Łaskarzew 28.01.1863

Po nieudanym napadzie na Stok Lacki udał się Lewandowski na objazd województwa a objąwszy dowództwo zbierających się koło Maciejowic ochotników, postanowił uderzyć na rotę piechoty, stojącą w Łaskarzewie. Skoro atoli zbliżył się ze swymi 130 powstańcami do Łaskarzewa, moskale będąc uprzedzeni, już przed miastem zastąpili mu drogę.
Ponieważ inny oddziałek miał się zbierać równocześnie z drugiej strony Łaskarzewa, okrążył Lewandowski miasto, aby wspólnemi silami wtargnąć w ulice miasta. Ale i tu przywitani ogniem karabinów moskiewskich, powstańcy rozproszyli się a Lewandowski z pozostałą garstką kilkudziesięciu pomaszerował do Białej, mając rannego niejakiegoś Olszewskiego, oraz 1 zabitego: sołtysa z Dłużniewa.

W dniu 27 stycznia 1863 roku szlachta z okolic Garwolina zebrała się we wsi Rowy pod Łaskarzewem. Zawiadomiony o tym płk Lewandowski natychmiast tam pojechał. Zebrana szlachta "piorunowała przeciw półgłówkom, którzy nic nie mają do stracenia i kraj w nieszczęście wtrącają" i oświadczyła Lewandowskiemu "że nic nie da, ani pieniędzy, ani koni, ani żywności, że niech sobie piją piwo ci, którzy je nawarzyli"). Lewandowski ostro skrytykował takie stano-wisko i zagroził zebranym sankcjami karnymi jeżeli nie wezmą udziału w walce o niepodległość. Następnie rozkazał wszystkim młodym obecnym na zjeździe aby stawili się 28 stycznia w obozie maciejowickim lub koło kaplicy,,św. Onufrego" w lesie za Łaskarzewem. Przed świtem 28 stycznia na czele 130 osobowego oddziału z Maciejowic i ochotników zebranych pod Łaskarzewem zaatakował Łaskarzew. Stacjonująca tam kompania saperów kapitana Kirijewskiego ostrzelana silnym ogniem karabinowym, nie znając sił powstańczych, opuściła Łaskarzew. Wkroczyła ponownie rano po odejściu powstańców, którzy mieli jednego poległego, sołtysa z Dłużniewa, i dwóch rannych, w tym Pawła Kliczka z Łaskarzewa. Straty rosyjskie wynosiły natomiast, według jednych źródeł jednego, według innych 7 rannych). Po walce część powstańców, a wśród nich Ratyński, były dzierżawca folwarku Podobłocie i brat Władysława Żelkowskiego opuściła oddział). Z pozostałymi Lewandowski pomaszerował do Białej.
[Gnat-Wieteska Zbigniew, Lata manifestacji i walki (1861-1864), Garwolin 1984]