Nazwisko Łubik-Skawiński

Nazwiska Łubik oraz Łubik-Skawiński

W przedmiocie omawianego nazwiska złożonego: Łubik - Skawiński, wpierw podejmę się wyjaśnienia przyczyny nielicznego występowania już to samego pierwszego jego członu tj. nazwiska Łubik. To mało spotykane nazwisko polskie (obecnie nosi je około 300 osób) występuje wszakże na terenach ujmowanych w zestawieniach zawierających informacje o społecznościach drobnoszlacheckich, zaściankowych. Tak jest na Podlasiu, Podkarpaciu czy w obrębie ziemi wadowickiej.

Nazwisko Łubik w ślad za opracowaniami poświęconymi kształtowaniu się nazwisk szlacheckich, w obecnej formie ukształtowało się około XVII wieku. Wcześniej funkcjonujące odmiany to Łuba i Łubicz, a zatem formy, które w związku z dłuższym okresem funkcjonowania były bardziej powszechne. Wszakże nie tylko to miało wpływ na nieliczne występowanie formy Łubik, w zasadzie tylko na ww terenach, bo przecież XVII wiek to czas ogólnego kształtowania się, konstytuowania nazwisk na ówczesnych ziemiach polskich. Nieliczne występowanie, a przez to w zasadzie pomijanie tego nazwiska w zestawieniach herbownych wynikało bowiem z faktu, że jest to nazwisko odherbowe, a więc po prostu bardzo rzadkie. To jednak nie zmienia faktu, że szlachta posługująca się formalnie wersją nazwiska - Łubik, również w spisach występuje.

Szeroko o tym procesie traktuje polska językoznawczyni prof. dr hab. Leonarda Dacewicz, Profesor zwyczajny Lingwistycznej Wyższej Szkoły w Warszawie i Instytutu Filologii Wschodniosłowiańskiej Wydziału Filologicznego Uniwersytetu w Białymstoku.
Dla potrzeb niniejszego wywodu przytaczam fragment szerszego opracowania jej autorstwa zatytuowanego:
"Proces kształtowania się nazwiska szlacheckiego w kontekście pogranicza etniczno-kulturowego (na przykładzie woj. podlaskiego w XVI w.)"

"Od XVI w. język polski jednoczył scaloną politycznie, społecznie, ekonomicznie i kulturalnie szlachtę nowego po unii lubelskiej państwa i nowej wspólnej ojczyzny - Rzeczpospolitej Obojga Narodów [Kurzowa, 1993: 34].(...) szlachta Wielkiego Księstwa Litewskiego sięgała po obce wzory, polską kulturę, w tym również używane przez polską szlachtę sposoby nominacji (nazewnictwa rodu- przypis aut.) Istotną rolę w tym procesie odegrało Podlasie, szczególnie po włączeniu tych ziem do Korony (...) W ogromnej większości była to szlachta drobna, nie posiadająca poddanych, osiadła w tzw. "okolicach" [Łowmiański, 1983: 192]. W tym okresie nazwy rodowe na tym terenie nie odznaczały się trwałością.
Z reguły pochodziły od imion, rzadziej od przezwisk, przy czym przeważająca ich część miała formę patronimiczną na -icze." Tu zatrzymamy się na moment, ponieważ profesor wskazuje na zjawisko formowania nazwiska przez dodawanie sufiksu -icz, bądź dla całego rodu osiadłego w pewnych skupiskach- icze.

To tłumaczy pierwotną formę interesującego nas nazwiska - Łubicz, nazwiska, które co w dalszej części zostanie wykazane, ukształtowało się od przydomka, samego w sobie stanowiącego już nazwisko - Łuba.

Pani Profesor dalej bowiem wskazuje na pewną istotną prawidłowość: "Zróżnicowanie nazwiskowe wyprzedzało proces rozkładu organizacji rodowej. Tendencja do przybierania nowych nazw przez odgałęzienia rodu była bardzo silna. Gruntowne zmiany zachodziły w nomenklaturze nazwiskowej w okresie unii lubelskiej, gdy miał miejsce proces ogólnej stabilizacji nazwisk szlacheckich w Wielkim Księstwie Litewskim.

Tak więc w XVI w. antroponimię szlachecką na pograniczu polsko-rusko-litewskim (Litwa sięgała wtedy znacznie dalej na południe, niż dziś- przyp.aut.) cechowała p ł y n n o ś ć mian (czyli nazw/nazwisk) rodowych. Jednym z najbardziej znamiennych przejawów polonizacji nazwisk było odchodzenie od typowych dla antroponimii ruskiej patronimików na -owicz i upowszechnianie się wzorców typowych dla antroponimii polskiej - szlacheckich nazwisk z sufiksem -ski tworzonych od nazw posiadłości, pomimo że nazwisko na -owicz na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego pozycją społeczną odpowiadało polskiemu na -ski. Jak pisze A. Boniecki, panowie i bojarowie zaczęli dodawać do nazw rodowych inne przybrane od majętności dziedzicznych, tak np. powstali Bohowitynowiczowie, Szumbarscy lub Kozieradcy [Boniecki, 1883: s. XIII).

Zmienność nazwiska rodowego najlepiej prześledzić na podstawie określonego rodu lub nawet kilku rodów, a to wymaga głębokiej penetracji chronologicznie uporządkowanych źródeł. Niemniej jednak bez tych żmudnych czynności nie da się opisać procesu kształtowania się nazwiska szlacheckiego w specyficznych warunkach pogranicza etniczno-kulturowego. Istotne zmiany w nominacji (nazwach/nazwiskach) szlachty, można zaobserwować porównując wcześniejsze i późniejsze źródła z tego samego obszaru. W popisach wojskowych Wielkiego Księstwa Litewskiego (z uwzględnieniem Podlasia, które stanowiło część składową) z 1528 i 1567 r., o czym było już wspomniane wyżej, szlachta i bojarzy wokoło 90% byli zarejestrowani przy pomocy formacji patronimicznych na -owicz. W kolejnych późniejszych źródłach (np. spisy szlachty woj. podlaskiego z 1580 r. - skróty źródeł PB, PD, PM) pojawia się coraz więcej nazwisk na -ski, a w inwentarzach z XVII w. (np. inwentarze woj. brzeskiego z 1667 i 1690 r. - skrót WB) nazwiska tworzone od nazw posiadłości zdecydowanie dominują. Popis wojsk z 1528 r. - przykłady z kilku miejscowości pow. bielskiego i brzeskiego: Imię i patronimikum na -owicz:
- Wyszki: Mikołaj Bujnowicz, Bernat Andrisowicz, Hrehor Drozdowicz, Jan Wojtkowicz, Serafin Pawłowicz, Martin Łubicz (s. l30)"

Nazwisko Łubicz czy odm. Łubicze, to - jak za moment zostanie wykazane- wersja nominacji ukuta od starszej formy wcześniej funkcjonującego nazwiska szlacheckiego Łuba. Samo nazwisko Łuba wywodzone jest od zawołania rodowego brzmiącego właśnie Łuba lub też Luba (czyli od przydomku rodów legitymujących się herbem Lubicz).
Uderza przy tym współbrzemienie nazwiska Łubicz z nazwą herbu Lubicz. Nazwiska dziś rzadko występującego w związku z wyżej opisanym procesem zmiany nazwisk szlachty na nazwiska z końcówką -ski (choć pojawia się nazwisko w wersji Łubikowski).
Na marginesie dla pełniejszego zrozumienia złożoności tematu jedynie zaznaczam, że we wcześniejszym okresie polski język nie odróżniał ani nie wyróżniał w piśmie dźwięków liter L i Ł toteż w późniejszych okresach pisano je często bez refleksji zamiennie. Do tego znaczenie ma też fakt, że funkcjonowała powszechnie łacina, która nomen omen nie znała litery Ł, bo tylko L.


O dalszej modyfikacji nazwiska Łuba do znanej nam wersji Łubik w obrębie szlachty herbu Lubicz bardziej wnikliwie rozprawia dr hab. Piotr Złotkowski, profesor Katedry Językoznawstwa Słowiańskiego, członek m.in. Polskiego Towarzystwa Onomastycznego.

Dr hab. Piotr Złotkowski (Instytut Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie) przedstawił szczegółową analizę w rozważaniach dostępnych pod tytułem "Nazwiska i przydomki szlachty historycznej ziemi bielskiej na Podlasiu motywowane nazwami heraldycznymi" oto, czego możemy się o tym procesie dowiedzieć:

"Znamienną cechą, która wyróżniała historyczne Podlasie, w tym przedrozbiorową ziemię bielską, była duża ilość zamieszkałej tu, podobnie jak i na sąsiednim Mazowszu, szlachty, głównie tzw. drobnej, czyli posiadaczy części wsi, bądź tylko niewielkich obszarowo gospodarstw(...)
Nazwy osobowe (oprócz imion), używane przez szlachtę, przede wszystkim tzw. drobną, można podzielić na trzy kategorie, a mianowicie: nazwiska, przydomki i przezwiska. Każda z nich ma pewne określone właściwości.
Nazwiska są nazwami osobowymi o charakterze oficjalnym, dziedzicznym, zbiorowym, przydomki mają charakter nazw nieoficjalnych, dziedzicznych i zbiorowych, zaś przezwiska są nie oficjalne, niedziedziczne i indywidualne.

Z powyższej charakterystyki wynika, że tylko nazwiska i przydomki są formacjami trwałymi (z czym związana jest ich dziedziczność), natomiast przezwiska są ze swej natury nietrwałe. Z punktu widzenia znaczenia semantycznego podstaw, wymienione wyżej antroponimy (nazwiska, przezwiska i przydomki), można podzielić na formacje odapelatywne, odimienne, odmiejscowe i heraldyczne. Jeśli natomiast uwzględnimy dodatkowo ich budowę słowotwórczą, to podział ten będzie przebiegał między strukturami tzw. prymarnymi, czyli prostymi, a sekundarnymi, a więc złożonymi, posiadającymi dodatkowy wykładnik w postaci odpowiedniego formantu słowotwórczego.

Antroponimy motywowane nazwami heraldycznymi stanowią niezwykle interesującą grupę nazw osobowych. Nazwy odherbowe są charakterystyczne przede wszystkim dla przedstawicieli środowiska szlacheckiego"

Dalej dr Złotkowski zwraca uwagę na to, co pośrednio tłumaczy rzadkość tego nazwiska także w czasach nam współczesnych, mianowicie "W wyniku przeprowadzonych badań nad nazwami osobowymi przedstawicieli warstwy szlacheckiej ziemi bielskiej na Podlasiu z okresu od XV do XVII w., okazało się, że antroponimy, w których podstawach legły nazwy heraldyczne, stanowią niewielką liczebnie grupę. Na ogólną liczbę 470 poświadczonych wariantów morfologicznych i fonetycznych nazwisk (faktyczna ilość nazwisk była niższa
i wynosiła około 230), udało się odnaleźć tylko 12 nazwisk odherbowych".

Następnie wskazuje na ciekawe zjawisko stwierdzając, że " Biorąc pod uwagę budowę słowotwórczą nazwisk odherbowych, 8 antroponimów należy zaliczyć do kategorii nazw prymarnych, natomiast 4 do kategorii nazw sekundarnych. Przykłady antroponimów, w postaci formacji sekundarnych, określających mężczyzn, pochodzą z XVI w., a więc z okresu kiedy nie ustaliły się jeszcze nazwiska szlacheckie. Struktury typu Bujnowicz, Pomianowicz były nietrwałe (!) i zostały wyparte przez ostatecznie ustabilizowane formalnie nazwiska Bujno, Pomian. W grupie przydomków proporcje między nazwami prymarnymi i sekundarnymi są odwrotne - odnotowano 9 nazw prostych typu Korab, Łuba i in., oraz 14 nazw złożonych typu Korabczyk, Łubik, Modzelewicz i in."
oraz dodaje: " Uwagę zwraca również fakt, że do końca XVI w. przydomki były derywowane głównie przy pomocy formantów –icz, -(ew)icz, -(ow)icz, natomiast w XVII w. zdecydowanie przeważają już formacje derywowane za pomocą przyrostków –ik, -(cz)yk."

Dalej idąc za wyżej wskazanym podziałem wyróżnia tak powstałe nazwiska szlachty:

a) Nazwiska odherbowe Prymarne:

wśród nich wymieniając m.in.
- Gierałt:
Юзофъ Яновичъ Кгералтъ 1567 RIB 33, 1045; śl. Jakób Gieralt 1580 ŹDz 17, 96; Joannes olim Martini Gieralt 1601 TKL 139, 40v.; Nobilis Anna consors Nobilis Bar tholomei Gierałt 1613 KGB 13, 309v.; Petrum olim Simonis Gieralth 1628 KGB 23, 694v. [m. Gierałty] ; Jan olim Baltazary Gierałt 1640, 1641 KGB 1,5v. [m. Brzóski] (n. her. G(i) erałt SEMSNO VI 16 od n.os. G(i)erałt SSNO II 110, SEMSNO II 46, a ta od im. germańskiego Gerwald, por. staro-wysoko-niem. gēr ‘oszczep’ i nowoniem. walten ‘panować, rządzić’ Malec 225.)7.
- Łuba:
Janowi Łubie ok. 1450 Kap p. 40, 488-498; Jan Łuba 1477 Kap p. 40, 488-498; Petrus Łuba de Rudołthowo iudex districtus Bielscen[sis] 1498 ADS 149, 296; Matys Łuba, Petr Łubia 1528 ŹDz 17, 190; Станиславъ Люба, Янъ Станиславовичъ Люба 1565 RIB 33, 373, 374; Матешъ Луба, Станиславъ Луба 1567 RIB 33, 1101; Slachatny Matys y Nicodim Lubowie 1579 ASK I 47, 358v.; śl. Jan Łuba 1580 ŹDz 17, 124; Joannes Luba 1601 TKL 139, 32; Jacobo Łuba 1613 KGB 13, 365v.; Nobilem Petrum Łuba ol[im] Michaelis 1628 KGB 23, 575v.; Jan olim Alberti Łuba 1640, 1641 KGB 1, 11; Slach. Stanisław Łuba, Slach. Pawła Łuby dziewka 1674 ASK I 70, 422v"

Nazwiska odherbowe Sekundarne:

- z formantem –(ow)icz: np Bujnowicz: Mikołay Buynowicz 1528 ŹDz 17, 190 [m. Wyszki];

- formy żeńskie z formantem –ina: Łubina f.: Jey M[o]sc Pani Stanisławowa Łubina 1674 ASK I 70, 322v.

b) Przydomki odherbowe
Prymarne:
- Korczak: Paulus Korczak 1569 AU 257 [m. Łapy]
- Łuba: 1. Nobil[em] Paulum olim Jacobi Łuba 1614 KGB 13, 843v.; Nobilis Jacobus olim Pauli Łuba 1629 KZS 3, 72 [m. Łapy]; 2. Шиманъ Луба 1567 RIB 33, 1080 [m. Zdrody]; 3. Янъ Луба 1567 RIB 33, 1061 [m. Truskolas]

Sekundarne:

z formantem –icz, -(ew)icz, -(ow)icz :
- Łubicz: 1 Matey Łubicz, Martin Łubicz 1528 ŹDz 17, 190 [m. Wyszki]; 2. Nobilis Jacobus olim Pauli Łapa Łubicz 1629 KZS 3, 33 [m. Łapy];
- Modzelewicz: Павелъ Модзелевичъ 1567 RIB 33, 1068 [m. Jamiołki] (n. her. Modzel)

z formantem –ik, -(cz)yk, -(in)(cz)yk-: m.in. wymieniając przedstawicieli stanu szlacheckiego o nazwisku Łubik-
- Łubik: S.(szlachetny) Grzegorz Łubik 1663 ASK I 70, 552v.; Franciszek Łubik, Woyciech Łubik, Marcin Łubik 1674 ASK I 70, 652v. [m. Łapy];

Dr Złotkowski dokonuje dalszej szczegółowej analizy, poprzestańmy jednak na tym istotnym interesującym nas fragmencie.

To cenne źródło, które pomogło w odkryciu dokonanym w obrębie obszernej dokumentacji Archiwum Skarbu Koronnego, które stanowi kolejne ważne potwierdzenie. Jest to fragment Rejestru pogłównego z lat 1662-1676, który przedstawia informacje o szlachcie zamieszkującej okolice Łap (Wity) pochodzącej z rodu Łuba, acz używającej trwale już uformowanego nazwiska Łubik. Wymieniony zapis Rejestru zawiera poniższe wyliczenie szlachetnie urodzonych:
"Franciszek Łubik z Żoną y Córka; Woyciech Łubik z Żoną; Maciej Łubik z Żoną i Matka"
jest to źródło ciekawe samo w sobie także z uwagi na sposób zapisania tj. z dużej litery kobiet - członków rodziny wymienionych w nim przedstawicieli warstwy szlacheckiej. To pokazuje, jak podkreślano rangę społeczną ówczesnych kobiet stanu szlacheckiego.


W tym miejscu należy dodać, że o tej gałęzi wspomina dr Łukasz Lubicz - Łapiński w monografii "Łapy i ich mieszkańcy. Zaściański Łapińskich XV-XVIII w."

Autor monografii zwraca uwagę na fakt, iż "nazwa herbu Lubicz przetrwała u niektórych osadników w Łapach jako przydomek. Jeszcze na początku XVII wieku, gdy nazwisko szlacheckie nie uformowało się w swym ostatecznym kształcie, część mieszkańców Łap nazywa się Łuba. Mieszkańcy zaścianka Łapy Wity nosili przydomek Łuba, Luba lub też Lubicz jeszcze w początkach XVII wieku jako nazwisko. W księgach ziemskich bielskich w 1604 roku odnajdujemy m. in.: Sebastiana syna Pawła Łuby i jego stryjecznego brata Marka syna po Piotrze Lubiczu dziedziców z Łap Wit"
i dalej autor dodaje "w latach trzydziestych XVII wieku nazwa średniowiecznego rodu ustępuje nazwie nowożytnej, sama przechodząc do przydomku: Wojciech syn po Pawle Łapa Łuba z Łap Wit,
czy też jego brat Jakub Łapa Łubik."

Dalej także wspomina o nazwisku Łubik przy okazji innego przydomka Łapińskich - Pawlak:
"miejscowosc: Łapy Barwiki daty skrajne: 1706-1919 Rodziny Łapińskich-Pawlaków pochodzą od Pawła syna Pawła Łapińskiego Łubika (zwanego też Aleksandrzykiem), żyjącego w Łapach Barwikach w latach 1673-1688. Po raz pierwszy Pawlakiem określono Szymona syna Pawła w 1706 roku. Potomkowie Pawła Łubika w XVIII stuleciu, prócz ro dzinnych Łap Barwik założyli także rodziny w Łapach Witach i Bocianach"

Nie sposób dziś po tylu wiekach i zawiejach dziejowych ustalić jak nazwisko to dotarło na tereny ziemi wadowickiej.
Możliwości jest zapewne kilka.

Znanym powszechnie faktem jest okoliczność, że szlachta podlaska stanowiła w dużej mierze warstwę bardzo liczną i przez to często dość ubogą. To powodowało, że jej przedstawiciele porzucali rodową ziemię, swoje gniazda za pracą i chlebem i to jeszcze w czasie gdy używano starszej wersji Łuba lub nieco późniejszej nam bliższej tj. Łubicz/Łubicze.
Mógł ich przyciągać ważny wówczas na pewno ośrodek miejski jakim był Kraków, ówczesna stolica.
Potwierdza tę tezę fakt, że w księgach metrykalnych Krakowa nazwisko to występuje, czego przykładem jest zapis o małżeństwie zawartym w Roku Pańskim 1729 w Kościele Mariackim przez Wojciecha Łubika z Kunegundą Jagielską.

Nazwisko to co ciekawe pojawia się jako przydomek w jednej z historii miasta Lublina, w której to właściciel folwarku Prażmowszczyzna Felicjan Tchórzewski Łubik w roku 1721 ofiaruje ów folwark pod budowę kościoła (dziś znanego jako kościół na Czwartku).



Łubikowie na Podlasiu wymieniani są przez dra Złotkowskiego obok Gierałtów- może to jest pewien trop, mamy w naszej okolicy miejscowość Gierałtowice i Gierałtowiczki.

Łubik jako nazwisko szlacheckie jest także wymienione pośród nazwisk szlachty ziemii Liwskej przez Zbigniewa Olkowskiego.

Innym uzasadnieniem może być analogiczny proces morficzny co na Podlasiu, czyli mieszkający na w innych cześciach kraju Łubowie również z czasem przyjęli formę nazwiska Łubicz i Łubik.

Możliwością kolejną jest ta, w której drobna szlachta używająca herbu Lubicz rozrosła się w kilka gałęzi, w których mężczyźni nosili te same imiona. W tym przypadku nazwisko Łubik stanowiło wyróżnik jednej z tych gałęzi dla odróżnienia od pozostałych. W Małopolsce odnotowano drobną szlachtę Skawińskich herbu Lubicz- przykład to służebnik (zatem poddany, czeladnik ale nobilis) Marcin Skawiński odnotowany w roku 1578 (województwo krakowskie) Dr Krzysztof Ślusarek wspomina też szlachcica Tomasza Skawińskiego h.Lubicz.

Na obszarze ziemi wadowickiej występują zarówno Skawińscy wywodzący się od najdalej zanotowanego Norberta Skawińskiego (mojego 6x pra- przodka jeszcze sprzed roku 1700) jak i Łubikowie od najdalej wspomnianego Tomasza Łubika-Skawińskiego, którzy to używali zamiennie nazwiska Łubik i Skawiński w księgach metrykalnych - przy chrzcie nadawano nazwisko Skawiński, a przy sakramencie małżeńskim używano wyróżnika, przydomku Łubik.
0bie te rodzinny spokrewnione poprzez małżeństwo Zofii Skawińskiej z Karolem Łubikiem Skawińskim, niemniej niewykluczone, że wcześniej były już ze sobą spokrewnione ( ich gospodarstwa ze sobą graniczyły).

Wspomnieć także należy o czasach zaborów. W zaborze austriackim szlachta niewylegitymowana była zrównana ze stanem chłopskim. Do tego fakt, że o ile więksi posiadacze ziemscy byli w spisach wymieniani z nazwiska z dopiskiem nobilis, o tyle oficjele dworscy o szlacheckim pochodzeniu jedynie wspominani zapiskiem typu: czeladź nobilis - już bez podawania takich szczegółów jak ich nazwisko. Trudno więc było cokolwiek po kilku stuleciach udowodnić zaborcy austriackiemu.
W rodzinie Łubików pochodzących od Tomasza Łubika Skawińskiego i Norberta Skawińskiego żyje historia Bronisławy Zawieruszanki, której ksiądz wzbraniał zamążpójścia za Ludwika Łubika tłumacząc "bo to jest szlachta".

Na koniec by wspomnieć jedynie dla podkreślenia złożoności tematu dodam, że na terenach obecnej Ukrainy znajdziemy Folwark Lubikowicze, na Podlasiu wieś Łubki-Szlachta, na zachodzie polski wieś Łubiki oraz że na Węgrzech, z którymi kiedyś łączyła nas bezpośrednia granica, wymieniana jest szlachta nosząca nazwisko Lubik herbu Lubik (język węgierski tak jak łacina nie zna dźwięku a tym samy litery Ł).


Reasumując Łubik, to nazwisko, które co wykazał profesor złotkowski, pochodzi od herbu Lubicz, od zawołania Łuba i takiegoż nazwiska herbowego Łuba średniowiecznego rodu, który miał w Polsce wiele gniazd i stąd też wiele miejscowości o nazwie wywodzącej się od Łuba.

W herbarzach pojawiają się także różne oboczności Łubek, Łubkowski, Łubkowski - Buża, Łubiczewski z brzesko-litewskiego (Herbarz Niesieckiego), który podpisał elekcję Króla Jana Kazimierza, Łubikowski (herbu Warszewski- odm. Warzewski), Łubianowski h. Łubianowski, Łubieniewski, Lubicz, a nawet von Lubick z Lubeki, której nazwa pochodzi z czasów, gdy tereny te zamieszkiwali Słowianie.

Na terenach dawnej Galicji stwierdzamy mnogość rodzin szlacheckich używających herbu Lubicz, w tym odłam rodziny Skawińskich z ziemi krakowskiej (powiat Szczyrzycki);

Skawiński li. Lubicz , Marcin w roku 1578 służebnik Klimuntowskiej w Krakowskiem objął wsie Skawinę i Skawinkę powiat Szczyrzycki;

-w samym Krakowie wójtem w roku 1618 był Wojciech Skawiński.

Za opracowaniem dr Krzysztofa Ślusarka o deklasacji drobnej szlachty w zaborze austriackim do stanu rustykalnego w samej Galicji wskutek tych działań z 40 000 rodzin szlacheckich zostało zaledwie 3600 (tylko bogatsze rodziny), dla Austriaków obce było pojęcie szlachcica ubogiego, zagrodowego lub bez ziemi), tym samym pozbywano się problemu- tj. ogromnej rzeszy jednostek uprzywilejowanych pozbawiając jednym zapisem ich przywilejów deklasując ich grunty do rustykalnych.

Rycerze bez ziemi przybierali często nazwiska od wsi, w której się osiedlali (np. Frydrychowski, Wieprzowski, Gierałtowski) możliwe, że wraz z nimi przybyli na tereny Galicji przedstawiciele drobnej szlachty z Podlasia, co wobec faktu, że stolica była zlokalizowana w Krakowie raczej nikogo nie powinno dziwić.

Na mapie Polski znajdziemy Łubikowo, Łubików, Łubki, Łubice, Łubki Szlachta, Wyszki Łubice- gmina Wyszków, woj. podlaskie:
W dokumencie, zatytułowanym „Opisanie stanu kościoła parafialnego w Wyszkach”, z 1791 roku, znajdujemy takie stwierdzenie: „Wsie do parafii należące, wszystkie samą szlachtą osiadłe. Od wschodu Warpechy Nowe i Stare, Niewino Leśne, Niewino Borowe i Zakrzewo; od południa Szczepany, Sasiny, Tworki; od zachodu Kalinówka, Krupice; od północy Łubice, i Łuczaje. Do Komunii Wielkanocnej parafia liczy dusz 800. Dzieci na 200 Żydostwa może być dusz 60.” Jak wynika z tego sprawozdania na terenie parafii wyszkowskiej było łącznie 1060 mieszkańców, w tym około tysiąca katolików i 60 Żydów. Ludność parafii była bardzo jednolita statusem społecznym -Szlachta, narodowościowo i wyznaniowo. Wyjątek stanowili tylko nieliczni Żydzi. Potwierdza ten stan rzeczy Inwentarz Z 1804 roku.", dalej -Łubichów, Lubiki.

Mamy również Lubecko - wg Ks. Mnicha w opracowaniu pt. Kilka słów o przeszłości parafii lubeckiej. Ze Śląska Polskiego. Pochodzenie nazwy Lubecko - „Lubiczko był pierwszym panem – ziemianinem, który całą ziemią zawiadywał. Gdy z czasem dwór i wieś zbudował, to one przejęły jego imię lub nazwisko. Lubiczko toby była zdrobniała forma od Lubik, Lubik zaś byłby takową od Luby. Później Lubiczko zamieniono w Lubeczko, co by znaczyło pieszczotliwie nazwany Lubek, a Lubek również pochodzi od Luby. Obecnie przyjęto Lubecko za urzędową nazwę, uwzględniwszy poniekąd mazurską gwarę miejscowej ludności.

Lubikowo, zapiski historyczne.

Istnieje też wieś Łubin koło Łap, z której wywodzi się ród Łubicz.

Na marginesie na uwagę zasługuje ciekawostka, że Racibórz ze swym zamkiem w czasach dawnych przez Niemców zwany był jako twierdza Lubik (nie doszukałem się jednak przyczyny użycia takiego nazewnictwa).

Wreszcie na kresach dawnej Galicji, na terenie nieopodal Zbaraża znajdziemy Łubianki, na terenach dawnego Wołynia (Ukraina) Lubikowicze.

Lubikowicze, Ukraina (czyt. Ljubikowiczi, druga litera zmiękcza literę L)

- mamy ciekawą modyfikację, zarówno nowszy formant -ik, jak i -icz,
W obrębie Kresów nazwisko ewoluowało na powrót do formantu starszego czyli z formantem -icz / -icze

Źródła:
1. ASK I 70, 552v Rejestry pogłównego ziemi bielskiej woj. podlaskiego z lat 1663-1674
2. ŹDz 17, 190 Rejestr poborowy woj. podlaskiego z 1580 r., [w:] Źródła dziejowe, t. VI, Podlasie, wyd. A. Jabłonowski, t. XVII, cz. I, Warszawa 1908, s. 90-128.
3. KGB 13- Księga grodzka brańska z lat 1640-1641
4. KZS 3 Księga ziemska suraska nr 3 (1629-1630)
5. RIB 33 Переписи войска Литовскаго 1528, 1565, 1567 г., Земля Бельская [w:] Русская Историческая Библиотека, т. XXXIII, Петроград 1915, s. 124-182, 358-381, 1035-1181
6. Kap p. 40, 488-498 Kapicjana (Zbiory I. Kapicy-Milewskiego)
7. ADS 149 Acta visitationis generalis ecclesiarum palatinatus Podlachiae et Brestensis,
8. nec non decreta feformationis tempore episcopi Nicolai Prażmowski ex annis 1662-1664. Fundationes ecclesiarum dioecensis Brestensis et earu iura.
9. SEMSNO VI 29 Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, cz. I
10. Odapelatywne nazwy osobowe, opr. A. Cieślikowa, Kraków 2000, cz. II Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego, opr. M. Malec, Kraków 1995, cz. III Odmiejscowe nazwy osobowe, opr. Z. Kaleta, E. Supranowicz, J. Szymowa, Kraków 1997, cz. IV Nazwy osobowe pochodzące od etników, opr. E. Supranowicz, Kraków 1997, cz. V Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego, opr. Z. Klimek, Kraków 1997, cz. VI Nazwy heraldyczne, opr. M. Bobowska-Kowalska, Kraków 1995
11. SSNO III 280 Słownik staropolskich nazw osobowych, pod red. W. Taszyckiego, I-VI, Wrocław 1965-1983, VII, Suplement, opr. pod kier. M. Malec, Wrocław 1984-1987.
12. SEJS XV 181-182 Этимологический словарь славянских языков, под ред. О Н Трубачева , вып. 1-31, Москва 1974-2005, под ред. О. Н. Трубачева, А. Ф. Журавлева, вып. 32, Москва 2005, под ред. А. Ф. Журавлева, вып. 33-35, Москва 2007-2009

Z kolei w niemieckim rejestrze: Regesten von Einträgen in katholischen Kirchenbüchern Großpolens im Zeitraum 1628 – 1904,Teil 17 Regestennummer: 40.001 – 42.500 znajduje się szereg wpisów o włościanach i mieszkańcach Wsi Łubowo, niemniej na szczególną uwagę zasługuje wpis o rodzicu ur. w 1608 roku we wsi Droszew Marcina :40589 (Droszew)

1608.3/11. Marcin (Mn. Gałązki) s. N. Jana Gałęskiego Lubika i Jadwigi Czachorskiej Loskowny -- N. Mikołaj G. i N. Anna, N. O. Mikołaj Osiński S.J.
Lubik, może być obocznością od Łubik, znajdujemy wszak, że wpis dokonano w jęz. niemieckim;
dalej są kolejne zapiski:
40637 (Droszew)

1618.21/9. (Mn. Gałązki) (bez im.) dziecko N. Jana Lubika (Gałęskiego ?) i Jadwigi litera "N" oznacza Nobiles- szlachetny
40686 (Droszew)

1625.9/3. (M. Gałązki) Wojciech, s. N. Jana Gałęskiego Lubik i Jadwigi -- N. Wilczkowski z Kotowiecka i Anna, ż. Jakuba Gutowskiego
40742 (Droszew)

1634.26/10. Mikołaj, s. N. Mikołaja Gałęskiego i Doroty (z M. Gałązek) -- N. Jan Lubik i N. Kat. G-a- tenże jan Wpisany z Przydomkiem, bez nazwiska Gałęski, przydomek zastępuje tu już nazwisko;
40637 (Droszew)

1618.21/9. (Mn. Gałązki) (bez im.) dziecko N. Jana Lubika (Gałęskiego ?) i Jadwigi

40817 (Droszew)

1645.15/1. Sebastian, s. N. Tomasza Gałęskiego Patrzyk i Elżbiety (z Gałązek Mn.) -- NV. Kat. G. Lubikówna de ib.
i jako ciekawostkę podaję wpis:
41461 (Margonin)

1712.31/12. † JMD. Jan Gembicki klan nakielski (31/1. †) dz-c M. naprawca kość., † w Lubikowie
Idąc tym tropem w Tekach Dworzaczka odnajdziemy wpis: 1282 (Nr. 6) 1588
Bartłomiej Lubik Gałęski na dobrach nabytych dziś od Macieja Droszewskigo s. gniazdowskiego, tj. na "dziale" z 12 bissulków in confinio gramineti Jana Gałęskiego Panka w M. Gałąskach, Jadwidze Wilczkowskiej, c. o. Jana W. de Jedlecz żonie swej zap. 40 grz. pos. i t. w. (p. 51), Drosz. sprzed. mu te dobra za 100 zł. (p. 53)

Gałązki Małe">(zlokalizuj na mapie)
Mała wieś znajdująca się w gminie Nowe Skalmierzyce, ok. 18 km na północny-wschód od Ostrowa Wlkp. Liczy około 130 mieszkańców.
Historia
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1401 roku. Na przestrzeni wieków Gałązki należały m. in. do rodziny Gałęskich h. Lubicz, Franciszka Molskiego, Stanisława Przyspolewskiego herbu Topór, Macieja Milewskiego, Wilhelma Hilbiga. Po I wojnie światowej przeszedł na własność państwa.

Gałązki Wielkie">(zlokalizuj na mapie)
Wieś znajdująca się w gminie Nowe Skalmierzyce, ok. 18 km na północny-wschód od Ostrowa Wlkp. Liczy około 200 mieszkańców.
Historia
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1403 roku. Na przestrzeni wieków Gałązki należały m. in. do rodziny Gałęskich Lubik herbu Lubicz, Kotowieckich, Kostrzewskich, Sadowskich, Skarżyńskich. W 1906 roku majątek przeszedł na własność państwa i był dzierżawiony m. in. Ksaweremu Leporowskiemu.

ZNANE POSTACI HISTORYCZNE

I. Nazwisko Łubik:

1. W trakcie moich badań natknąłem się na adnotację o pewnym dominikaninie żyjącym w XVI wieku o następującej treści: Lubik Ambroży: imię(imiona)zakonne : CANO, Canus, Melchior (1509-1560) dominikanin, teolog

2. W Powstaniach Śląskich uczestniczył z kolei w stopniu kaprala Jan Łubik: Data urodzenia 1900-07-08 ,
Stopien / funkcja kapral
Pseudonim Pini
Miejscowość zamieszkania Lwów
Miejscowość stacjonowania/Oddział/Okręg / Obóz Szczakowa , Batalion II , Kompania V
http://www.pilsudski.org/powstania/szcz ... 396&filtr=

II. Nazwisko Skawiński:

1.SKAWIŃSKI, herbu Lubicz, Marcin, w roku 1578 służebnik Klimuntowskiej w Krakowskiem.
A. b. K. S. ks. p. 38. f. 66. i 137. Źr. Dz. XIV. 42. 47. zajmował wsie Skawinę i Skawinkę w pow. Szczyrzyckim;

2. Skawińscy - właściciele wsi Krzywaczka w Krakowskiem herbu Doliwa: Papież Grzegorz IX powierzył benedyktynom z Tyńca posiadanie rozlicznych wsi, w tym Dambrowy (Dąbrowy), bo tak się wówczas nazywała Krzywaczka. Nazwa Krzywaczka utrwaliła się dopiero w XIV wieku, wcześniej nazywano ją również Kriva Dubrova lub Krzywa Dambrowa. Ponieważ benedyktyni z uwagi na znaczną odległość wsi od klasztoru nie byli w stanie dobrze w niej gospodarzyć, wydzierżawili posiadłość mieszczanom krakowskim – Jakub i Paczołd (1311r.), Rudgierz (1337r.), Piesz (1365r.). Po 1388r. we wsi powstał folwark, który przez kolejne lata był również przedmiotem dzierżaw i zastawów. Właścicielami bądź współwłaścicielami byli m.in. Tomasz z Krzywaczki, Piotr z Kociny,
mieszczanin krakowski- Kasper Krugel, Michał ze Skawiny, Stanisław Skawiński, Daniel Skawiński, rodzina Skarbków ze Zręczyc, Stanisław Zebrzydowski, rodzina Niewiarowskich Krzywaczka stała się więc wsią szlachecką Krzywaczka jest też bez wątpienia najstarszą miejscowością gminy Sułkowice.

- i jeszcze spora dygresja na temat Skawińskich z Krzywaczki (zalecam skupienie) : 1415 Michał wójt ze Skawiny (protoplasta rodu Skawińskich) oraz niejaki Dobek z Jeżowa ręczą za Hermana Zelge mieszcz. krak.owskiego że ten zapłaci 220 grz. szer. gr Klemensowi z Turska. Jeśli nie zapłaci dług wzrośnie do 400 grz. i w tej sumie da Klemensowi wwiązanie do Krzywaczki i Bęczarki. Gdyby wwiązanie do tych wsi zostało mu zanegowane, będzie dochodził swych praw na poręczycielach (ZK 6 s. 92); jednakowoż w 1416 tenże Herman sprzedaje za 750 grz. szer. gr ww. Michałowi - Wójtowi ze Skawiny Bęczarkę i Krzywaczkę (ZK 6 s. 180)3; 1418 tenże Michał oprawia ż. Małgorzacie 60 grz. posagu i 140 grz. wiana na Krzywaczce (ZK 6 s. 451); 1428 Wiernek [ongiś?] z K. (ZP 21 s. 371).
1441-4 Stanisław Skawiński ze Skawiny i Krzywaczki, brat Rafała i Mikołaja ze Skawiny, ż. Jadwiga c. Sławca Czudnego z Topoli, dzieci Daniel, Zuzanna i Małgorzata (OK 6 s. 234; ZK 11 s. 499; GK 7 s. 509; 8 s. 690-1); 1441-6 Jadwiga z K. ż. Stanisława i wd. po nim, następnie ż. Andrzeja Trzewlińskiego (ZK 11 s. 500; 146 s. 586; OK 6 s. 722); 1441 Stanisław z K. oprawia po 200 grz. posagu i wiana ż. Jadwidze c. Sławca Czudnego [z Topoli] na połowie dóbr dziedz. w K. i Bęczarce (ZK 11 s. 500).
1444-80 Daniel z K. s. Stanisława, ż. Anna c. Wiernka z Bilska (ZK 12 s. 227; 16 s. 568; OK 2 s. 624, 643; ZK 146 s. 724; M. Kowalczyk, Wypisy do biografii Jana Długosza z ksiąg sądowych kurii metropolitalnej w Krakowie, Analecta Cracoviensia, 12, 1980, nr 60); 1444 Stanisław Skawiński ze Skawiny zobowiązuje się uwolnić Stanisława z Brodów i Jana z Libertowa od poręki 120 grz., danej za niego Michałowi z Zebrzydowic, pod gwarancją wwiązania w K. (GK 8 s. 690-1); 1446 Rafał ze Skawiny prepozyt kielecki ( przewodniczący kapituły katedralnej), oficjał generalny krakowski i kan., zobowiązuje się zapłacić 100 grz. wiana Jadwidze ż. Andrzeja Trzewlińskiego z Wielkiej Wsi, które należało do [jej pierwszego męża] Stanisława Skawińskiego z Krzywaczki, brata Rafała. Tenże Rafał poręcza za br. Mikołaja ze Skawiny, że wyrazi zgodę na ten zapis; Stan. Trzewliński z Wielkiej Wsi z s. Andrzejem poręczają za Jadwigę ż. tegoż Andrzeja, że stawi się ona w określonym terminie do ksiąg ziem. lub wiecowych i zezna, iż ww. Rafał z br. Mikołajem spłacili ją z posagu i wiana w wysok. 250 grz., oprawionych na połowie dóbr dziedz. [jej pierwszego męża] Stanisława z K., które to pieniądze nie powinny być wydane dzieciom Jadwigi z pierwszego małżeństwa z tymże Stanisławem, bratem Rafała. Jadwiga winna dokonać wpisu do ksiąg pod zakładem 400 grz. i wydać Rafałowi i Mikołajowi dok. oprawy. W imieniu zaś dzieci Jadwigi i Stanisława, tj. Daniela, Zuzanny i Małgorzaty, ciż br. Rafał i Mikołaj winni poręczyć i wpisać do ksiąg ziem. lub wiecowych, że po dojściu do lat sprawnych nie będą niepokoić o te pieniądze Jadwigi ani jej dzieci z drugiego małżeństwa (GK 9 s. 479-81); taż Jadwiga zeznaje, że ww. bracia Rafał i Mikołaj spłacili ją z ww. sumy; ciż bracia poręczają tejże Jadwidze, iż po dojściu do pełnoletności dzieci [jej i] Stanisława z K., stawią je w sądzie pod zakładem 500 grz., gdzie potwierdzą powyższą transakcję zawartą w ich imieniu przez stryjów. Jadwiga umarza zapisy posagu i wiana na K. i Bęczarce (ZK 146 s. 486-7); 1449 końcowy fragm. ww. sprawy (ZK 146 s. 567)4.
1450 Jadwiga ż. Zawiszy z Boryszowic pkom. król., c. Jana ze Skawiny, ustępuje za 400 grz. stryjom: Rafałowi kan. i oficjałowi krak. oraz prep. kiel. i jego br. rodz. Mikołajowi oraz Michałowi, a także dzieciom zm. Stanisława ze Skawiny z dóbr ojcowskich, m. in. z K. i Bęczarki (ZK 13 s. 409); 1458 Mikołaj z K. (ZK 15 s. 310); 1465 Daniel Skawiński z K. oprawia ż. Annie c. Wiernka z Bilska po 200 grz. posagu i wiana na połowie dóbr dziedz. i ma wnieść zapis do ksiąg ziem. pod zakładem 400 grz. (GK 17 s. 604 zp.: Anna kasuje zapis).
1467-80 Jan Skawiński wójt ze Skawiny, tenut. Lipowca, bratanek Rafała (GK 18 s. 202; ZK 146 s. 724); 1467 Anna c. Wernera z Bilska umorzy ww. zapis oprawy 400 grz. posagu i wiana pod warunkiem, że wyznaczeni przez bpa krak. Jana [Lutka z Brzezia] sędziowie Stanisław z Sieradzic kan. i oficjał krak. oraz dr Latoszyński orzekną rozwód Anny z Danielem. W przeciwnym razie Anna zatrzyma całą oprawę bez uszczerbku, a dotychczasowy zapis nie będzie miał mocy prawnej, dopóki obie strony nie ugodzą się w tej sprawie (SP 2, 3885); tenże Daniel ma dać cz. macierzystą po zm. Jadwidze ż. Andrzeja Trzewlińskiego siostrze Zuzannie ż. Mik. Skarbka [ze Zręczyc] (ZCz 4 s. 352: tekst urwany); tenże Daniel oddaje Żegocie alias Trepce z Obrażowic [dziś Obrażejowice] w wieczyste użytkowanie trzecią cz. dóbr w K. i Bęczarce, do których go wwiązuje (ZK 17 s. 460); 1467 tenże Żegota zapisuje Janowi i Bogdalowi [wójtom] ze Skawiny ww. dobra (GK 18 s. 202-3); 1468 tenże Żegota ustępuje Janowi ze Skawiny tenut. Lipowca ww. dobra (ZK 17 s. 503); prep. kiel. i kan. krak. Rafał ze Skawiny przekazuje bratankowi ww. Janowi wszystkie ruchomości [→ Skawina] oraz pieniądze, zapisy i długi na dobrach król. i dziedz. m. in. na K. i Bęczarce (SP 2, 3919); 1469 Daniel z K. aprobuje wszystkie ww. zapisy ww. [już] zm. Rafała na rzecz tegoż Jana, w tym części dotyczącej zm. Stanisława z K., ojca Daniela: 250 grz. posagu i wiana zm. matki Daniela Jadwigi, 100 grz. u Michała Zebrzydowskiego, 150 grz. u [Zawiszy] Boryszowskiego, 60 grz. u zm. Weszmuntowskiego i 200 grz. u siostry Daniela Zuzanny. Długi te Rafał spłacił własnymi pieniędzmi, które zapisał bratankowi Janowi Skawińskiemu; tenże Jan dla miłej zgody daje br. stryjecznemu Danielowi w dożywocie K. i Bęczarkę z wszystkimi przynależnościami. Daniel nie może tych dóbr alienować lub komukolwiek zapisać. Jeśli Daniel ożeni się, bez specjalnej zgody Jana nie może oprawić na nich żonie posagu i wiana. Daniel zadowolony z zapisu zeznaje, że zwalnia Jana od roszczeń o ruchomości i dobra dziedz. (ZK 152 s. 190-1); woźny sąd. Andrzej Grysz, wyznaczony na wniosek Daniela Skawińskiego z K. przez pstar. [krak.] do zajęcia dóbr K. i Bęczarka, zeznaje, że w tychże wsiach zajął czynsz od wszystkich kmieci i przychody z robocizn i nie wyda ich do czasu wyroku sądu w sprawie osób zgłaszających prawa do tych wsi (GK 18 s. 846); 1470 tenże Daniel płaci 6 gr winy laskowej Janowi Skawińskiemu tenut. Lipowca i tyleż sądowi, ponieważ, jak zeznał woźny, nie pozywał Jana o zbiegłego kmiecia oraz o takąż karę za niewłaściwy pozew w innej sprawie (GK 19 s. 19); 1475 tenże Jan zobowiązuje się zwrócić br. stryjecznemu (fratri germanis!, zamiast patruelis) Danielowi K. i Bęczarkę, które wcześniej odebrał Danielowi z powodu ich spustoszenia, pod warunkiem, że nie będzie tych dóbr dalej zaniedbywał i niszczył, a nawet je odbuduje i naprawi. Nie będzie obciążał kmieci nadmiernymi ciężarami czy jakimikolwiek posługami i zachowa ich stare zwyczaje i prawa. Jan zobowiązuje się zwrócić Danielowi 20 grz. czynszu, który zabrał z K. oraz zapłacić mu za zabite bydło tak, aby Daniel był zadowolony (GK 19 s. 1016); 1477 Jakub z Dębna wwda sand. i star. krak. ustanawia 200 grz. wadium w sprawie miedzy braćmi [stryjecznymi] Janem wójtem ze Skawiny i Danielem z K., że zachowają pokój i nie będą sobie czynić wzajemnie gwałtów ani zajazdów, a swoich krzywd będą dochodzić przed sądem (GK 20 s. 504); 1480 tenże Jan oraz Mik. Skarbek ze Zręczyc w imieniu swych dzieci z pierwszej ż. Zuzanny, układają się w następujący sposób: jeśli Jan będzie miał potomstwo, obejmie wsie K. i Bęczarkę, które trzyma obecnie jego br. stryjeczny Daniel, pod warunkiem, że po śmierci Daniela zapłaci ww. dzieciom 200 grz. Jeśli zaś Jan umrze bezpotomnie, wtedy te wsie przejdą na dzieci Mikołaja i Zuzanny. Strony uwalniają się od wzajemnych pretensji, a po śmierci Daniela pieniądze winny być wydane ww. dzieciom (ZK 146 s. 724).

Należy tu też zatem nadmienić kilka słów o samej Skawinie. 22 maja 1364 roku (10 dni po utworzeniu uniwersytetu krakowskiego) król Kazimierz Wielki założył Skawinę. Zakładając Skawinę nadał miastu prawo, w myśl którego miało ono się rozwijać i funkcjonować. Prawo to powszechnie nazywało się prawem magdeburskim lub niemieckim, wzorowane było na Magdeburgu, w którym zostało opracowane. W myśl tego prawa miasto miało posiadać własne władze - dziedzicznego wójta i ławę miejską, tj. kilkuosobowy zespół, pełniący funkcje sądu miejskiego.

O protoplaście rodu Skawińskich (wójtów)- Michale ze Skawiny Skawińskim:

W1394 roku opat tyniecki Mścisław sprzedał wójtostwo w Skawinie rycerzowi pochodzenia niemieckiego Michałowi de Berith und Baal zwanego Pusznikiem (Puszkarzem), herbu Doliwa, za cenę 300 grzywien. Uposażenie wójta skawińskiego stanowiły wówczas: zamek (castrum) kramami, ławami przekupniów i rzemieślników, łaźnia, dwa młyny, dwa wolne łany ziemi, dwie łąki, ogród na tyłach grodu, wyspa z zagajnikiem między Skawinką a młynówką, pięć sadzawek i prawo połowu ryb w Skawince. Mieszkańcy Skawiny i przedmieść byli zobowiązani do mielenia zboża tylko w młynach wójta, który pobierał szóstą część czynszów płaconych przez mieszczan i trzecią część kar sądowych. Z kolei wójt płacił klasztorowi dziesięcinę ze swoich dwóch łanów. To on sądził mieszczan we wszystkich sprawach karnych, a sam odpowiadał przed opatem lub sądem klasztornym. W czasie wojny był zobowiązany wysłać na wojnę konnego zbrojnego pachołka z kuszą oraz miał obowiązek udzielić schronienia opatowi wraz z zakonnikami. Z zawartego w dokumencie Mścisława opisu wójtostwa skawińskiego i z późniejszej wzmianki z 1413 roku wynika, że wójt swą siedzibę ulokował w zamku królewskim.

3. Duchowni o nazwisku Skawiński:

- Maciej Skawinka ze Skawiny- benedyktyn , opta zm w 1477,

- Stanisław Skawinka Skawiński z Krakowa- kanonik regularny, profesor teologii, rektor Uniwersytetu Krakowskiego (1450-1527),

- Pankracy Skawiński - franciszkanin konwentualny (1675-1727),

- Szymon Skawiński- duchowny rzymskokatolicki (1738-1796)

Podczas badań nad genealogią mojej rodziny odkryłem wiele nazwisk i zagadkowych meandrów w losach moich antenatów.

Oprócz tych nazwisk na uwagę zasługują jeszcze poniższe nazwiska w mojej genealogii:

- Skowron (Szkowron- odmiana w zaborze Austriackim) - mój przodek był właścicielem młyna
Skowronowie jako młynarze występują także w Podkarpackiem i w Częstochowskiem gdzie jest nawet wieś Skowronów.
- występuje również Skowron h.Prus I - Seweryn Skowron (ad.1576) ZIEMIA KRAKOWSKA.

- KRUK
- KNAPA (oboczność Knapik, Knapczyk)
- WIKTOR
- BALON (pochodzenia węgierskiego)
- ŚLIWIŃSKI
- GANDOR
- nazwisko GANDOR- wg Stankiewicza pojawia się w Polsce w 1622, pochodzi zaś od niemieckich nazw osobowych Gand, Gant, te zaś od imion na Gando- Obecnie uważa się, ze jest to nazwisko flamandzkie posiadam dodatkowe informacje od jednego z postowiczów : W 1845 roku w Nawarzycach Wojciech Srzednicki h Pomian żeni sie z wielmożną Emilią Gandor, która prawdop. urodziła się w Czemiernikach w lubelskiem ale brak potwierdzenia, ze faktycznie stamtąd pochodziła. Córka Tomasza,Erazma i Róży. Mieszkała w parafii Wawrzeńczyce w powiecie miechowskim.

-KWADRANS (dawniej Quadrans)

Moja praprababka Franciszka Kwadrans była córką Józefa Kwendrans (poprawnie Kwadrans dawniej Quadrans) i Agnieszki Śliwińskiej (ślub 25.09.1822). Jej ojciec - Józef ur. ok. 1794r. był synem Floriana Kwadrans i Marianny Florek (drugiej żony Floriana, pierwszą była (sic!) Teresa Śliwińska). Florian był zatem bardzo płodny, bo ur. 3.05.1746r. jako syn Grzegorza Kwadransa i Katarzyny, a Grzegorz ur. 12.03.1717r. był synem Mikołaja Kwadransa oraz Teresy. Dalsze dzieje rodu Kwadrans są jeszcze bardziej ciekawe. Cała gałąź rodu Kwadrans zamieszkiwała Przeciszów, który w tamtych czasach należał do zakonu Dominikanów'

Przeciszów został założony w XIII wieku przez osiadłych tu rycerzy niemieckich i tu należy skierować się do Erfurtu w Turyngii w Niemczech, gdzie nazwisko Quadrans występuje już w XII wieku jako nazwisko bogatych mieszczan i kupców oraz urzędników spośród których warto wymienić:

- Ulricus Quadrans senior ur około 1175 roku

- Urich Quadrans ur. około 1205 zm. 1265 Prokurator Erfurtu, jego żoną była Katharina Christine Vitzthum von Apolda ich córka:

-Agnes Quadrans urodzona w 1235 roku, której małżonkiem został Giselherus von der Sachsen-Stammlinie, a ich dzicie to: Junker Tilo II von der Sachsen, Siboldus von der Sachsen i Heinrich von der Sachsen

Nazwisko QUADRANS, nie jest nazwiskiem słowiańskim i przecież nie niemieckim tylko czysto łacińskim i oznacza monetę rzymską- prawdopodobnie więc rodzina jako kupcy przybyli do średniowiecznego Erfurtu z Rzymu. Nie może tez dziwić małżeństwo córki rodziny mieszczańskiej (choć majętnej, Agnes była tez córką urzędnika-prokuratora jak ustalono) w tamtych czasach mieszczanie i kupcy wstępowali w szeregi szlachty głównie ze względów finansowych czyli stanu posiadania tych pierwszych)

SKAWIŃSKI oraz ŁUBIK
Co warte uwagi w mojej genealogii są dwie odrębne linie Skawińskich:

Łubik-Skawińskich oraz Skawińskich bez przydomka Łubik

Zacznę od drugiej (po kądzieli- z tej wywodzi się moja praprababka Zofia Skawińska córka MICHAŁA MATEUSZA SKAWIŃSKIEGO)

Praprapradziadek : Michał Mateusz Skawiński, syn Augusta Skawińskiego i Małgorzaty Ciara9nazwisko węgierskie) (21.09.1813-...), ślub 20.11.1834 z Anną Kowalczyk, córką Jana Kowalczyka i Zofii Gandor (15.08.1812-...)

Prapraprapradziadek Augustyn Skawiński, syn Sebastiana Skawińskiego i Katarzyny (ur. ok.1781-...) - wpis w księdze parafialnej na chrzcie : Skawiński, przy ślubie : Łubik (w tym samym czasie żył bowiem w tej samej miejscowości jego rówieśnik Augustyn Skawiński - także mój przodek w linii bocznej- to syn Sebastiana Skawińskiego, wnuk Norberta Skawińskiego- tenże Augustyn miał syna Michała Mateusza Skawińskiego, a Michał Mateusz miał córkę Zofię, która wyszła za Karola Łubika z linii Łubik-Skawińskich)

Praprapraprapradziadek Sebastian Skawiński, rodzice wspomniany NORBERT Skawiński i Regina (...-...) poślubił był Katarzynę z tego małżeństwa pochodzi mój przodek, ale...uwaga Sebastian Skawiński syn Norberta Skawińskiego po śmierci Katarzyny żeni się ponownie w 1799 roku w wieku 65 lat z Anną Kotkowską vel Kotcowską (córką Stanisława i Anny- Kotkowski to nazwisko które pojawia się w Krakowie i jest także wieś Kotki)

Natomiast mój najdalej ustalony przodek z drugiej linii - wprost po mieczu- Tomasz Łubik -Skawiński (ur. 1732), świadkami na jego ślubie byli szlachetni Laurenty i Stanisław Olesińscy ( h.Lubicz) podówczas właściciele młyna.