Słoński Edward

Słoński Edward (ur. 1872 folwark Zapasiszki gubernia witebska, zm. 24 lipca 1926 w Warszawie) - literat, poeta i powieściopisarz, dentysta. Syn Edwarda Słońskiego i Moniki Grzymałowskiej. Był uczniem gimnazjów w Kazaniu i Wilnie. Za działalność niepodległościową został w 1894 r. zesłany na Syberię. Od 1896 r. należał do Polskiej Partii Socjalistycznej. Został dwukrotnie aresztowany oraz karnie wydalony z Królestwa po roku 1905. Był uczestnikiem rewolucji 1905 r., walczył też w Legionach Józefa Piłsudskiego. W czasie I wojny światowej pracował w swoim zawodzie. Mieszkał w Dyneburgu. W 1920 r. na mocy zarządzenia ministerstwa spraw wojskowych o mobilizacji pisarzy i artystów objął kierownicze stanowisko w Centralnym Komitecie Propagandy (członkowie komitetu nosili mundury oficerskie bez oznak stopni). W latach 1924-1925 należał do zarządu Związku Literatów. Ogłosił m.in. Ta, co nie zginęła (1915 r. wspólnie ze Zdzisławem Dębickim), Z okolic Dźwiny (Witebsk 1912), Idzie żołnierz borem, lasem (1916), Już ją widzieli idącą (1917). Pracował również jako dziennikarz oraz wydawca. Zyskał sobie miano jednego z wybitniejszych polskich poetów, opisujących etos legionowy. [www.ryga.polemb.net]