Kulikowski Walery

[blok]Kulikowski Walery, syn Jana i Dominiki z Tyszków; ur. w Wilnie 19 listopada 1836 r., zmarł w Kijowie 14 marca 1910 r. Nauki szkolne przechodził w Wilnie, poczem ukończył szkołę inżynierów, w Petersburgu i otrzymał rządową posadę budowniczego w Kownie. Tu zastały go wypadki r. 1863. W organizacii powstańczej Walery Kulikowski wziął czynny udział, jako naczelnik m. Kowna, (którym został z własnej inicjatywy, po schronieniu się Lub. Gadona za granicę). Aresztowany w r. 1863 w zeznaniach swoich okazał wielką przytomność umysłu i gotowość przyjęcia odpowiedzialności na siebie. W r. 1866, po trzyletniem więzieniu skazany został, dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, tylko na osiedlenie do Ancyru na Syberii. W drodze wszakże zapadłszy w Irkucku na szerzący się wśród więźniów tyfus, został zatrzymany w tern mieście i przebywał tu później stale, zyskując i jako człowiek, i jako uzdolniony architekt, ogólne uznanie. W r. 1872, na mocy specjalnego zezwolenia, przybył do Ubawy, dla zawarcia związku z Ewą Huszczówną, która następnie podąża wraz z mężem na Syberję do Nerczyńska, gdzie W. K. otrzymał miejsce budowniczego u bogatego kup-ca-poszukiwacza złota Bubina. W r. 1876 wracają p.p. Kulikowscy do kraju; ponieważ wszakże wstęp na Litwę był im wzbroniony, — zamieszkali w Kijowie, i tu też W. K. mieszkał odtąd stale aż do śmierci, otoczony powszechnym szacunkiem i sympatją. Obszerniejsze wspomnienia zamieścił o W. K. p. Roman Rogiński w Nr 85 z r. 1910 „Dziennika Kijowskiego", nekrologi tamże, Nr 72, 80.

Szczegóły zawdzięczamy p. Eugeniuszowi Kulikowskiemu.

[Pamiętniki Jakóba Gieysztora z lat 1857-1865; Biblioteka Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy] - pisownia aryginalna