Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.
Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.
Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 69742
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >
Józef Rucki
Właściwie Józef Horucki. Ur. 2.3.1817 Lwów. Nieślubny syn Jana Horuckiego, kancelisty Froum Nobilium i Marianny Drucickiej (Trucickiej, Drutówny, później zamężnej Sitarskiej).[9] W wykazie osób politycznie podejrzanych, sporządzonym przez starostę lwowskiego figuruje jako Władysław Drucicki, ur. w 1815 we Lwowie, nieślubny syn kancelisty Horuckiego, ekonom lwowski. Po skończeniu szkoły wojskowej służył w armii austriackiej w stopniu oficerskim, lecz został z niej wydalony. Przebywając na wsi pod Stryjem podjął głos wybuchu powstania na Węgrzech w 1848 i włączył się weń w stopniu podporucznika pod pułkownikem Łosiem. Pod pseudonimem Józefa Władysław Drucicki wydał potem wspomnienia "Bem w Siedmiogrodzie i w Banacie: z pamiętników Józefa Władysława Ruckiego byłego oficera legionu polskiego. Następnie kilka lat przebywał za granicą. W 1855 został aresztowany. Notowany przez władze jako podejrzany z potrzebą stałej obserwacji. Dla zmylenia jej stosował różne nazwiska i udawał głuchego. W 1862 dostał pozwolenie na osiedlenie się w Skałacie. Brał też udział w Komitecie Bratniej Pomocy. W czasie Powstania organizował i dowodził oddziałami. Pierwszy sformowany przez niego walczył pod Marcinem Borelowski. Kolejnym dowodził sam uzyskując stopień majowa. Skutecznie prowadził działania zaczepne w lubelskim i na Podlasiu, choć w opinii niektórych był nieskuteczny właśnie z racji na mały udział w walkach. Został mianowany p.o. naczelnika wojskowego woj. lubelskiego. Oddział poniósł spore straty (7.7.), (24.8). Po rozsypce sformował oddział ponownie i działał w rejonie Chełma. W listopadzie 1863 był zastępcą na terenie Królestwa naczelnika wojskowego województwa lubelskiego - .[10] Po upadku powstania przebywa na emigracji w Monachium, gdzie być może zmarł.
Strona z 1744 < Poprzednia Następna >