Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Szadkowski Maciej
22.08.2011 20:05
Maciej Szadkowski pochodził z Kalisza, gdzie urodził się 10 kwietnia 1933 r. w rodzinie zawodowego
wojskowego Edwarda i Marii z domu Kałuża. Stąd, gdy wybuchła II wojna światowa, ojciec wywiózł rodzinę do Sambora koło Lwowa. Jednak, ze względu na trudne warunki bytowe, po kilku miesiącach powrócili do Kalisza. Tu po trudach tułaczki umarła matka Maćka, chora na gruźlicę. Wówczas Maciek, wraz z bratem trafił pod opiekuńcze skrzydła ciotki. W 1945 r. wraz z ojcem przeniósł się na Ziemie Zachodnie i osiedlił się w Goduszynie, wsi położonej koło Jeleniej Góry, gdzie ojciec przejął gospodarstwo rolne i gdzie pełnił obowiązki sołtysa. Maciek zaś, jako kilkunastolatek, uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Cieplicach Śląskich, a później do Liceum Pedagogicznego w Szklarskiej Porębie. Po jego ukończeniu podjął pracę zawodową w Jeleniej Górze w szkołach podstawowych nr 1, później nr 7, jako nauczyciel. Równocześnie studiował zaocznie na Uniwersytecie Warszawskim, na Wydziale Historycznym. Założył
też rodzinę. Jego wybranką została Bernadetta Kazanowska, studentka architektury na Politechnice Wrocławskiej, koleżanka jeszcze z Kalisza. Owocem ich związku są dwaj synowie: Tomasz i Rafał.W 1962 r. Maciej Szadkowski z dyplomem magistra ukończył studia, nadal pracując w szkolnictwie. Jednak wkrótce został delegowany do pracy partyjnej, jako instruktor w Komitecie dla Miasta i Powiatu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Jeleniej Górze. Później jako sekretarz organizacji partyjnej pracował w Kłodzku, skąd po dwu latach powrócił na podobne stanowisko w Jeleniej Górze. Nie zrezygnował jednak z dalszego kształcenia. W 1970 r. podjął dwuletnie studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1973 r. został awansowany i wybrany na Naczelnika połączonych urzędów Miejskiego i Powiatowego w Jeleniej Górze (była to nowa, doświadczalna forma administrowania terenem, przed utworzeniem nowych województw). Taki był wstęp do dalszych działań Macieja Szadkowskiego jako naczelnika miasta i powiatu, na rzecz organizacji województwa jeleniogórskiego. Bo też dzięki Jego staraniom Jelenią Górę dołączono do tych propozycji, choć mówiło się o powstaniu na Dolnym Śląsku jedynie dwóch województw: wrocławskiego i wałbrzyskiego, a później jeszcze legnickiego. Jego starania okazały się w pełni owocne, bowiem w kwietniu 1975 r. został nagle wezwany do Warszawy na rozmowy w Komitecie Centralnym PZPR, gdzie otrzymał pełnomocnictwo rządu do utworzenia województwa jeleniogórskiego iuprawnienia wojewody (jeszcze bez nominacji). Tak rozpoczął się, trwający zaledwie 19 dni, okres gorączkowej pracy nad przygotowaniem nowej, wojewódzkiej struktury administracyjnej (przygotowanie kadr, organizacja urzędu wojewódzkiego i jego agend). W tym działaniu pomagali mu urzędujący zastępcy: Jerzy Barczyk, Kazimierz Żurawski i Stanisław Stobiecki. Była to praca trudna i nowatorska, gdyż powstanie na mapie administracyjnej Polski nowego województwa, nie mającego w wiekowej historii żadnego odpowiednika, bez względu na czasową przynależność państwową tych ziem, wymagała dobrego przygotowania. Jednak
w tym niełatwym okresie Maciej Szadkowski zwycięsko pokonał te i dalsze, już jako wojewoda, trudności, w różnych sferach swych rozlicznych obowiązków.Funkcję wojewody jeleniogórskiego Maciej Szdkowski pełnił od 1 czerwca 1975 r. do 30 marca 1981 r. Był to czas budowy województwa i rozwoju Jeleniej Góry, bowiem wiele IN MEMORIAM293 z tego co nam dziś towarzyszy lub służy, powstało lub było kontynuowane przy Jego udziale. Była to dalsza rozbudowa Zabobrza i budowa obwodnicy. W tym też czasie rozpoczęto budowę szpitala wojewódzkiego. Powstały filie Akademii Ekonomicznej i Politechniki. Zbudowano w Jeleniej Górze stadion miejski wraz z halą sportową przy ul. Złotniczej, Ośrodek Wypoczynku Świątecznego „Rakownica”; skocznię narciarską w Karpacza. Maciej Szadkowski osobiście śledził i zdecydowanie popierał rozwój i rozbudowę przemysły, w tym Fabryki Dywanów w Kowarach. Śledził działania w zakresie ochrony środowiska w Elektrowni „Turów” i sąsiedniej Kopalni Węgla Brunatnego. Walczył o budowę zbiornika
retencyjnego w Sosnówce. Nic nie uchodziło Jego uwadze, był wszędzie. Dziś o wartości Jego działań świadczą m.in. najwyższe odznaczenia państwowe, nadane przez Radę Państwa: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski, a także liczne
odznaczenia społeczne.Pozostała po Nim również wdzięczna pamięć społeczeństwa jeleniogórskiego, którego interesy reprezentował w administracji państwowej. Wielu współpracowników wspomina Macieja Szadkowskiego jako człowieka zawsze pogodnego, przyjaznego ludziom, człowieka lubianego przez wszystkich, którzy się z nim zetknęli. Na starym cmentarzu komunalnym w Jeleniej Górze (przy ul. Sudeckiej) żegnali Go z głębokim i niekłamanym żalem przyjaciele, koledzy i byli współpracownicy.
Jerzy Barczyk, Stanisław Dziedzic i Henryk Szoka
wojskowego Edwarda i Marii z domu Kałuża. Stąd, gdy wybuchła II wojna światowa, ojciec wywiózł rodzinę do Sambora koło Lwowa. Jednak, ze względu na trudne warunki bytowe, po kilku miesiącach powrócili do Kalisza. Tu po trudach tułaczki umarła matka Maćka, chora na gruźlicę. Wówczas Maciek, wraz z bratem trafił pod opiekuńcze skrzydła ciotki. W 1945 r. wraz z ojcem przeniósł się na Ziemie Zachodnie i osiedlił się w Goduszynie, wsi położonej koło Jeleniej Góry, gdzie ojciec przejął gospodarstwo rolne i gdzie pełnił obowiązki sołtysa. Maciek zaś, jako kilkunastolatek, uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Cieplicach Śląskich, a później do Liceum Pedagogicznego w Szklarskiej Porębie. Po jego ukończeniu podjął pracę zawodową w Jeleniej Górze w szkołach podstawowych nr 1, później nr 7, jako nauczyciel. Równocześnie studiował zaocznie na Uniwersytecie Warszawskim, na Wydziale Historycznym. Założył
też rodzinę. Jego wybranką została Bernadetta Kazanowska, studentka architektury na Politechnice Wrocławskiej, koleżanka jeszcze z Kalisza. Owocem ich związku są dwaj synowie: Tomasz i Rafał.W 1962 r. Maciej Szadkowski z dyplomem magistra ukończył studia, nadal pracując w szkolnictwie. Jednak wkrótce został delegowany do pracy partyjnej, jako instruktor w Komitecie dla Miasta i Powiatu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Jeleniej Górze. Później jako sekretarz organizacji partyjnej pracował w Kłodzku, skąd po dwu latach powrócił na podobne stanowisko w Jeleniej Górze. Nie zrezygnował jednak z dalszego kształcenia. W 1970 r. podjął dwuletnie studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1973 r. został awansowany i wybrany na Naczelnika połączonych urzędów Miejskiego i Powiatowego w Jeleniej Górze (była to nowa, doświadczalna forma administrowania terenem, przed utworzeniem nowych województw). Taki był wstęp do dalszych działań Macieja Szadkowskiego jako naczelnika miasta i powiatu, na rzecz organizacji województwa jeleniogórskiego. Bo też dzięki Jego staraniom Jelenią Górę dołączono do tych propozycji, choć mówiło się o powstaniu na Dolnym Śląsku jedynie dwóch województw: wrocławskiego i wałbrzyskiego, a później jeszcze legnickiego. Jego starania okazały się w pełni owocne, bowiem w kwietniu 1975 r. został nagle wezwany do Warszawy na rozmowy w Komitecie Centralnym PZPR, gdzie otrzymał pełnomocnictwo rządu do utworzenia województwa jeleniogórskiego iuprawnienia wojewody (jeszcze bez nominacji). Tak rozpoczął się, trwający zaledwie 19 dni, okres gorączkowej pracy nad przygotowaniem nowej, wojewódzkiej struktury administracyjnej (przygotowanie kadr, organizacja urzędu wojewódzkiego i jego agend). W tym działaniu pomagali mu urzędujący zastępcy: Jerzy Barczyk, Kazimierz Żurawski i Stanisław Stobiecki. Była to praca trudna i nowatorska, gdyż powstanie na mapie administracyjnej Polski nowego województwa, nie mającego w wiekowej historii żadnego odpowiednika, bez względu na czasową przynależność państwową tych ziem, wymagała dobrego przygotowania. Jednak
w tym niełatwym okresie Maciej Szadkowski zwycięsko pokonał te i dalsze, już jako wojewoda, trudności, w różnych sferach swych rozlicznych obowiązków.Funkcję wojewody jeleniogórskiego Maciej Szdkowski pełnił od 1 czerwca 1975 r. do 30 marca 1981 r. Był to czas budowy województwa i rozwoju Jeleniej Góry, bowiem wiele IN MEMORIAM293 z tego co nam dziś towarzyszy lub służy, powstało lub było kontynuowane przy Jego udziale. Była to dalsza rozbudowa Zabobrza i budowa obwodnicy. W tym też czasie rozpoczęto budowę szpitala wojewódzkiego. Powstały filie Akademii Ekonomicznej i Politechniki. Zbudowano w Jeleniej Górze stadion miejski wraz z halą sportową przy ul. Złotniczej, Ośrodek Wypoczynku Świątecznego „Rakownica”; skocznię narciarską w Karpacza. Maciej Szadkowski osobiście śledził i zdecydowanie popierał rozwój i rozbudowę przemysły, w tym Fabryki Dywanów w Kowarach. Śledził działania w zakresie ochrony środowiska w Elektrowni „Turów” i sąsiedniej Kopalni Węgla Brunatnego. Walczył o budowę zbiornika
retencyjnego w Sosnówce. Nic nie uchodziło Jego uwadze, był wszędzie. Dziś o wartości Jego działań świadczą m.in. najwyższe odznaczenia państwowe, nadane przez Radę Państwa: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski, a także liczne
odznaczenia społeczne.Pozostała po Nim również wdzięczna pamięć społeczeństwa jeleniogórskiego, którego interesy reprezentował w administracji państwowej. Wielu współpracowników wspomina Macieja Szadkowskiego jako człowieka zawsze pogodnego, przyjaznego ludziom, człowieka lubianego przez wszystkich, którzy się z nim zetknęli. Na starym cmentarzu komunalnym w Jeleniej Górze (przy ul. Sudeckiej) żegnali Go z głębokim i niekłamanym żalem przyjaciele, koledzy i byli współpracownicy.
Jerzy Barczyk, Stanisław Dziedzic i Henryk Szoka