Krynka 3.12.1863

Z prasy
Po rozwiązaniu oddziału Lelewela, dowódzca konnej gwardji Gustaw Zakrzewski udał się w 60 koni na Podlasie; tam w lasach zorganizował w cichości oddział, który w końcu przeszłego miesiąca wynosił 450 ludzi, uzbrojonych bronią, zbywającą oddziałom Lutyńskiego i Leniewskiego. Dnia 29. listopada zajął Zakrzewski wieś Krynkę, położoną na lesistem wzgórzu.
Maniukin prowadząc z sobą 1200 Moskali, pospiesznemi marszami przez Zbuczyn i Skurzec, podsunął się pod Krynkę, i próbował dnia 2. grudnia pod wieczór wyprzeć z tamtąd nieprzygotowanych powstańców, lecz z małą stratą ze strony tychże został odparty. Zakrzewski nie chcąc ryzykować podwód z bronią, amunicją i bagażami, któreby mógł utracić idąc przebojem przez otaczających go zewsząd Moskali, postanowił się bronić. Za pomocą 80 włościan, którzy dobrowolnie swoją pomoc ofiarowali, obwarowano folwark, otoczony niskim murem, o ile się to przez jedną noc zrobić dało; 70 jeźdzców i 62 strzelców pozostało we wsi; główny korpus obsadził improwizowaną warownię. Rano 3.grudnia zaatakowali Moskale najprzód najbliżej położoną karczmę, zajęli ją, a następnie wyparli powstańców ze wsi, którzy cofnęli się do głównego oddziału na folwark.
Maniukin widząc, że ogień z ręcznej broni, nieustający od kilku godzin, żadnej nie robi szkody powstańcom, kazał powtórnie iść do ataku. Dzielnie bronili się Polacy; Zakrzewski w stanowczej chwili na czele swoich strzelców zrobił wycieczkę z folwarku, uderzył z bagnetem w ręku na zdziesiątkowanych Moskali i wyparł ich do wsi.
Korzystając z tego Zakrzewski wyprawił podwody pod zasłoną kawalerji w przeciwną strone, a sam z piechotą postępował zwolna za uchodzącym nieprzyjacielem. Potem widząc, że furgony już w bezpiecznem miejscu, zwrócił się w północno-wschodnim kierunku, nie zaczepiany więcej od Moskali.
[Gazeta Narodowa 13.12.1863]