Gawroński Andrzej (1740-1813)

Andrzej Gawroński h. Rawicz, ur. 1740, zm. 7.4.1813 Kraków. Syn Jana i Elżbiety z Chronowskich

W młodości wszedł do zakonu jezuitów. Zajmował się astronomią.
Po kasacji zakonu król Stanisław August wziął go za lektora, a polubiwszy, nadał mu w 1781 probostwo sochaczewskie. Wkrótce potem został kanonikiem krakowskim. Później opat-koadjutor jędrzejowski i kanclerz krakowski.

Należał do układu Konstytucji 3 Maja i w czasie Sejmu Czteroletniego pisał dla króla mowy, pełne myśli śmiałych i zacnych. Za wolą króla przystąpił do Targowicy i w niej mianowany komisarzem Komisji Edukacyjnej.

W 1794 zmuszony do opuszczenia Warszawy został mianowany w 1805 przez rząd austryjacki biskupem krakowskim. Senator Księstwa Warszawskiego. W 1812 r. wziął udział w Konfederacyi Generalnej Narodowej.

Zmarł w Krakowie. Epitafium w Katedrze Wawelskiej ufundował mu bratanek - Franciszek Gawroński, którym opiekował się podczas kształcenia po śmierci ojca.

Bibliografia

[1] Uruski Seweryn, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej
[2] Gawroński Franciszek, Pamiętnik r. 1830/31 i księga pamiętnikowa (1787-1831) pułkownika Franciszka Salezego Gawrońskiego, (oprac. Jan Czubek), Kraków 1916
[3] Gawrońscy w Młodziejowicach, w: Nadwiślańskie pejzaże 2010, nr 1-2
[4] Mieroszewscy Sobiesław i Stanisław, Wspomnienia lat ubiegłych, Kraków 1964
[5] Boniecki Adam, Herbarz