klasa poetyki

Klasa "humaniorów", "humanitas".
Średni stopień nauki w gimnazjach - czyli szkolnictwie średnim na ziemiach polskich od XVI do XIX wieku. (Artykuł o szkolnictwie gimnazjalnym)
Wiek uczniów w tej klasie to ok 14 lat, z rozpiętością 13-18 retoryki. Etap był poprzedzony zazwyczaj 3-letnim okresem gramatyki, po zakończeniu zaś następowała nauka w klasie retoryki.

Celem nauki w klasie poetyki było przygotowanie gruntu pod wymowę, rozwinięcie bogactwa i właściwości języka (copia i proprietas), zdobycie erudycji oraz wstępne poznanie reguł retoryki. Czytano przede wszystkim poetów (Wergiliusz – szczególnie Eneida, Horacy, Owidiusz, elegie, epigramy), historyków (Cezar, Salustiusz, Liwiusz) i łatwiejsze teksty Cycerona. Kładziono nacisk na formę poetycką, metrykę, styl artystyczny, naśladowanie wzorów (komponowanie od, elegii, epigramów). Wprowadzano też elementy historii i moralistyki poprzez lekturę.
To była klasa „literacka” i "estetyczna" – uczyła smaku, rytmu, obrazowości i elegancji wyrazu, a nie tylko poprawności.⁠