Wincenty Aleksander Ambroży Stroka urodził się we wsi Frydrychowice koło Wadowic dnia 8.12.1837 roku a zm. 1.02.1928 roku w Pleszewie. Był synem Wincentego (zarządcy dworskich dóbr ziemskich) i Marianny z domu Słomka. Potem z rodzicami zamieszkał w majątku Choynowskich w Bączalu Górnym koło Jasła, gdzie w roku 1839 urodził się jego młodszy brat Henryk który był powstańcem styczniowym, profesorem gimnazjalny, poetą i metodykiem. Wincenty Aleksander Stroka (1837-1928 ) w roku 1868 zawarł związek małżeński z Albertyną Beatą Marią Robertyną de Myszka h. Korczak - Chołoniewską (1843–1927), córką Hipolita Augusta de Myszka h. Korczak - Chołoniewskiego (1807–1877) i Emilii z Kotkowskich. Mieli dwójkę dzieci: zmarłego zaraz po narodzinach Mieczysława Feliksa Strokę (ur. 1869) i córkę Marię Strokę- Onyszkiewiczową (1871–1940), która wyszła za mąż za Józefa Onyszkiewicza h. Jacyna. Starszy brat ,Henryk Stroka, to powstaniec styczniowy, metodyk i poeta. Wincenty tworzył przez ponad 70 lat. Jest autorem ponad dwudziestu wydawnictw i tomików poezji, bardzo licznych wykładów, nekrologów, broszur, odczytów okolicznościowych, tłumaczeń i publikacji. Tworzył pod wieloma pseudonimami. Był także tłumaczem dzieł polskiej i światowej literatury, głównie z zakresu łaciny, języka włoskiego i hiszpańskiego. Szerzej był znany we Włoszech jako tłumacz dzieł Zygmunta Krasińskiego, a w Hiszpanii jako tłumacz utworów Juliusza Słowackiego. Jego pierwsze związki z Pleszewem były w roku 1920. Wtedy na prośbę pleszewskiego proboszcza ks. Kazimierza Niesiołowskiego i miejscowych sióstr zakonnych napisał kilka wierszy powitalnych prymasa Polski kardynała Edmunda Dalbora, który odbywał wizytację kanoniczą parafii. Po śmierci żony był pod opieką sióstr ze Zgromadzenia Służebniczek NMP Niepokalanie Poczętej w Pleszewie. Dziś spoczywa w rodzinnym grobowcu na starym cmentarzu przy kościele św. Floriana w Pleszewie wraz z żoną , córką i jej mężem. W roku 1913 za całokształt dorobku pracy twórczej został mianowany członkiem rzeczywistym Literackiej Akademii Papieskiej Arkadia z siedzibą w Rzymie, otrzymał wtedy imię pasterskie: Almeristo Peliaco.
Rzymska Arkadia powstała w roku 1690 w środowisku literatów i uczonych . Założenia programowe stworzył Gian Vinzenzo Gravina w roku 1696 , profesor Rzymskiego Uniwersytetu La Sapienza . Program literacki Arkadii wymierzony był przeciwko estetyce baroku i zakładał odnowę literatury przez zwrot źródeł w greckim antyku . Nazwę akademii zaczerpnięto od greckiej krainy Arkadii zamieszkałej przez pasterzy. Dlatego członkowie akademii nazywali się pasterzami przybierają imiona o brzmieniu nawiązującym do mitologii z języka greckiego. Kilka razy w roku organizowali zebrania często będące turniejami poetyckimi . Zwycięzcy tych turniejów ozdobieni laurem odbywali uroczyste przejazdy ulicami Rzymu . Znaczenie Arkadii polegało na roli prekursora neoklasycyzmu. Na bazie tradycji przypisywanych Arkadii powstała w roku 1925 Accademia Letteraria Italiana „Arcadia”, istniejące do dziś stowarzyszenie pisarzy włoskich . Status papieski został nadany oficjalnie przez Piusa XI w 1925 roku . Siedzibą stowarzyszenia jest Biblioteca Angelica przy Piazza Sant’Agostino w Rzymie. Przejęło ono archiwum pierwszej „Arkadii” i zajmuje się jego porządkowaniem i udostępnianiem. Obecnie działa jako instytut historyczny i badawczy. Od pierwszych lat istnienia stowarzyszenia Arkadia było ono zgromadzeniem pisarzy i poetów , artystów, uczonych, panujących, dygnitarzy, dyplomatów i innych z całej Europy. Zamożni cudzoziemcy zapewniali akademii finansowe utrzymanie. Po opłacie członkowskiej zamożni otrzymywali tytuł honorowy „ Uznany pastor „ i prawo do umieszczenia swego portretu w sali posiedzeń akademii . Artyści i uczeni otrzymywali zaszczytny tytuł „pasterza” za własne zasługi. Do rzymskiej Arkadii przyjęto również wielu twórców i mecenasów z Polski . Wśród nich między innymi był Stanisław leszczyński , król Polski (imię pasterskie: Eutimio Alifireo) wspomniany poeta i tłumacz Wincenty Stroka (imię pasterskie Almeristo Peliaco).
