Barański

Ci nasi Barańscy byli już z dawna bardzo uczeni i świątobliwi. Bo oto np. w r. 1751 ks. dr Wojciech Barański został rektorem Akademii Chełmińskiej. Dla mniej zorientowanych przybliżę, że powstała ona w 1489 r. w Chełmnie – wówczas w mieście powiatowym należącym do regencji Kwidzyńskiej – na wzór akademii bolońskiej. Od r. 1691 stała się filią akademii krakowskiej. Pod rządami pruskimi coraz bardziej podupadała, aż w 1825 r. uległa likwidacji.
Od r. 1683 Ks. Wawrzyniec Barański był proboszczem w Rumii, wówczas dużej wsi na Kaszubach. Wg wizytacji z 1583 r. już wtedy stał tam kościół drewniany, a tamtejszy pleban władał duszami kilku sąsiednich wsi i był właścicielem 4 włók.
Ks. Antoni Barański w 1724 r. proboszcz we wsi Trzebieszów pow. Łukowskim. Stał tam kościół murowany, którego fundatorem był prawdopodobnie sam Władysław Jagiełło.

„Lista Strat Wojska Polskiego . Polegli i zmarli w wojnach 1918 – 1920” wymienia 23 osoby o nazwisku Barański, którzy złożyli swe życie na ołtarzu Ojczyzny. Sadząc po niskich szarżach wojskowych musieli to być młodzi chłopcy, którzy na ochotnika poszli wyrąbywać granice Rzeczypospolitej. Miejsca śmierci wskazują, że oddali życie za nasze Kresy Wschodnie, które już niedługo miały się okazać nie naszymi:

Barański, szer. 28 p. strzel. Poległ 2.IX.Bełz
Barański Antoni, plut. 23 p.p., poległ 24.XII 1920
Barański Antoni, strz. 53 p. strz., poległ 12.VII.1920 Frydrychówka
Barański Antoni Bolesław, ul. 5 p. uł., zmarł na cholerę 13.II.1920 Szpital polowy nr 207
Barański Franciszek, wachm. żandarm. woj., zmarł na cholerę 29.XI.1919 Stanisławów
Barański Franciszek, szer. 31 p.p., zmarł na cholerę 20. VII.1920 Rzeszów
Barański Józef, kapr. 27 p.p., zmarł na cholerę 5.I.1920 Częstochowa
Barański Józef, szer. 1 p.p. leg., zmarł na cholerę 19.I.1920 Zamość
Barański Józef, ul. 5 p. uł., zmarł 20.II 1920 szpital polowy nr 207
Barański Józef, szer. 32 p.p., zmarł na cholerę 23.VII 1920 Warszawa
Barański Marcin, szer. 29 p.p., zmarł na cholerę 27.IX. 1920 Grupa
Barański Marian, strz. kowień. p. strzel., poległ 25.VIII.1920 Leman
Barański Mieczysław, szwol. 1. p. szwol,. poległ 4.VII1919
Barański Stanisław, strz. 53 p. strz., zmarł na cholerę 17.III.1920 Lwów
Barański Stanisław, szer. 8. p.p. leg., zmarł na cholerę 13.X. 1920 komp. samoch. 3. dyw. piech,
Barański Wacław, plut. 25 p.p., zmarł na cholerę 20.XI. 1919 Kielce
Barański Walerian, ppor. 61 p.p., zmarł od ran 9.XII.1920 Poznań
Barański Wawrzyniec, szer. 9 p. sztrz. wlkp. zmarł na cholerę Poznań
Barański Władysław, szer. 105 p.p., utonął Horyń
Barański Władysław strz. miński p. sztrz. utonął
Barański Władysław, szer. 37 p.p., zmarł na cholerę 18.IX.1920 Lwów
Barański Władysław, pchor. 5 p.a. p., zmarł na cholerę 25.VIII.1919 Lwów
Barański Władysław, zmarł na cholerę 8.I.1920 Wołkowysk

Bożena Brun-Barańska (1919 – 1993), artystka operowa. Próżno by szukać jej biografii w Wikipedii, w słownikach i encyklopediach. Skłócone środowisko artystyczne bardziej zajęte jest sobą i ani dba o upamiętnianie gwiazdy, która przez wiele lat oślepiała blaskiem swoje rywalki.
Poznałem ją jako widz operowy i od razu zachwycił mnie timbr jej pięknego mezzosopranu.
Byłem wtedy w okresie fascynacji muzyką operową znanymi wówczas divami operowymi i wszystkie bilety uczniowskie wykorzystywałem do maksimum. Raz w tygodniu regularnie zaliczałem jeden spektakl muzyczny.
Nie była pięknością w typie dzisiejszych kobiet anorektyczek, pozbawionych atrybutów swej płci. Odwrotnie, miała je w ilości świadczącej o pełni kobiecości. Była wysoka i korpulentna. Na scenie poruszała się jak wielka dama. Jej piękny głos do dziś dźwięczy mi w uszach i rozpoznałbym go wyłącznie ze słyszenia.

Bożena Brun-Barańska urodziła się w Warszawie 3 marca 1919 r. Pochodziła ze znanej warszawskiej rodziny Brunów, właścicieli firmy metalowej „Krzysztof Brun i Syn” (Senatorska róg Bielańskiej). Pierwsze informacje o jej życiu artystycznym do jakich dotarłem pochodzą z Kuriera Codziennego (1947/nr 7). Wtedy to, wraz z Haliną Mickiewiczówną, Barbarą Hesse Bukowską, Stanisławem Młynarczykiem i in. dawała koncerty dla braci robociarskiej w warszawskich fabrykach. Był to okres poszukiwań własnej drogi artystycznej. Z tego roku pochodzi też informacja o jej występach na Scenie Muzyczno-Operowej (tak wtedy nazywał się Teatr Rozmaitości przy Marszałkowskiej 8) w roli Pani Page w „Wesołych kumoszkach z Windsoru” O. Nikolajego. Ale tu za wcześnie jeszcze było na błyskotliwe sukcesy. W latach 1948 – 1950 przez dwa sezony wiąże się z Operą Wrocławską. Tam występuje w "Strasznym Dworze" Moniuszki, w „Carmen” Bizeta, „Cyruliku sewilskim” Rossiniego, „Rycerskości Wieśniaczej” Mascaniego. W r. 1951 przenosi się do Poznania i w dwóch sezonach gra partię tytułową w operze "Carmen". Dostrzega ją Wiktor Brégy i w 1954 r. angażuje do reżyserowanej przez siebie w sali warszawskiej „Romy” opery „Czterech gburów” Wolffa- Ferarriego. Odtąd już, aż do końca pozostaje związana ze swym rodzinnym miastem i sceną operową, a od 1974 z Teatrem Wielkim. I tu przeżywa szczyty swej kariery artystycznej. Występuje w „Borysie Godunowie”, „Madame Butterfly”, „Carmen”, „Strasznym Dworze”, „Fauście”, „Eugeniuszu Onieginie”, „Damie Pikowej” i in. Partnerują jej najwięksi gwiazdorzy lat powojennych: Kazimierz Pustelak, Zdzisław Nikodem, Andrzej Hiolski, Bernard Ładysz, Bogdan Paprocki i in. Współpracuje z najlepszymi reżyserami:( wspomnianym już) Wiktorem Brégy, Ludwikiem René, Aleksandrem Bardinim, Adamem Hanuszkiewiczem, Lidią Zamkow, Kazimierzem Dejmkiem, Danutą Baduszkową, Witoldem Grucą i in.

Na swym koncie Bożena Brun-Barańska miała też role aktorskie w TVP. W reżyserii Bardiniego wystąpiła w sztuce „Miłość don Perlimpina” F.G. Lorca (1963) i „Pan Generał” J. Anouhila (1970) oraz w sztuce „Pierwszy interesant” D.A. Graniła (1970) w reżyserii Jerzego Antczaka.
Ostatnią jej rolą była postać Floriany w wodewilu „Romek i Julka” T. Kwiatkowskiego i A. Mleczki w Teatrze na Targówku, którą grała w sezonie 1984 r. Zmarła 7 września 1993 r. i spoczęła na cmentarzu Bródnowskim (16 R IV 2). Była odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.

Copyryght by andrzej_b2
Przetwarzanie w jakiejkolwiek formie, wyłącznie za zgodą Autora.

Ps. W dniu śmierci Bożeny Brun-Barańskiej zmarła też Matka Autora.

Bożena Brun-Barańska. Zdjęcie portretowe (ze Zbiorów NAC)

Bożena Brun-Barańska w roli Cześnikowej i Andrzej Hiolski jako Miecznik podczas premiery „Strasznego Dworu” w odbudowanym Teatrze Wielkim w Warszawie 20 listopada 1965 r. (ze Zbiorów NAC)

Jadwiga Barańska, popularna aktorka filmowa i telewizyjna, Któż nie pamięta jej kreacji w „Hrabinie Cosel”, „Trędowatej”, „Nocach i dniach”?
http://pl.wikipedia.org/wiki/Jadwiga_Bara%C5%84ska


Jadwiga Barańska i Jerzy Kamas w „Nocach i dniach” (Zdjęcie z Arch. PAP)

Dla miłośników talentu Jadwigi Barańskiej niespodzianka. Walc z filmu „Noce i dnie”:

http://www.youtube.com/watch?v=0o38F0zf ... re=related

Witam,

bardzo proszę o zamieszczenie powyższych notek biograficznych w Słowniku Biograficznym.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta Czerwieniec

bardzo proszę o zamieszczenie powyższych notek biograficznych w Słowniku Biograficznym.

Za późno, tematykę autorskich biografii zakończyłem. Może jeszcze kiedyś w przyszłości...
Dla wyjaśnienia, przy innych wątkach biograficznych zawsze odwołuje się do literatury.

Pozdrawiam

Panie Andrzeju.Edmund Barański i Henryk Barański to bracia.Własnie przed chwilą dostałam maila od wnuka Henryka.Nie chcę pisać nic co naruszyłoby jego prywatność.Przyjemność podzielenia się informacjami o Barańskich zostawię ich potomkowi,a panu dziękuję,za to że pańskie informacje pomogły w poszukiwaniach.
Pozdrawiam Urszula Kubiak,albo krótko Ula.

Cieszę się Pani radością.

W Księdze Pamiątkowej wydanej staraniem Komitetu Obywatelskiego w 40 rocznicę Powstania Styczniowego (Lwów 1904) występuje Feliks Barański ur. 1838 r. por. wosk austriackich. W randze majora był członkiem oddziałów Józefa Wysockiego i Mariana Lelewela-Borelowskiego. Brał udział w bitwach pod Radziwiłłowem, Batorzem i w największej bitwie Powstania, pod Panasiówką. W tej ostatniej bitwie ciężko ranny został sam Lelewel i zmarł w wyniku odniesionych ran. W 1933 r. został ekshumowany i pochowany na cmentarzu w Batorzu.

Barański Władysław (8.IX.1903), komp. czynny (oficer). Okręg II Związku Strzeleckiego.

(Lista Oficerów Związku Strzeleckiego, Warszawa, lipiec 1936)

Baronjusz (Baronius) Marcin, właściwie Marcin Barański, pochodzący z Jarosławia. Jako kleryk w 1600 znalazł się w Rzymie i tam nazwisko swe zlatynizował. Opracował spis patronów polskich, czynił też dla franciszkanów wyciągi świętych ich patronów. Po r. 1610 już o nim nie ma wiadomości. Zapewne zmarł nie otrzymawszy święceń kapłańskich.
Spis jego pt. „Monstra Sanctorum” został dopiero pośmiertnie wydany (1645) w Krakowie przez Pruszcza. Wydawca jednak przemilczał autorstwo. Wykorzystał też ów spis w wydanej w 1662 r. przez siebie „Fortecy Duchownej”, i tu także nie wymieniając nazwiska Baronjusza (Barańskiego).
(wg PSB, t. I, Kraków 1935, s. 307)

Barańscy, mieszkańcy Lwowa (1902)

Barańska Ludwika, właśc. real. Gołębia 5
Barański Antoni, dr, prof. Akademii Weterynaryjnej, Chorążczyzna 24
Barański Bronisław, magazynier, Żółkiewska 90
Barański Franciszek, inż., Wydział Krajowy, Łyczakowska 16
Barański Franciszek, radca sądowy, Św. Mikołaja 10
Barański Jan, emeryt. rewident Namiestnictwa, Hausnera 8
Barański Stanisław, pomoc handl., Sadownicka 10
Barański Tomasz, strażnik policji, Piastów 21
Barański Wilhelm, magazynier kolej., Szeptyckich 17
Barański Władysław, emeryt. poborca, pl. Dąbrowskiego 4
Barański Władysław, asystent dyr. Skarbu, Frydrychów 9

Barańscy, mieszkańcy Lwowa (1913)

Barańska Jadwiga, nauczycielka, pl. Mariacki 10
Barańska Maria, wdowa po urzędn., Cetnerowska 7
Barańska Seweryna, rentierka, Barska 6
Barański Aleksander, pomoc kancel., Asnyka 11a
Barański Bogdan, lekarz pułkowy, Łyczakowska 16
Barański Emil, lekarz, Piaskowa 3
Barański Franciszek, prof. gimnazjum, Św. Marka 16
Barański Franciszek, emeryt, radca dworu, Łyczakowska 14
Barański Henryk, korespondent, Gródecka 68
Barański Jan, handl., Kochanowskiego 78
Barański Józef, urzędnik kolej., Szumlańskiego 2
Barański Julian, stolarz, Trauguta 1a
Barański Kazimierz, stolarz, Wilczków 6
Barański Kazimierz, prof. gimnazjum, Św. Marka 16
Barański Michał, lekarz, Pijarów 40
Barański Piotr, starost. Namiest., Zamojskiego 18
Barański Robert, kapital., Gliniańska 9
Barański Romuald, kupiec, Kr. Jadwigi 8
Barański Stefa, muzyk, Łyczaków 14
Barański Tomasz, woźny, Na Błonie 52
Barański Tomasz, emeryt. insp. policji, Polna 71
Barański Władysław, rewident Skarb., Zimorowicza 10
Barański Zenon Wiktor, kupiec, Jadwigi 8

Barańscy, właściciele dóbr tabularnych w Galicji (1902)

Barańskiego Kazimierza spadkobiercy, Radłowice, Sambor
Barańska Klotylda, Rozhucze, Lubieniec, Stryj
Barański Zulin (?), Stryj
Barański Michał, Kończyska, Zakliczyn, Brzesko
Barański Tadeusz, Sieminiszów, Stryj
Barański Włodzimierz, Łukawica Niżna, Stryj

„ ... W przepięknym Podkarpaciu, w okolicy Stryja, rozsiadła się bogata w zwierza i pełna tradycji knieja Siemiginów i Rozhucze. Odziedziczyl ją po wielkim myśliwym ojcu, Włodzimierz Walery Barański zwany powszechnie Włodunio. Treścią i celem jego życia było myślistwo, tak był nastawiony jego dom i otoczenie, tak zagospodarowane knieje. Skutkiem tej jednostronności szwankowało naturalnie gospodarstwo, a że w niezmiernej dobroci serca pomagał potrzebującym i dawał się naciągać przez liczną rzeszę pseudoprzyjaciół, popadał często w kłopoty finansowe, egzekucje, zajęcia nieruchomości i protesty wekslowe. Przed władzami skarbowymi i sądowymi ukrywał zawsze starannie broń, a zwłaszcza wspaniałe trofea, a miejsca ukrycia nie zdradzał nawet najlepszemu przyjacielowi. Tylko na gremialne polowania lub na przyjazd ważnego gościa, obwieszone nagrodami i trofea, zajmowały wszystkie ściany ogromnej jadalni, wciskając się z braku miejsca i do komnat. Zadowolony i szczęśliwy oglądał Włodunio swój myśliwski dorobek...”

Fragment z książki Z. Sroczyńskiego: Sroczyńscy. Opowieści rodzinne. K-ów 2001, s. 196

Jeśli p. Sroczyński był dobrze poinformowany o sytuacji finansowej Włodzimierza Barańskiego, to istotnie niefasobliwość Włodunia w gospodarowaniu była wielka. Jeszcze na początku XX wieku w skład jego dóbr Łukawica poczta Stryj wchodziły dwa dwory: w Łukawicy Niżnej i w Siemiginówce, dwa folwarki w Łukawicy Wyżnej i w Siemiginówce oraz gorzelnia w Łukawicy Niżnej. Kontyngent (miesięczny) gorzelni wynosił 860 hektolitrów, a przedsiębiorcą prowadzącym był niejaki Lesior Ungar. Ponadto w Łukawicy Niżnej była prowadzona hodowla bydła opasowego i drobiu.
Coś istotnie musiało być na rzeczy, bowiem przed 1936 r. w Łukawicy gospodarzył już Tadeusz Barański. Kim był? Nie udało mi się ustalić.

Wycinek prasowy

Zabójstwo pomocnika komisarza
(Kur. Warsz. Nr 147/1906, s. 8-9; 29 maja, wtorek)

„Dziś przed samą godz. 11 w południe pełnomocnik komisarza VII cyrkułu wolskiego, sekretarz gubenialny, Stanisław Kowalski wsiadł przed kancelarią cyrkułu przy ul. Chłodnej do dorożki jednokonnej, każąc wieźć się na ul. Elektoralną nr 4, do domu, gdzie z powodu wydarzonego przed kilkoma dniami pożaru miała się zebrać komisja ogniowo-ubezpieczeniowa.
Z komisariatu wsiadł do dorożki towarzyszący mu młody policjant Wojciech Barański (powinno być Roch – przyp. a_b2). Z powodu deszczu buda była podniesiona. Kiedy dorożka wioząca Kowalskiego i Barańskiego dojeżdżała do ul. Solnej, przed domem nr 24 przy ul. Elektoralnej, z drugiej dorożki, również z budą podniesioną, jadącej za dorożką Kowalskiego, rozległ się nagle strzał. Przestraszony nim widocznie dorożkarz przystanął, a wówczas z dorożki tej wyskoczyło trzech młodych mężczyzn, z których dwaj dopadli pędem do dorożki wiozącej Kowalskiego, wskoczyli na jej stopnie trzymając się ręka zawiasów budy drugą rękę wsunąwszy w nią, niewidziani przez tak znienacka napadniętych, strzelali do Kowalskiego i Barańskiego na oślep à bout portant.
Cała ta scena rozegrała się w mgnieniu oka, poczem trzej sprawcy zamachu zeskoczyli z napadniętej dorożki i zbiegli w ul. Solną, przez nikogo nie ścigani. Dorożkarz wiozący Kowalskiego i Barańskiego zaciął konia i dowiózł obydwu do położonego kilkadziesiąt kroków Szpitala Św. Ducha, gdzie służba szpitalna wyniosła obydwu z dorożki już dogorywających, wydających ostatnie tchnienie.
Pomocnik komisarza Kowalski , siedzący z prawej strony był w pół zgięty w budzie, i jak twierdził lekarz miejscowy otrzymał trzy kule z browninga – wszystkie w klatkę piersiową, z których jedną w serce, przy czem uległy przestrzeleniu mankiety prawego rękawa i szynel.
Policjant Barański otrzymał pięć kul, również w klatkę piersiową i serce. O ratunku nie mogło być mowy. Zgon nastąpił natychmiast.
Obadwa trupy pod osłoną dwóch żołnierzy przeniesione zostały najpierw do separatki na parterze oznaczonej nr 5, skąd niebawem przeniesiono je do sali sekcyjnej, gdzie oczekują zejścia władz sądowych.
Zabity pomocnik komisarza Stanisław Kowalski był katolikiem, rodem z Guberni Podolskiej. W cyrkule VII-ym był pomocnikiem od stycznia, dokąd przeniesiono go z Cyrkułu X-ego nowoświatowego.
Zabity policjant Barański, również katolik, od niedawna służył w policji warszawskiej, przeniesiony do niej ze straży ziemskiej.”

http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/di ... ?pid=37415

W książce Marka Kwiatkowskiego pt. Niechaj twych ulic wiatr nie owionie… Warszawa 1973, w końcowych akapitach rozdziału „Dynasy”, autor pisze: „(…) W r. 1937 rozebrano tor [kolarski – a_b2], wycięto stare drzewa (…). Pozostała tylko stara nazwa Dynasy i garść wspomnień. Starzy pamiętają Dynasy jako miejsce triumfów [kolarskich – a_b2] Holewińskiego i braci Barańskich, młodsi Szymczyka i Langego oraz motocyklisty Choińskiego”.

[] Kur. Warsz. 1856, nr 312, s. 1602.

Uwaga: Zachowano autentyczne określenia.