Powstanie Styczniowe - uczestnicy

szlachcic kowieńskiej prowincji

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskiej guberni, w 1866 r. zmarł (gorjaczka)

szlachcic kowieńskiej prowincji

Śmielin - Parobek, ochotnik.

Rodem z Wołynia, był uczniem szkoły rolniczej w Horyhorkach (gub. Mohilewskiej) i ztamtąd poszedł do powstania w 1863 roku; służył później pod rozkazami jenerała Edmunda Różyckiego. Umarł samotnie ze słabości piersiowej, w Amelie - les - Bains, w marcu 1873 roku. Na kilka godzin przed śmiercią mówił już tylko po polsku i przez nikogo z przytomnych rozumianym nie był

kpt., później mjr powst. w woj. kaliskim i mazowieckim. W 1864 r. w organizacji okręgu lwowskiego. Pełnomocnik Sawy w Galicji. Emigrował

udział w potyczkach: kaliskie: Radoszowice 27.03.1863

informacja taka sama jak rekord nr 23451

rodem z Lubelskiego, bawiąc w Konstantynopolu na odgłos o powstaniu przybył do Polski i przyjął służbę najprzód w oddziale Matkowskiego, później Sieńkiewicza, zapadłszy atoli na zapalenie płuc, umarł w Walawce dnia 4. listopada 1863 r.

z Lubelskiego, emigrant z Konstantynopola, na odgłos powstania pospieszył z powrotem do kraju i zaciągnął się w szeregi narodowe pod dowództwo Małkowskiego, następnie przeniósł się do oddziału »Sienkiewicza, w skutek zaziębienia zapadł na zapalenie płuc, i zmarł 28 Października 1863 r. w Walawce. Imionospis Stupn. podaje, że zmarł 4 Listopada t. r.

bernardyn kleryk duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1866 miejsce wysyłki: płocka, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

major poległ 22.8.1863.pod Łączkiem

23.1.65 został osadzony w kieleckim więzieniu, które opuścił dnia 29.3.1865

Patrz Władysław

absolwent tajnej Szkoły Wojskowej w Krakowie

Ur. 15.11.1846r., Borek Szlachecki. Właściciel dóbr ziemskich i dzierżawca, zamieszkały w Podmojscach w pow. Przemyśl, żonaty, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. Przed powstaniem był uczniem szkoły rolniczej, natomiast w czasie powstania służył w oddziale Langiewicza (był szeregowcem), w oddziale Krukowieckiego (był podoficerem), a w bitwie pod Ibramowicami został mianowany zastępcą porucznika. Walczył pod Chrobrzem i Grochowiskami, pod Piaskową Skałą, Glanowem i Ibramowicami, gdzie został lekko ranny w nogę. Oświadczenie przystąpienia do Towarzystwa wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4 podpisał 21.03.1895r.

ur. r. 1843 zarobnik, służył jako szereg, w oddz. Wysockiego, Wiśniewskiego i Lelewela. Ranny pałaszem w głowę, kulą w nogę i bagnetem w rękę.

Ur. 1843r. Zarobnik, wdowiec, 3 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był zarobnikiem, natomiast w czasie powstania służył jako szeregowiec w oddziałach Wysockiego, Wiśniewskiego i Lelewela. Służąc pod Lelewelem był ranny w głowę od pałasza, kulą w nogę, bagnetem w rękę. Deklarację podpisano za Skalskiego 10.01.1891r.

ur. r. 1846 w Borku szlacheckim, uczeń, służył jako szereg, podoficer, w końcu porucznik w oddz. Langiewicza (pod Chrobrzą i Grochowiskami) i Krukowieckiego (pod Pieskową skałą. Glanowem, Imbramowicami). Ranny pod Imbramowicami w prawą nogę. Po powst. właściciel dóbr ziemsk.

1867 figuruje na liście wychodźców politycznych

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

Syn Antoniego, szlachcic, mieszkaniec Królestwa Polskiego

gmina/wieś Chlebiotki, data zarządzenia: 14.03.1865

Pietrow, mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w Omsku, izwozczyk

(?), osoba nie zidentyfikowana

ur. r. 1843 w Kamienicy, teolog, służył w oddz. Czachowskiego i był ciężko ranny w Śt. Krzyskich Górach. Po powst. urzędnik w Liszkach.

Hrabia. Ur. 10.04.1839r., Warszawa. Zamieszkały we Lwowie w Gmachu Teatralnym, żonaty, 5 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był właścicielem dóbr ziemskich, natomiast w czasie powstania był adiutantem Mierosławskiego. Walczył pod Krzywosądzą. Deklarację podpisał 07.02.1890r.

hr., ur. r. 1839 w Warszawie, właściciel dóbr, służył jako adjutant Mierosławskiego i walczył pod Krzywosądzą.

h. Abdank hr., powstaniec styczniowy, poch. Lwów

pisarz kolegialny. Zesłaniec, mieszkał pod dozorem policji w gub. ołonieckiej. Zmarł na zesłaniu 28 marca I870.

Karol Skarbek Kozietulski - syn Władysława Skarbka Kozietulskiego herbu Habdank, pisarza X Departamentu Rządzącego Senatu (zm. w 1860 r.) - właściciela majątku ziemskiego Porady koło Białej Rawskiej oraz folwarku Zagóźdź leżącego obecnie w granicach miasta Warszawy koło Miedzeszyna Letnisko, i Honoraty z Wierzejskich (zm. w 1887 r.). Urodził się w Warszawie w dniu 5.07.1846 r.[1] Zgodnie ze wzmianką zapisaną we własnym życiorysie przez Bolesława Skarbka Kozietulskiego – bratanka Karola - Karol walczył jako 17 letni młodzieniec w Powstaniu Styczniowym. Według wspomnień Jerzego Skarbka Kozietulskiego - wnuka Karola – Karol studiował w Instytucie Politechnicznym w Puławach (w owych czasach Puławy nosiły nazwę Nowa Aleksandria) i wraz z całym rokiem akademickim poszedł do Powstania do partii Langiewicza. Jego towarzyszem z partii powstańczej był Aleksander Głowacki (Bolesław Prus), z którym do końca życia utrzymywał kontakt listowny. Został ranny w walkach, po czym ukrywał się w majątku pp. Witwickich w okolicach Końskich (w trakcie pobytu tam okazało się, że Witwiccy są jego krewnymi). Ranny Karol został jednak aresztowany przez Rosjan i jako ranny znalazł się w szpitalu więziennym w Skierniewicach, skąd zbiegł korzystając z pomocy okolicznych ziemian - pp. Chądzyńskich, którzy wywieźli go z miasta jako ukrytego w powozie pod siedzeniem. Pod fałszywym nazwiskiem był podobno przez trzy lata więziony przez carat na Syberii. Jego historia powstańcza była największą rodzinną tajemnicą. Dopiero po jego śmierci – w dniu 27.12.1902 r. - jego żona i jednocześnie siostra cioteczna Celina z de Saxów Skarbkowa Kozietulska wyjawiła tę tajemnicę dorosłym już dzieciom.[1] Twierdziła przy tym, że metryka urodzenia Karola została sfałszowana po Powstaniu. Tego fałszerstwa dokonano, aby urzędnicy carscy sądzili, że był o trzy lata młodszy niż w rzeczywistości i nie mógł brać udziału w walkach powstańczych, gdyż w tym czasie był jeszcze dzieckiem. W obawie przed wykryciem tego fałszerstwa, nie mógł kontynuować studiów na państwowych uczelniach, ani też podjąć pracy w urzędach państwowych. Naukę kontynuował więc w prywatnej szkole kolejowej. Później pracował na Kolei Warszawsko-Terespolskiej – w owym czasie instytucji prywatnej. Możliwość nauki uzyskał dzięki protekcji hrabiego Zamoyskiego. Po wieloletnich poszukiwaniach udało się rodzinie odnaleźć metrykę urodzenia Karola. Okazało się, że faktycznie został wystawiona z dwu i pół letnim opóźnieniem. Władze carskie do końca życia podejrzewały Karola o udział w Powstaniu, ale nie potrafiły tego „przestępstwa” udowodnić, gdyż w czasie Powstania aresztowano i więziono go pod fałszywym nazwiskiem. Te podejrzenia powodowały, że zawsze otrzymywał policyjny nakaz opuszczenia okolic Skierniewic (mieszkał we wsi Krężce koło Makowa), kiedy do pobliskiego Zwierzyńca, który był carskim obszarem polowań, przyjeżdżał ktoś z rodziny carskiej.