[blok]Skirmunt Aleksander, syn Aleksandra i Konstancji z Sulistrowskich; urodził się w r. 1830, zm. w r. 1909. Szkoły średnie ukończył w Mitawie, na uniwersytet uczęszczał w Petersburgu, lecz przed ukończeniem tegoż odwołany został przez ojca, obawiającego się następstw srogiego nadzoru, ustanowionego po r. 1848 nad studenterją. Na szerszą widownię społeczną wystąpił w r. 1858, jako przedstawiciel pow. pińskiego w naradach nad sprawą włościańską, a następnie, jako delegat gub. mińskiej i członek Komisji redakcyjnej w Petersburgu, gdzie występował za uwłaszczeniem. Objąwszy w r. 1861 zarząd obszernych majątków, starał się uregulować sprawcę szachownic i serwitutów, tak, iż majątek jego Porzecze przedstawiał się pod tym względem wzorowo. A. S. był stanowczym przeciwnikiem powstania zbrojnego, lecz oddawał mu różne posługi i starał się być mu w razie potrzeby pomocny. Dwa razy osobiście przewoził przez bory Traugutta. Chociaż był mianowany przez Wydział litewski komisarzem powiatu pińskiego, jednak uniknął kary i utraty majątku. Praca nad wzmocnieniem bytu materialnego wypełnia mu, po katastrofie r. 1863, szereg lat życia do śmierci. Był jednym z założycieli i pierwszym prezesem Poleskiego T-wa Wzajemnego Kredytu, osobiście, do dnia śmierci kierowa! gospodarstwem. Ambicji politycznych posiadał mało i do r. 1905 uważał za pierwszy obowiązek ziemianina pracę nad ojczystym zagonem. W ogóle był to typ „organicznika" i pozytywisty w szlachetnem tego słowa znaczeniu. Od r. 1875 przez długie lata (z paroletnią przerwą r. 1887 z powodu nieprawomyślności) pełnił funkcje sędziego honorowego pow. pińskiego. Nieskazitelna prawość i łagodność w sądzeniu o rzeczach i ludziach była wybitną jego cechą. Por. art. w „Słowie" (Nr 165 z roku 1909) p. t. „Żywot, zgon i pogrzeb Aleksandrara Skirmunta. Szczegóły zawdzięczamy p. Konstancji Skirmuntównie
[Pamiętniki Jakóba Gieysztora z lat 1857-1865; Biblioteka Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy] - pisownia oryginalna
