Syruć Szymon

[blok]Syruć Szymon, syn Michała i Józefy z ks. Druckich-SokoIińskich, ostatni \ jedyny po mieczu spadkobierca znanego w XVIII w. kasztelana witebskiego Szymona Syrucia; jedyny ostatni potomek tej w swoim czasie licznej i wipływowej rodziny. Urodził się r. 1809 w maj. Syrutyszki, zmarł w r. 1870 wskutek rozbicia się pociągu pod Aschafenburgiem, gdy wracał z kuracji za granicą. W latach, poprzedzających powstanie, mieszkał w swym majątku Szetejnie' (pod Kiejdanami) i był jednym z najbliższych sąsiadów Igna-cogrodu Jakóba Gieysztora. Dobrocią i zacnością jednał serca wszystkich, zwłaszcza poddanych i służby. Biorąc żywy udział w sprawach publicznych przed reformą włościańską, został w r. 1861 obrany na kandydata pośrednika do spraw włościańskich z pow. kowieńskiego, podczas powstania sprzyjał mu, był aresztowany i więziony w Kownie w ciągu kilku miesięcy, wszakże przychylne zachowanie się włościan miejscowych i służby podczas śledztwa, dopomogło mu do ocalenia od konfiskaty majątków (Szetejnie, Syrutyszki, Bagatela). Podczas, gdy najbliższe majątki ulegały konfiskacie (jak Ignacogród — Jakóba Gieysztora, Kałnoberże — Edwarda hr. Czapskiego, Kiejdany — Marjana hr. Czapskiego, Zabieliszki — Stefana Gieysztora), pomagał sąsiadom, opiekował się rodzinami wysyłanych na Syberię, i, co się dało, ratował z pozostałych majątków. Tak ocalał księgozbiór Jakóba. Gieysztora, przechowany w Szetejtiiach.
Żonaty był dwukrotnie: z Eufrozyną, hr. Kossakowską (córki: Wanda i Elwira za Antonim Komorowskim. Ordynatem kurmeńskim) i z Weroniką Bohdanowiczówną (l-o v. Szymonową Kossakowską; córka Józefa za Zygmuntem Kunattem).
Wiadomość zawdzięczamy p. Z. Kunattowi z Szetejń

[Pamiętniki Jakóba Gieysztora z lat 1857-1865; Biblioteka Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy] - pisownia aryginalna