Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Karolewska-Łapińska Władysława

17.06.2010 10:09
Karolewska-Łapińska Władysława (numer obozowy 7918) w obozie "Dziunia"
Karolewska-Lapinska_Wladyslawaurodziła się w Żurominie 15 marca 1909 roku. Przed wojną była przedszkolanką w Grudziądzu. Wojna zastała ją w Lublinie. Włączyła się w ruch oporu jako kurierka. Aresztowana została 13 lutego 1941 przez Gestapo. Również zaaresztowane były tego dnia jej dwie siostry i dwóch szwagrów. Zabrano ją do Lublina i tam w budynku Gestapo była wielokrotnie bita i przesłuchiwana, aby wydala nazwiska osób współpracujących z nią w konspiracji. Potem przeniesiono ją do więzienia na Zamku Lubelskim. Wywieziona razem z siostra Heleną Piasecką do obozu w Ravensbrück transportem 23 września 1941 roku z wyrokiem kary śmierci. W obozie pracowała ciężko fizycznie wykonując różne prace przy budowie. Wraz z siostrą Heleną Piasecką była ofiarą eksperymentów pseudomedycznych z zastosowaniem sulfonamidow i operacji kostnych. 14 sierpnia 1942 roku Władysławę wezwano do rewiru. Dostała zastrzyk w rękę i poddana została operacji(bez wyrażenia zgody). Miała przecięte udo, wysoka gorączkę i była nieprzytomna. Po przebudzeniu czuła silny ból w bardzo opuchniętej i luźno zagipsowanej nodze. Nastąpiło zakażenie, z nogi lała się ropa. Zmiany opatrunków dokonywano bez znieczulenia i zasłaniano jej twarz, aby nie obserwowała co się dzieje. No noc chore zostawiane były bez opieki. W sierpniu 1943 roku brała udział w proteście przeciwko ponownym operacjom. Wówczas zoperowano ją w bunkrze, używając przemocy w warunkach urągających zasadom higieny. Władysława przeszła 6 operacji w latach 1942-43. Dokonano kilku głębokich nacięć, aż do kości na obu jej nogach. Operacja kostna polegała na wycięciu kawałka kości golenia lewej nogi. Spędziła następne 6 miesięcy w szpitalu-rewirze. Dopiero w lutym 1944 roku mogła chodzić, ale rany nie były zupełnie zagojone. Obóz opuściła 28 kwietnia 1945 roku. Była świadkiem w procesie lekarzy niemieckich w Norymberdze. Po wojnie nie pracowała zawodowo- miała bóle w obu nogach. Wyszła za mąż za Stefana Łapińskiego (w czasie wojny jeniec Majdanka). Zmarła 22 marca 2002 roku w Lublinie i tam jest pochowana.
http://archive.is/lnm7w