Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Kłopocka Janina
9.11.2010 16:15
Kłopocka, Janina (1904-1982)
Graficzka związana ze środowiskiem warszawskim. Studiuje w Unterrichtsanstalt des Kunstgewerbemuseums Berlin, a następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, u Władysława Skoczylasa. Członek Związku Polskich Artystów Grafików, Bloku Zawodowych Artystów Plastyków", Grupy Artystów Grafików Czerń i Biel". Oprócz drzeworytu, także barwnego, uprawia ceramikę i inne formy rzemiosła. Pierwsze prace artystki to studia kobiecych postaci wykonane techniką suchej igły. Po przyjeździe do Warszawy zajmuje się drzeworytem, prowadząc w tej dziedzinie nieustające poszukiwania techniczne. Powstałe wówczas kompozycje to głównie kwiaty i kobiece główki o wysokich walorach dekoracyjnych, przywodzących na myśl drzeworyt japoński. Prace późniejsze, z drugiej połowy lat trzydziestych, charakteryzuje obrysowywanie przedmiotów grubą czarna linią, dążenie do lapidarności formy i wzmocnienia wyrazu. Tematami stają się wówczas głównie wiejskie kobiety, zwykle na tle pejzażu, pełne smutku i zmęczenia: Procesja, Trzy Marie, Macierzyństwo. Niemal cały dorobek artystyczny Kłopockiej zaginął w Powstaniu Warszawskim. Źródło:biulpol.net
Graficzka związana ze środowiskiem warszawskim. Studiuje w Unterrichtsanstalt des Kunstgewerbemuseums Berlin, a następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, u Władysława Skoczylasa. Członek Związku Polskich Artystów Grafików, Bloku Zawodowych Artystów Plastyków", Grupy Artystów Grafików Czerń i Biel". Oprócz drzeworytu, także barwnego, uprawia ceramikę i inne formy rzemiosła. Pierwsze prace artystki to studia kobiecych postaci wykonane techniką suchej igły. Po przyjeździe do Warszawy zajmuje się drzeworytem, prowadząc w tej dziedzinie nieustające poszukiwania techniczne. Powstałe wówczas kompozycje to głównie kwiaty i kobiece główki o wysokich walorach dekoracyjnych, przywodzących na myśl drzeworyt japoński. Prace późniejsze, z drugiej połowy lat trzydziestych, charakteryzuje obrysowywanie przedmiotów grubą czarna linią, dążenie do lapidarności formy i wzmocnienia wyrazu. Tematami stają się wówczas głównie wiejskie kobiety, zwykle na tle pejzażu, pełne smutku i zmęczenia: Procesja, Trzy Marie, Macierzyństwo. Niemal cały dorobek artystyczny Kłopockiej zaginął w Powstaniu Warszawskim. Źródło:biulpol.net