Za Boniecki
Rodzina: Garbowski
Herb: Sulima
Gniazdo: z Garbowa w powiecie sandomierskim i z Garbowa, w powiecie orłowskim
Komes Wszebor z Garbowa z synem, obecny 1343 r. w Wąchocku, przy sprzedaży sołectwa w Kazimierzu (wydawca KDM. czyta de Carbow ale Karbowa żadnego w okolicy tej nie ma). Stefan z Garbowa, świadczył w Sandomierzu 1377 r. (KDM. III). Mikołaj z Garbowa, kanonik gnieźnieński i archidyakon zawichostski 1375 r. (Kor.). [nieznany ojciec poniższego rodzeństwa] Tu zapewne należą, bo ich kronikarz sandomierzanami nazywa, bracia: Pełka i Bernard z Garbowa (imiona ich jednak wskazywałyby Janinów). Pełka niedopuszczony do probostwa łęczyckiego, przez współkandydata księcia Henryka Mazowieckiego, proboszcz kurzelowski, zabity 1381 r. w Dąbiu przez Mikołaja, kasztelana łęczyckiego. Bernard po śmierci brata zajął zamek Uniejowski, którym Pełka zarządzał i zagrabił skarby arcybiskupie (J. z Czarnkowa). Mikołaj, dziedzic Garbowa, zamienił 1404 r. wieś swą Zakrzów w radomskiem, na Pabjanów, z Maciejem opatem Świętokrzyskim. Jeden z dziedziców Garbowa, ożeniwszy się w połowie XIV-go wieku z córką Marcina z Opatkowic i Grodziny, Śreniawity, dostał za nią część Grodziny, w powiecie ksiąskim (dziś Grudzyny) i synowie jego: Mikołaj i Marcisz, piszący się z Grodziny, często w aktach krakowskich wspominani. Siostrą ich była Elżbieta, żona Andrzeja Ciołka, wojewody Mazowieckiego, bo Zawisza Czarny donosząc Witoldowi w liście pisanym z Rożnowa 1426 r., o nie wybraniu jej syna Stanisława, na biskupa poznańskiego, nazywa go ciotecznie rodzonym bratem (frater amittalis germanus). Marcisza potomstwa nie znamy. Mikołaj był kasztelanem konarskim sieradzkim w latach 1388-1391. Wdowa po nim Dorota z synami: Zawiszą, Jaśkiem i Piotrem, w latach 1397-1400 procesuje się często z Przybkiem z Grodziny, a następnie z Staśkiem i Jakiem z Łapszowa, o dobra Zielenice i Leśniów, spadłe na nich po Piotrze Zeya. W 1400 r. ustąpiła całego majątku dziedzicznego, posagowego i wianowego, wymienionym trzem synom (St. Pr. P. P. VIII). Najmłodszy z nich, Piotr Kruczek z Garbowa, ręcząc za braci, sprzedał 1397 całą część dziedziczną w Siedlcu Janowi z Tarnowa, za 205 grzyw. (Arch. Sang. II). Jego synem zapewne był Stefan, zmarły przed 1426 r., nazwany bratankiem Zawiszy Czarnego. Córka jego jedyna Elżbieta, żona Jakóba z Taszowa, zrzekła się majątku rodzicielskiego 1431 r., na rzecz stryja Jana Farureja i braci swoich stryjecznych: Marcina, Jana, Stanisława i Zawiszę, synów Zawiszy Czarnego (Helc. II. 2340, 2342 i 2343). Zawisza Czarny z Garbowa, sławny swojego czasu w całej Europie rycerz jak mówią, od czarnej zbroi, którą nosił, tak nazwany. Sądzę jednak, że oprócz zbroi wpłynąć na to przezwanie musiały i krucze włosy Zawiszy. Równocześnie z nim bowiem żył w sandomierskiem drugi Zawisza z Brzegów, nazwany Czerwonym, nie od zbroi zapewne, a od rudych włosów; świadczy on w Piotrkowie 1399 r. na przywileju biskupa Mikołaja z Kurowa (Rz. M.). Zawisza pisząc się jeszcze z Grodziny, wraz z matką, wziął w zastaw 1398 r. Przestańsko (St. Pr. P. P. VIII). W 1408-1410 r. walczy w Bośni z królem Zygmuntem, 1410 r. prowadzi w pierwszym szyku chorągiew królewską pod Grünwaldem, 1411 r. wpłynął na zgodę Jagiełły z Zygmuntem, 1412 r. odznaczył się na turnieju w Budzie, 1414 r. poseł do Budy i na sobór do Konstancyi, gdzie broni Hussa. W 1415 r. zwycięża w Perpignan w turnieju wobec Papieża i królów, Jana z Aragonu, najsłynniejszego rycerza w owym czasie. W 1417 r. starosta kruszwicki, jest znów na soborze w Konstancyi, stąd wraca do kraju w samym końcu 1418 r. Wzięty do niewoli w Czechach po bitwie pod Kutnąhorą w Styczniu 1422 r., siedział w niej pół roku. W tymże czasie jest starostą spiskim. Z okazyi koronowania królowej Zofii Jagiełłowej, wydał 1424 r. w Krakowie wspaniałą ucztę dla zebranych monarchów, książąt i kardynała Branda. W 1419 r. nabył Wiewiórkę, a Simunowice zamienił na Zassow i Nagorzyn; 1423 r. kupił Borów od Klemensa z Zassowa. W latach 1425-1426 nabył Rożnów i Grodek z dziewięciu wsiami za 1,000 grzywien, od Piotra z Kurowa. W tymże czasie przeprowadził działy z bratem Farurejem. Zginął 1428 r. na Węgrzech, pod Golubiem nad Dunajem, w walce z Turkami, z winy króla Zygmunta, który dał znać o jego śmierci wielkiemu księciu Witoldowi, polecając mu wdowę i dzieci. Wdowa po nim Barbara, według historyków synowica biskupa krakowskiego, Wysza z Radolina, wraz z synami: Marcinem, Janem, Stanisławem i Zawiszą, nabyła 1428 r. Przedanicę i trzy wsi od Rożna, 1431 r. zawarła układ z bratanką męża Elżbietą, a 1437 r. ze szwagrem Farurejem (Dług.; Cod. Ep: XV; Cod. Ep. Vit.; Bibl. Zam. Dypl.; Helc. II 2054 i 5, 2087, 2718 i inne). Z synów jego: Stanisław zginął pod Warną 1444 r. Marcin, dziedzic Staregosioła, nabył 1443 r. sołtystwo w tej wsi za 800 grzywien i procesował się z biskupem Oleśnickim, o wzajemne grabieże. Wzięty do niewoli pod Warną, uchodził długo za zmarłego, aż wrócił w drugiej połowie 1446 r. Zmarł bezżenny 1450 r. Zawisza, współdziedzic Staregosioła 1448 r., zmarł bezdzietny 1452 r. Jan Zawiszyc, dziedzic całego majątku ojczystego, po zmarłych braciach, ożeniony 1447 z Małgorzatą Szafrańcówną, podkomorzanką krakowską, wyjednał prawo niemieckie dla Wiewiórki 1452 r. Był starostą kolskim, fundował kościół i parafię w Starymsiole 1454 r. i tegoż roku zginął pod Chojnicami. Syn jego Jan alias Zawisza, zmarł bezżenny przed 1499 r., pochowany w Krakowie u Św. Ducha, gdzie siostra jego fundowała altaryę. Jedyna córka Jana, a wnuczka słynnego Zawiszy, Barbara, ur. 1447 r., zmarła 1517 r., dziedziczka Rożnowa, Wiewiórki, Starego sioła i innych, poślubiła 1-o v. 1465 r. Stanisława z Tenczyna, podkomorzego chełmskiego, a 2-o v. Jana Amora hrabiego z Tarnowa, kasztelana krakowskiego (Bibl. Zam. Dypl.; AGZ. XIV; Helc. II. 2825, 3147, 3233, 3308, 3382, 3795 i 6, 3809; 3315, 3493 i inne). O Janie Farureju, średnim synie Mikołaja, stolniku krakowskim 1435 r., była mowa pod Farurejami. Z synów jego: Stefan Farurej, zdaje się potomstwa nie zostawił, od Piotra poszli Farurejowie, a Zawisza Garbowski, współdziedzic z braćmi Garbowa i dziedzic Winiar (Lib. Benef.), stał się protoplastą Garbowskich. Jan Garbowski i Andrzej Zawisza, dziedzice Garbowa 1508 r. Jakób Garbowski, współwłaściciel Winiar, a Stanisław - Przezwody 1578 r. Eustachy, dzierżawca Jurkowa, w powiecie wiślickim, 1579 r. (Paw.). Jan i Andrzej Garbowscy, synowie Stanisława i Barbary, 1590 r. (Wyr. Lub. 2 f. 483; 10 f. 608 i 33 f. 798). Andrzej, Jan i Stefan, synowie Andrzeja, odstąpili pewne sumy Dmitrowskiemu 1631 r. Stefan otrzymał konsens królewski 1692 r., na odstąpienie praw swoich do Strachocina, bratu swemu Mikołajowi (AGZ. X. 6162). Hieronim, syn Jakóba, żonaty z Anną Szczucką 1638 r., pozostawił synów: Przecława Aleksandra i Jakóba, z których ostatni zabity został przez ks. Koreckiego, o co w 1645 r. brat jego, w imieniu swojem i rodziców, wnosi na niego skargę (Zap. Lub. 33 f. 823; 36 f. 564 i 40 f. 900; Bracł. XI f. 54). Przecława Aleksandra, z Justyny Liniewskiej, syn Wojciech, pisał się z województwem sandomierskiem, na elekcyę Augusta II-go, a z Zuzanny Bidzińskiej pozostawił syna Jakóba, po którym z Eleonory Jasińskiej synowie: Józef i Grzegorz Krzysztof. Z nich Józef, wspólnie z żoną. Teklą z Duninów Łabęckich, wykupił 1772 r. Zubow i Tiutkow, w trembowelskiem, z rąk Pruszkowskiego (Kancl. 50, IV f. 33 i 36). Udowodnił on pochodzenie swoje szlacheckie 1782 r., w sądzie grodzkim trembowelskim, razem z bratem Grzegorzem Krzysztofem i synem tegoż Marcinem Florentym, urodzonym z Heleny Rudzkiej. Drugą linia Garbowskich Sulimczyków dziedziczyła na Garbowie, w powiecie orłowskim. Jakusz i Stanisław z Garbowa 1390 r., Zbrosław 1392 r., Piech 1392 r., Lutek 1393 r., Jan 1399 r. (Łęcz. I i II). Abraham 1402 r., Bartłomiej i Maciej; bracia, 1405 r., Stefan 1405 r. W 1576 r. właścicielami Garbowa byli: Wacław; Andrzej Podgajny, Walenty i Wacław Garbowscy, synowie Jana Marciszewicza, a Paweł, syn Jana, dziedziczył na Żeronicach, także w orłowskiem (Paw.). Aleksy, Franciszek, Jan, Mikołaj i Wawrzyniec, pisali się z województwem łęczyckiem, na elekcyę Augusta II-go. Z województwem tem pisał się również Józef Garbowski, na obiór Stanisława Augusta. Józef, z komornika granicznego, pisarz ziemski łęczycki 1783 r.; ożeniony z Teresą Krosnowską. Maciej, właściciel Garbowa w województwie łęczyckiem 1755 r., pozostawił syna Kazimierza, żonatego z Zofią Zaleską, którego synowie: Floryan i Bonawentura, udowodnili pochodzenie swoje szlacheckie w Królestwie 1839 r. (Akta b. Her.).
Pozdrawiam
