Najpierw słów kilka o Kraszewicach. Poniżej zamieszczam wpis ze Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich
vol. 4 (1883) s. 648
Starałem się zachować oryginalny zapis, jednak niekiedy, dla zwiększenia czytelności tekstu, dokonałem zmian.
Kraszewice wieś i kolonia nad rzeką Łużycą, powiat wieluński, gmina Skrzynki, parafia Kraszewice (Łaski, Lib. ben. II, 44, 206); odległa od Wielunia wiorst 44; posiada kościół parafialny, młyn wodny, posterunek pogranicznej straży na 2-ej linii i urząd gminy. W 1827 r. było tu 99 domów i 647 mieszkańców; obecnie jest 108 osad, 136 domów 1190 mieszkańców. 2174 morgi ziemi włościańskiej. Kraszewice należały do dóbr Kuźnica Grabowska. Na terytorium stanowiącym dzisiejsze dobra Kuźnica Grabowska, składającem do r. 1817 wyłącznie parafią kraszewicką, w XVII w. leżały jeszcze liczne młyny i rolnicze osiadłe wsie Kraszewice, Czajków, Kuźnica (z osadami Rozłoga i Głuszyna). Należeli ci mieszkańcy wszyscy do parafii w Giżycach, wsi na samym końcu dóbr kuźnickich położonej, tak, że niektórzy pustko wianie mieli trzy mile do kościoła. Najbliżsi zaś mieli 6 wiorst. Dla ułatwienia więc sobie służby bożej wznieśli ci włościanie r. 1641 swoim kosztem we wsi Kraszewice mały kościółek z drzewa. Chcąc zaś mieć przy nim kapłana stałego, uposażyli go 1 włóką ziemi, 2 łąkami i 2 ogrodami ze swych gruntów w Kraszewicach, a nadto ofiarowali meszne w zbożu i pieniądzach. Z tą ofiarą na piśmie sporządzoną, udali się ci włościanie do ówczesnego prymasa Macieja Łubieńskiego z prośbą o odłączenie ich od parafii giżyckiej i utworzenie w Kraszewicach oddzielnej parafii. Gdy jednakże skutkiem śmierci tego arcybiskupa zaszłej w r. 1652, rzecz ta zdecydowaną nie została: przeto ją dopiero rozwiązał prymas Andrzej hr. na Łęcznie, dekretem z d. 4 grudnia 1654 r. Dekretem tym nie odłączył on Kraszewic od parafii giżyckiej, tak, ona oddzielną stanowiła parafią, od Giżyc wcale niezależną; ale ją odłączył de facto, stanowiąc z obrębu Kraszowic osobną quasi parafię, nadając kapłanowi przy kościele tutejszym mieszkać mającemu obowiązki curae animarum, z tytułu vicariatus perpetuus et filialis ad Giżyce. Taki wikariusz, prezentowany przez plebana giżyckiego, a kanonicznie instytuowany i instalowany, zarządzał parafią tutejszą niezależnie od proboszcza w Giżycach i wszelkie dochody sam pobierał. Pierwszym takim wikarym był ks. Franciszek Urbański, ostatnim ks. Antoni Rytlerski w r. 1817 zmarły. Wszyscy kanonicznie instytuowani. Odtąd, za przykładem ks. Ludwika Krajewskiego, od 1817 proboszcza giżyckiego, który pierwszy nie prezentował wikaryusza wiecznego, ale sam w Kraszewicach osiadł, a w Giżycach utrzymywał wikarego, jego następcy w Kraszewicach mieszkali. Dopiero w r. 1886 przy regulacyi duchowieństwa katolickiego w Polsce, w Kraszewicach ustanowiono oddzielną parafią, którą zarządzał do r. 1872 ostatni przysięgły proboszcz giżycki ks. Wawrzyniec Malinowski. Odtąd zarządzają jego następcy i mają do pomocy wikariusza. Parafia bowiem ma 6100 dusz. Co się tyczy kościołów tutejszych, to na miejscu owego pierwotnego kościoła, przez włościan wystawionego, wzniósł w r. 1787 ks. Jan Paweł Wroński, proboszcz giżycki, jako kolator, przy pomocy starosty grabowskiego, księcia Radziwiłła, dotąd istniejący kościół z drzewa. Lecz że ten gmach, staraniem ks. Malinowskiego kilkakrotnie zdobiony i naprawiany, grozi zawaleniem, więc na jego miejsce buduje się obecny nowy kościół murowany.
...
vol. 4 (1883) s. 648
Starałem się zachować oryginalny zapis, jednak niekiedy, dla zwiększenia czytelności tekstu, dokonałem zmian.
Kraszewice wieś i kolonia nad rzeką Łużycą, powiat wieluński, gmina Skrzynki, parafia Kraszewice (Łaski, Lib. ben. II, 44, 206); odległa od Wielunia wiorst 44; posiada kościół parafialny, młyn wodny, posterunek pogranicznej straży na 2-ej linii i urząd gminy. W 1827 r. było tu 99 domów i 647 mieszkańców; obecnie jest 108 osad, 136 domów 1190 mieszkańców. 2174 morgi ziemi włościańskiej. Kraszewice należały do dóbr Kuźnica Grabowska. Na terytorium stanowiącym dzisiejsze dobra Kuźnica Grabowska, składającem do r. 1817 wyłącznie parafią kraszewicką, w XVII w. leżały jeszcze liczne młyny i rolnicze osiadłe wsie Kraszewice, Czajków, Kuźnica (z osadami Rozłoga i Głuszyna). Należeli ci mieszkańcy wszyscy do parafii w Giżycach, wsi na samym końcu dóbr kuźnickich położonej, tak, że niektórzy pustko wianie mieli trzy mile do kościoła. Najbliżsi zaś mieli 6 wiorst. Dla ułatwienia więc sobie służby bożej wznieśli ci włościanie r. 1641 swoim kosztem we wsi Kraszewice mały kościółek z drzewa. Chcąc zaś mieć przy nim kapłana stałego, uposażyli go 1 włóką ziemi, 2 łąkami i 2 ogrodami ze swych gruntów w Kraszewicach, a nadto ofiarowali meszne w zbożu i pieniądzach. Z tą ofiarą na piśmie sporządzoną, udali się ci włościanie do ówczesnego prymasa Macieja Łubieńskiego z prośbą o odłączenie ich od parafii giżyckiej i utworzenie w Kraszewicach oddzielnej parafii. Gdy jednakże skutkiem śmierci tego arcybiskupa zaszłej w r. 1652, rzecz ta zdecydowaną nie została: przeto ją dopiero rozwiązał prymas Andrzej hr. na Łęcznie, dekretem z d. 4 grudnia 1654 r. Dekretem tym nie odłączył on Kraszewic od parafii giżyckiej, tak, ona oddzielną stanowiła parafią, od Giżyc wcale niezależną; ale ją odłączył de facto, stanowiąc z obrębu Kraszowic osobną quasi parafię, nadając kapłanowi przy kościele tutejszym mieszkać mającemu obowiązki curae animarum, z tytułu vicariatus perpetuus et filialis ad Giżyce. Taki wikariusz, prezentowany przez plebana giżyckiego, a kanonicznie instytuowany i instalowany, zarządzał parafią tutejszą niezależnie od proboszcza w Giżycach i wszelkie dochody sam pobierał. Pierwszym takim wikarym był ks. Franciszek Urbański, ostatnim ks. Antoni Rytlerski w r. 1817 zmarły. Wszyscy kanonicznie instytuowani. Odtąd, za przykładem ks. Ludwika Krajewskiego, od 1817 proboszcza giżyckiego, który pierwszy nie prezentował wikaryusza wiecznego, ale sam w Kraszewicach osiadł, a w Giżycach utrzymywał wikarego, jego następcy w Kraszewicach mieszkali. Dopiero w r. 1886 przy regulacyi duchowieństwa katolickiego w Polsce, w Kraszewicach ustanowiono oddzielną parafią, którą zarządzał do r. 1872 ostatni przysięgły proboszcz giżycki ks. Wawrzyniec Malinowski. Odtąd zarządzają jego następcy i mają do pomocy wikariusza. Parafia bowiem ma 6100 dusz. Co się tyczy kościołów tutejszych, to na miejscu owego pierwotnego kościoła, przez włościan wystawionego, wzniósł w r. 1787 ks. Jan Paweł Wroński, proboszcz giżycki, jako kolator, przy pomocy starosty grabowskiego, księcia Radziwiłła, dotąd istniejący kościół z drzewa. Lecz że ten gmach, staraniem ks. Malinowskiego kilkakrotnie zdobiony i naprawiany, grozi zawaleniem, więc na jego miejsce buduje się obecny nowy kościół murowany.
...