Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Sleńdziński Ludomir
27.05.2010 03:11
Ludomir Sleńdziński (1889 – 1980 )
Malarz, rzeźbiarz, pedagog, członek Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. W 1909-1916 r. studiował w Akademii Petersburskiej u D. Kardowskiego. W 1920 roku wrócił z Rosji do kraju. W latach 1923-1925 mieszkał we Włoszech, odwiedzał Paryż, następnie wrócił do Wilna, gdzie od 1925 był profesorem na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. Stąd wyruszał w podróże po Bliskim Wschodzie, Afryce, Grecji i Hiszpanii. Po II wojnie światowej przeniósł się do Krakowa, gdzie prowadził katedrę rysunku i rzeźby na Wydziale Architektury Politechniki.
Malował na desce i gipsie, rzadko używając płótna. Jego atutem były portrety, studia portretowe i kompozycje figuralne w konwencji neoklasycznej: czerpał inspirację z włoskiego renesansu. Dużą wagę przywiązywał do perfekcyjnego malarskiego rzemiosła, próbując wznawiać techniki dawnych mistrzów. Stosował złocenia, srebrzenia i podrzeźbianie partii obrazów, które niekiedy stawały się polichromowanymi płaskorzeźbami. Uprawiał malarstwo dekoracyjne. Zasadniczym motywem twórczości artysty był człowiek. Obok obrazów sztalugowych tworzył także duże panneaux decoratifs i malowidła ścienne. Jako pedagog wywarł silny wpływ na uczniów będąc czołową postacią tzw. szkoły wileńskiej, hołdującej malarstwu klasycznemu.
Źródło:www.wilniuki.lt
Malarz, rzeźbiarz, pedagog, członek Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. W 1909-1916 r. studiował w Akademii Petersburskiej u D. Kardowskiego. W 1920 roku wrócił z Rosji do kraju. W latach 1923-1925 mieszkał we Włoszech, odwiedzał Paryż, następnie wrócił do Wilna, gdzie od 1925 był profesorem na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego. Stąd wyruszał w podróże po Bliskim Wschodzie, Afryce, Grecji i Hiszpanii. Po II wojnie światowej przeniósł się do Krakowa, gdzie prowadził katedrę rysunku i rzeźby na Wydziale Architektury Politechniki.
Malował na desce i gipsie, rzadko używając płótna. Jego atutem były portrety, studia portretowe i kompozycje figuralne w konwencji neoklasycznej: czerpał inspirację z włoskiego renesansu. Dużą wagę przywiązywał do perfekcyjnego malarskiego rzemiosła, próbując wznawiać techniki dawnych mistrzów. Stosował złocenia, srebrzenia i podrzeźbianie partii obrazów, które niekiedy stawały się polichromowanymi płaskorzeźbami. Uprawiał malarstwo dekoracyjne. Zasadniczym motywem twórczości artysty był człowiek. Obok obrazów sztalugowych tworzył także duże panneaux decoratifs i malowidła ścienne. Jako pedagog wywarł silny wpływ na uczniów będąc czołową postacią tzw. szkoły wileńskiej, hołdującej malarstwu klasycznemu.
Źródło:www.wilniuki.lt