanej nowoczesności). Największe uznanie przyniosły jej genialne w swojej prostocie, czarno-białe linoryty, wydawane w opactwie w formie pocztówek. Używając surowej graficznej kreski, potrafiła zamknąć w małym formacie głęboki mistycyzm i architekturę Żarnowca. Do jej najbardziej znanych prac należą: „Sklepienie palmowe refektarza”, „Okno gotyckie w wirydarzu”, „Żniwa” oraz słynne „Słońce w klauzurze”.