Katedra Łacińska p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny od lat 40 XIV w. stanowi ośrodek życia duchowego lwowskich katolików obrządku rzymskiego. Pierwotny drewniany kościół p.w. Swiętej Trójcy spłonął w 1350 r. Dzisiejszą budowlę wznoszono przez wiele dziesięcioleci. W latach 1360-1405 kościół budowali Mikołaj Niczko, Piotr Sztecher, Marcin Ganseke; w 1405-1493 - Ambroży Rabisz, Joachim Grom, Hans Blecher. W 1415 r. kościół stał się katedralnym. W 1493-1760 w Katedrze zbudowano wiele kaplic, ołtarzy i nagrobków. Pożar Lwowa 1527 r. wyrządził świątyni ogromne szkody. Katedra była wielokrotnie przebudowana, w 1760-1778 abp. W.H. Sierakowski podjął gruntowną przebudowę pod kierunkiem arch. P. Polejowskiego. Świątyni nadano barokowy charakter, całkowicie zmieniono wystrój wnętrza, zmniejszono liczbę kaplic i ołtarzy. Katedrę przebudowano także w 1892-1899 (arch. Michał Kowalczuk), przeprowadzono restauracje w 1905-1930 (arch. Tadeusz Obmiński) oraz na przełomie milenium. W dniu 1 kwietnia 1656 r. król Polski Jan Kazimierz złożył w Katedrze lwowskiej uroczyste śluby przed cudownym obrazem Matki Boskiej Łaskawej, ogłaszając NMP Królową Korony Polskiej. 25 czerwca 2001 r. lwowską katedrę odwiedził Ojciec Swięty Jan Pawel II.
