Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Gałęzowski Józef
13.09.2012 02:59
Józef Gałęzowski ps. "Józef Gołkowicz"
ur. 7 czerwca 1834 w Lipowcu na Ukrainie, zm. 18 marca 1916 w Paryżu – polski pedagog,
członek Rządu Narodowego w Powstaniu Styczniowym,
prezes Muzeum Polskiego w Rapperswilu.
Ukończył Akademię Wojenną w Sankt Petersburgu, gdzie w stopniu sztabskapitana został wykładowcą balistyki. Po wybuchu powstania styczniowego powołany na członka Wydziału Wojny Rządu Narodowego. Był autorem ustawy o pospolitym ruszeniu. Po ustąpieniu we wrześniu Eugeniusza Dębińśkiego-Kaczkowskiego został szefem tego wydziału. 17 października 1863 wraz z Romualdem Trauguttem i Józefem Kajetanem Janowskim przystąpił do formowania nowego Rządu Narodowego. W przebraniu palacza kolejowego udał się w czerwcu 1864 do Paryża. Tam zajął się sprawą ewentualnej dostawy broni do Królestwa Polskiego, będąc członkiem Komisji Broni. W czasie wojny francusko-pruskiej zajął się organizowaniem Legionu Polskiego.
Mianowany prezesem i członkiem rady nadzorczej Muzeum w Rapperswilu. Został skarbnikiem Komisji Nadzorczej Skarbu Narodowego. Ogłosił dwie prace o artylerii: Artykeria. Odziałąch gwintowanych (Paryż 1867), Sur le fusil à aiguille (1869).
Udzielił pomocy Antoniemu Berezowskiemu, skazanemu za zamach na cesarza Rosji Aleksandra III. Jako finansista kierował Funduszem Żelaznym pomocy dla skazańca zesłanego na Nową Kaledonię.
Pochowany na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.
wikipedia.org
ur. 7 czerwca 1834 w Lipowcu na Ukrainie, zm. 18 marca 1916 w Paryżu – polski pedagog,
członek Rządu Narodowego w Powstaniu Styczniowym,
prezes Muzeum Polskiego w Rapperswilu.
Ukończył Akademię Wojenną w Sankt Petersburgu, gdzie w stopniu sztabskapitana został wykładowcą balistyki. Po wybuchu powstania styczniowego powołany na członka Wydziału Wojny Rządu Narodowego. Był autorem ustawy o pospolitym ruszeniu. Po ustąpieniu we wrześniu Eugeniusza Dębińśkiego-Kaczkowskiego został szefem tego wydziału. 17 października 1863 wraz z Romualdem Trauguttem i Józefem Kajetanem Janowskim przystąpił do formowania nowego Rządu Narodowego. W przebraniu palacza kolejowego udał się w czerwcu 1864 do Paryża. Tam zajął się sprawą ewentualnej dostawy broni do Królestwa Polskiego, będąc członkiem Komisji Broni. W czasie wojny francusko-pruskiej zajął się organizowaniem Legionu Polskiego.
Mianowany prezesem i członkiem rady nadzorczej Muzeum w Rapperswilu. Został skarbnikiem Komisji Nadzorczej Skarbu Narodowego. Ogłosił dwie prace o artylerii: Artykeria. Odziałąch gwintowanych (Paryż 1867), Sur le fusil à aiguille (1869).
Udzielił pomocy Antoniemu Berezowskiemu, skazanemu za zamach na cesarza Rosji Aleksandra III. Jako finansista kierował Funduszem Żelaznym pomocy dla skazańca zesłanego na Nową Kaledonię.
Pochowany na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.
wikipedia.org