Powstanie Styczniowe - uczestnicy

[herb=Sternberg]Mieczysław Stojałowski, h. {{Sternberg}}. Ur. 1841 Chilczyce, pow. złotowski,[6] zm. 27.05.1903 Kraków[1][2]. Syn Juliusza, zmieniana i Ludwiki Glasenapp.[3] Jego bratem był ks. Stanisław Stojałowski, ur. 17.05.1845 Zniesienie pod Lwowem, zm. 23.10.1911 Kraków - polityk stronnictw ludowych o sympatiach socjalistycznych i narodowo-demokratycznych, m.in. zwolennik panslawizmu rosyjskiego.[2][3][13] Miał też siostrę Wandę ur. 1848.[13] Mieczysław Stojałowski przed powstaniem był podoficerem w austriackiej armii.[6][8] Powstaniec styczniowy[1], szeregowiec[6]. Jego rodzina wielce pomagała rannym powstańcom w Tarnowie. Dziękował im za to w prasie Filip Kahane[9]. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem w oddziale Wysockiego.[6][8] Został tam pojmany i skazany na zesłanie na Syberię.[1][6][10] Zwolniony z niewoli moskiewskiej 30.09.1868, jako poddany austriacki "prywatny ze Lwowa"[4] Z zesłania powrócił w 1870 roku. Po powstaniu był oficjalistą prawatnym w różnych majątkach.[10][11] Następnie mieszkał kilka lat przy bracie, proboszczu w Kulikowie[10]. Wreszcie przeniósł się do Bochni gdzie był zatrudniony jako zastępca młodszego nauczyciela ludowego.[2][6][8] Złożony chorobą zrezygnował z zawodu i utrzymywał się na skromnej pensji. 9.3.1897 przystąpił do Towarzystwa Weteranów - mieszkając w Bochni. Powoływał się na świadka o nazwisku Narłowski. Zapłacił wpisowego 1zł oraz składkę roczną w wysokości 3 zł.[6] Zmarł w szpitalu św. Łazarza w Krakowie.[2] Jego bratu, jako zaangażowanemu politycznie, sympatyzującemu z Rosją i ruchami socjalistycznymi bp. Puzyna zabronił odprawić modlitw przy zmarłym - na co ów ostro narzekał na łamach swojego czasopisma Wieniec-Pszczółka.[12] Pochowany Kraków-Rakowice, kw. XII, rz. 11 gr 7, (prawd. w grobie zbiorowym). Żona: Barbara Dzieci: troje