Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Świrski Jerzy
5.04.2009 10:16
Świrski Jerzy
Wiceadmirał Jerzy Włodzimierz Świrski (1882-1959)
Urodził się w 1882 w Kaliszu, który znajdował się w zaborze rosyjskim. Początkowo uczył się w Warszawie, potem wstąpił do Korpusu Kadetów w Moskwie. Następnie w latach 1989-1902 był członkiem Morskiego Korpusu Kadetów w Petersburgu.
Po ukończeniu szkoły otrzymał promocję oficerską i jako podporucznik zasilił Carską Marynarkę Wojenną. Początkowo był oficerem wachtowym i nawigacyjnym krążownika Askold, na którym pływał do 1905. Po otrzymaniu awansu na stopień porucznika wyznaczano go na oficera wachtowego kolejnych okrętów: pancernika Rostisław, stawiacza min Dunaj i kanonierki Doniec. Od 1907 do 1908 pływał jako oficer nawigacyjny stawiacza min Dunaj, potem krążownika Pamiat Merkurija. Następnie został kierownikiem wyszkolenia na stawiaczu min Kronsztadt. W latach 1909-1911 był ponownie oficerem nawigacyjnym, po raz kolejny krążownika Pamiat Merkurija, a następnie pancernika Jewstafij. W 1911 został dowódcą torpedowca Striemitielnyj. W 1912 awansował na kapitana. W tym samym roku wyznaczono go na oficera nawigacyjnego Brygady Pancerników. W 1914, kiedy otrzymał stopień komandora porucznika, został członkiem komisji d/s szkolnych we Flocie Czarnomorskiej. Podczas I wojny światowej był na stanowisku oficera nawigacyjnego Floty Czarnomorskiej. W 1917 awansował do stopnia komandora. W 1918 przeniesiony do marynarki wojennej Ukrainy, gdzie został szefem Sztabu Morskiego i ministrem Spraw Morskich.
Pod koniec wojny, w 1918 związał się z ukraińskim frontem kontrrewolucyjnym, a po jego upadku powrócił do niepodległej ojczyzny w 1919. Początkowo był dyrektorem Ligi Odrodzenia Marynarki Polskiej, a następnie wyjechał do Francji, gdzie udzielał się w Komitecie Narodowym Polskim.
Jeszcze w 1919 zweryfikowany został jako komandor, zasilił szeregi Polskiej Marynarki Wojennej i zajmował poważne funkcje w Ministerstwie Spraw Wojskowych, mianowicie szefa Sekcji Organizacyjnej Departamentu Spraw Morskich oraz, także od tego samego roku I zastępcy szefa Departamentu Spraw Morskich. W 1920 wyznaczono go na dowódcę Obrony Wybrzeża. W latach 1925-1939 był szefem Kierownictwa Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych, jej najwyższym dowódcą. W 1931 awansowany na stopień kontradmirała.
Po kapitulacji Rządu i zakończeniu działań wojennych na ziemiach polskich w kampanii wrześniowej 1939 ewakuował się wraz z całym Ministerstwem Spraw Wojskowych do Francji, gdzie formował się nowy rząd kierowany przez naczelnego wodza generała broni Władysława Sikorskiego, który wyznaczył go ponownie na szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Następnie wraz z Rządem i dowództwem wojska przeniósł się do Wielkiej Brytanii. Cały czas zajmował stanowisko szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej, aż do ostatecznego rozwiązania Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w 1947. W 1941 otrzymał awans do stopnia wiceadmirała Po II wojnie światowej nie powrócił do Polski i pozostał na emigracji. Zmarł we Francji w 1959.
http://www.zgapa.pl/zgapedia/Jerzy_Świrski.html
Wiceadmirał Jerzy Włodzimierz Świrski (1882-1959)
Urodził się w 1882 w Kaliszu, który znajdował się w zaborze rosyjskim. Początkowo uczył się w Warszawie, potem wstąpił do Korpusu Kadetów w Moskwie. Następnie w latach 1989-1902 był członkiem Morskiego Korpusu Kadetów w Petersburgu.
Po ukończeniu szkoły otrzymał promocję oficerską i jako podporucznik zasilił Carską Marynarkę Wojenną. Początkowo był oficerem wachtowym i nawigacyjnym krążownika Askold, na którym pływał do 1905. Po otrzymaniu awansu na stopień porucznika wyznaczano go na oficera wachtowego kolejnych okrętów: pancernika Rostisław, stawiacza min Dunaj i kanonierki Doniec. Od 1907 do 1908 pływał jako oficer nawigacyjny stawiacza min Dunaj, potem krążownika Pamiat Merkurija. Następnie został kierownikiem wyszkolenia na stawiaczu min Kronsztadt. W latach 1909-1911 był ponownie oficerem nawigacyjnym, po raz kolejny krążownika Pamiat Merkurija, a następnie pancernika Jewstafij. W 1911 został dowódcą torpedowca Striemitielnyj. W 1912 awansował na kapitana. W tym samym roku wyznaczono go na oficera nawigacyjnego Brygady Pancerników. W 1914, kiedy otrzymał stopień komandora porucznika, został członkiem komisji d/s szkolnych we Flocie Czarnomorskiej. Podczas I wojny światowej był na stanowisku oficera nawigacyjnego Floty Czarnomorskiej. W 1917 awansował do stopnia komandora. W 1918 przeniesiony do marynarki wojennej Ukrainy, gdzie został szefem Sztabu Morskiego i ministrem Spraw Morskich.
Pod koniec wojny, w 1918 związał się z ukraińskim frontem kontrrewolucyjnym, a po jego upadku powrócił do niepodległej ojczyzny w 1919. Początkowo był dyrektorem Ligi Odrodzenia Marynarki Polskiej, a następnie wyjechał do Francji, gdzie udzielał się w Komitecie Narodowym Polskim.
Jeszcze w 1919 zweryfikowany został jako komandor, zasilił szeregi Polskiej Marynarki Wojennej i zajmował poważne funkcje w Ministerstwie Spraw Wojskowych, mianowicie szefa Sekcji Organizacyjnej Departamentu Spraw Morskich oraz, także od tego samego roku I zastępcy szefa Departamentu Spraw Morskich. W 1920 wyznaczono go na dowódcę Obrony Wybrzeża. W latach 1925-1939 był szefem Kierownictwa Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych, jej najwyższym dowódcą. W 1931 awansowany na stopień kontradmirała.
Po kapitulacji Rządu i zakończeniu działań wojennych na ziemiach polskich w kampanii wrześniowej 1939 ewakuował się wraz z całym Ministerstwem Spraw Wojskowych do Francji, gdzie formował się nowy rząd kierowany przez naczelnego wodza generała broni Władysława Sikorskiego, który wyznaczył go ponownie na szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Następnie wraz z Rządem i dowództwem wojska przeniósł się do Wielkiej Brytanii. Cały czas zajmował stanowisko szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej, aż do ostatecznego rozwiązania Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w 1947. W 1941 otrzymał awans do stopnia wiceadmirała Po II wojnie światowej nie powrócił do Polski i pozostał na emigracji. Zmarł we Francji w 1959.
http://www.zgapa.pl/zgapedia/Jerzy_Świrski.html