Ignacy Tyblewski

Ur. ok. 1848[3], zm. 11.1918 Sumy, Ukraina.[1] Syn Ignacego i Praksedy Głowackiej.

W 1863 był w powstaniu, służył pod Oksińskim, ranny był 8 maja pod Rychłocicami, w majątku Trepki w ziemi sieradzkiej. Leżał potem ranny w szpitalu w Kaliszu. Uniknął wywiezienia na Sybir dzięki doktorowi Józefowi Rymarkiewiczowi, który na widok Kozaków zabierających rannych, kazał Tyblewskiemu włożyć na siebie fartuch felczerski i nieść za doktorem narzędzia.[1][2]

Pracował na stanowiskach administracyjnych rządu gubernialnego kaliskiego.[4]
28.8.1885 w Malanowie ożenił się z Jadwigą Gorczycką.[3] W 1914 roku Tyblewscy opuścili płonący Kalisz i wojnę przeżyli w Sumach na Ukrainie przy córce i zięciu (Zofia i Franciszek Kokczyńscy).[1][2] Żona Jadwiga wymieniana była na spisie wdów po weteranach z nr. V-84[5]

Został pochowany w Sumach. Trumnę jego okryto sztandarem. W kościele odbywało się nabożeństwo dziękczynne za zmartwychwstanie Polski. Kaznodzieja wskazał na trumnę Ignacego Tyblewskiego mówiąc, że leży w niej jeden z tych, którzy swym bohaterstwem i poświęceniem przyczynili się do odzyskania niepodległości.[1][2]