Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Uczeń z Jarosławia biorący udział w powstaniu styczniowym. Przypłacił ten akt patriotyzmu życiem oddanym na polu walki.

Ur. 1835 Warszawa, miejscowość w 1923: Góra Kalwarja, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-973

powstaniec 1863, poch. Warszawa - Powązki Wojskowe

ppro. (1835) Góra Kalwarja

1863.05.23 osadzony w kieleckim więzieniu jako więzień polityczny. Opuścił więzienie w dniu: 1863.06.19

19.3.65 został osadzony w kieleckim więzieniu, które opuścił dnia 29.3.1865

Powstaniec styczniowy, odznaczył się w witwie 9 marca 1863 r pod Myszeńscem. [1]

urzędnik z Warszawy, przybył do Usola z żoną Otylją, którą w więzieniu poślubił. Był to mężczyzna młody i pięknej powierzchowności, pracował w kasie rządowej warzelni soli usolskiej jako pomocnik kasjera. Po przeniesieniu się do Rosji uzyskał prawo zamieszkania w Tyflisie, gdzie otrzymał posadę w miejscowej kontroli państwa.

były rewizor rogatkowy, wstąpił w szeregi powstańcze jako podoficer 7. oddziału strzelców, został ujęty i powieszony w końcu 1863 r.

poległ w bitwie dnia 29go Lutego 1863 r. w pobliżu Michałowa, jako adjutant dowódcy oddziału. (Dzień. Poznań. Nr. 50).

udział w potyczkach: zob. Rolski

udział w potyczkach: zob. Rolski Edward

W Usolu między 1866-68 - z Kongresówki. Miał ze sobą żonę i dzieci. W Usolu pracował przy miejscowym kasjerze urzędowym, miał za to z 15 rs. miesięcznie. Handlował mięsem.

Redaktor dziennika francuskiego z Lyonu odstawiony już podobno do granicy. W lipcu 1863 przebywał w więzieniu w Krakowie jako więzień polityczny

(ur. ok. 1832), dziennikarz francuski. W 1863 r. organizator niedoszłego legionu cudzoziemskiego w Krakowie

rotmistrz ułanów, poległ 3. września 1863 r. w bitwie pod Panasówką.

udział w potyczkach: lubelskie: Panasówka 3.09.1863 poległ

urodził się w Tarnowie 1828 r., w I7tym roku życia swego, wstąpił jako kadet w szeregi wojsk Austryjackich, pułkii Huzarów. W 1848 roku w czasie' kam parni Węgierskiej, chcąc przejść z oddziałem do obozu powstańczego, został w Samborze przytrzymany i odstawiony do więzienia we Lwowie, po 9ciu miesiącach skazany na prostego żołnierza do 3go pułku huzarów. W 1854 r. dosłużywszy się stopnia oficerskiego, wystąpił z wojska jako porucznik, wkrótce ożenił się z Natalią Rokoszowską i osiadł na Podolu Galicyjskiem. Powstanie powołało go w szeregi, pod dowództwo Gustawa Zakrzewskiego, następnie Ćwieka, (według zaś Czasu Nr. 228 służył w oddziale Lelewela) gdzie się odznaczał postawami materyałów wojennych, a na polu walki jako rotmistrz kawaleryi, wielkie położył zasługi. W potyczce 3go Września 1863 r. pod Panasówką, szarżując z swoim oddziałem kawaleryi na kozaków, ugodzony kulą nieprzyjacielską ducha wyzionął.

adwokat w Paryżu

ppro. (1844) Radoszczyce

Ur. 1844, miejscowość w 1923: Radoszczyce, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IV-50

16.6.65 został osadzony w kieleckim więzieniu, które opuścił dnia 22.6.1865

(Rolkę), udział w potyczkach: kaliskie: Kuźnica Grabowska 26.02.6.3. poległ

Był na zjeździe w Skierniewicach w początkach stycznia 1863 r. jako komisarz wojewódzki. Potem dzielny partyzant walczący pod dowództwem Padlewskiego. 9 marca 1863 r. bił się mężnie pod Myszyńcem, dając dowody szczególnej odwagi stojąc przy sztandarze, który trzymał Padlewski. Pod Drążewem przeprawiał się oddział przez Narew, przyczym doszło do utarczki, w której Moskali odparto. W utarczce tej jednak poległ waleczny Rolski 12 Marca 1863 r. Organizator i pełnomocny Komitetu Centralnego, komisarz na województwo płockie.

(Rolkę, Rogowski), uczestnictwo w potyczkach: płockie: Płock 23.01.1863, Myszyniec 9.03.1863, Drążdżew 12.03.1863 poległ

Dowódcą oddziału powstańczego zginął podczas walki z wojskami carskimi w folwarku Drążdżewo w 1863r.

Należał do komitetu wybranego we wrześniu 1861 r. ze stronników powstania.

mężcz. 25 lat na 1868 r., zesłany na osadzenie, z 1864 r. przebywał w marińskim okręgu, rodziny nie posiadał

b. kapitan wojsk rosyjskich, rodem z Warszawy, czynny członek organizacyi narodowej, następnie oficer wojsk powstańczych, po upadku powstania zmuszony chronić się za granicę w 1864 r. przybył do Paryża. Tęsknota za krajem pozbawiła go zmysłów, dowiedziawszy się, że ma być oddanym do domu obłąkanych, wystrzałem z rewolweru życie sobie odebrał. Inne zaś wiadomości podają, że głód i nędza spowodowały to samobójstwo, w drugiej połowie 1864 r.

imię uczestnika kampanii Langiewicza i bitwy pod Szycami

syn Franciszka i Kunegundy z Dembowskich, urodził się w Terespolu, w województwie Podlaskiem, dnia 23 lipca 1825 r. Skończywszy szkoły obwodowe w Siedlcach, za namową stryja swojego, kanonika w Lubotyniu, Józefa Romana, wstąpił do seminaryum, ale przekonawszy się o zupełnym braku powołania kapłańskiego, po czterech latach, nie otrzymawszy jeszcze żadnych święceń, suknię kleryka zrzucił i zaciągnął się do wojska (1847). Zostawał w niem do 1860 r., w którym wziął dymisyą w stopniu kapitana. Powstanie 1863 r. podało mu znowu broń do ręki; pożądanym był dla powstańców jako dawny wojskowy, i razem z kilku współtowarzyszami, jak Brandt, Baranowicz i Miciewicz bił się pod Siemia tyczami, gdzie lekką ranę bagnetem otrzymał. Wyleczywszy się z niej, miał polecenie sformowania oddziału Kurpiów w puszczy Myszynieckiej, dokąd się udał w miesiącu czerwcu, ale dla niedostatku broni, której organizacya powstańcza dostarczyć mu nie mogła, pozostał bezczynnym aż do października, kiedy go ówczesny rząd narodowy mianował naczelnikiem sił zbrojnych województwa Płockiego. — Roman miał pod swem zwierzchnictwem cztery oddziały, tak zwany: Myszyniecki (Rynarzewskiego) Zanarwiański (Lasockiego), Przasnyski (Nowickiego) i jazdy Pułtuskiej (Ziembińskie go), ale sam temu zadaniu podołać nie mógł; wydawszy upoważnienie do działania wymienionym naczelnikom oddziałów, sam udał się do Prus Zachodnich, zkąd już do kraju nie wrócił. Upadek powstania wstrząsnął jego organizm, już w grudniu dały się postrzegać symptomata pomięszania umysłu. W początkach 1864 r. przybył do Belgii, a w lipcu do Paryża; — tu dla utrzymania życia wziął się do ręcznej pracy przechodzącej jego siły; pracował w fabryce wyrobów żelaznych, ale stan umysłowy pogarszał się ciągle; w 186G r. musiano go zamknąć w Bicetre, w domu obłąkanych: wy szedłszy ztamtąd po 14 miesiącach, niebawem znowu do domu zdrowia św. Anny się dostał, gdzie przebył półtora roku. — Wyleczony tam został o tyle, że był spokojny, ale smutny i jakby melancholią cierpiący; życie bardzo ciche i skromne w niedostatku prowadził. Umarł dnia 22 lipca 1872 roku; spoczywa na cmentarzu Cliohy

dowódca kompanii strzelców w oddziale Duchyńskiego

(Anatazy Roman, Atanazy Roman, Sawa), uczestnictwo w potyczkach: grodzieńskie: Walile 29.04.1863, (płockie: Rydzew 8.09.1863) (Roman) zob. Cichorski Władysław. Romanowicz, płockie: Nietrzeba 22.04.1863 poległ

Przybył 24 kwietnia na miejsce koncentracji w Puszczy Knyszyńskiej wraz z innymi oficerami rosyjskiego pułku stacjonującego w Białymstoku. Był jednym z dowódców powstańczych działających w powiecie białostockim. W stopniu kapitana dowodził kompanią powstańców w bitwie pod Waliłami.

zm. 1872.07.22, Paryż, emigrant z 1863

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki