Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 69741
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >
Zofia Romanowicz
Ur. 31.3.1842 Lwów, zm. 4.6.1935 Lwów. Córka Piotra (uczestnika Wiosny Ludów, adwokata lwowskiego) i (urodzonej w Brodach, córki Karola i Jerzmanowskiej, której 9 stryjów walczyło pod Napoleonem, i która była zaangażowana w organizacji kobiecej w 1863). Młodszy brat Zofii - brał czynny udział w Powstaniu. Została wychowana w tradycji niepodległościowej. Od wczesnej młodości należała do organizacji narodowych. W Powstaniu działała w Komitecie Niewiast. Pomimo nader młodocianego wieku, oddawała się z całym poświęceniem pracy organizacji lwowskiej przy fabrykacji nabojów, szyciu bielizny, przygotowywaniu opatrunków chirurgicznych, przemycaniu korespondencji do więźniów i dopomaganiu im do ucieczki. Przechowywała dokumenty Rządu Narodowego. Informacje o zaaresztowaniu w marcu 1863 w Cytadeli lwowskiej są błędne. Po powstaniu nauczycielka wyższych szkół publicznych dla dziewcząt, wpajając w swe uczennice gorącą miłość ojczyzny, pojęcie ideałów polskich niewiast. Napisała życiorys swej mistrzyni Felicji z Wasilewskich Boberskiej, pamiętnik "Z dni krwi i łez", "Klaudynki" i in. Zaangażowana wielce w sprawy społeczne. W 1915 r. stanęła na czele Ligi Kobiet i jako jej przewodnicząca otoczyła opieką legionistów i ich rodziny, organizując „Ochronkę im. Piłsudskiego”. Całkowicie wycofała się z życia publicznego w 1922 r. z powodu złego stanu zdrowia. Była członkiem Towarzystwa Weteranów. W 1927 r. została odznaczona Orderem Polonia Restituta. Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim, pole nr 2.
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >