Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(1834-1904). inżynier kolejowy. działacz czerwony w Białostockiem. Od lipcu 1862 r. członek KCN. W grudniu aresztowany, wrócił z zesłania po 30 latach. Urzędnik Wydziału Krajowego we Lwowie VIII, XXIII Szwartz, kupiec w Krakowie, u którego zrobiono rewizję w listopadzie 1863 r.

francuski poddany

Syn powstańca-wychodźcy z roku 1831, Bronisław Szwarce urodził się i wychował we Francy i, zdała od łanów ojczystych, ale Polskę nosił w sercu, dla jej wolności gotów był ponieść męki i śmierć, ona w łzach swego smutku, w kajdanach brzęczących, była mu droższą nad wszystkie kraje świata. Znalazłszy się więc w ojczyźnie wkrótce po manifestacyach, oddał się całą duszą sprawie narodowej. Wielka moc ducha zapewniała mu panowanie nad ludźmi, szalona odwaga podsuwała śmiałe, niebezpieczne plany, energia pozwalała je w czyn wprowadzać, to też pierwsze jego kroki na ziemi ojczystej nie pozostały bez śladu. Walka orężna byłaby otworzyła wspanialsze jeszcze pole jego poświęceniu i niepospolitym zaletom charakteru, ale, niestety, na miesiąc przed wybuchem powstania został uwięziony przez rząd moskiewski, który go śledził od dawna i wyznaczył był wysoką nagrodę za jego ujęcie. Poszedł więc, zamiast na otwarte pole bitwy, do głuchego więzienia. I tam jednak pozostał wierny samemu sobie, dał piękny przykład, jak trzeba cierpieć w niedoli. Bo chociaż rząd moskiewski zamknął go w strasznem więzieniu, wzniesionem na wyspie, wśród fał mroźnego jeziora, gdzie w ciągu lat siedmiu nie widział żadnej ludzkiej istoty, prócz swoich siepaczy, — chociaż potem przebywał przez lat dwadzieścia kilka na dalekich krańcach Sybiru, — wrócił do kraju niezłamany, niezwyciężony, wierzył, jak za młodych lat, w ostateczny tryumf sprawiedliwości, miał serce pełne zapału a rękę gotową do czynu.

Miał pierwszą drukarnię narodową w Warszawie, którą Moskale odkryli, a jego wysłali na Sybir, pomimo wstawienia się cesarzowej Eugenii do cara Aleksandra II podczas bytności jego w Paryżu. Jednak car uwolnienia odmówił. Zmarł we Lwowie 21 lutego 1904 r. przeżywszy lat 70.

ur. r. 1834 w Lochrist w Bretanii z ojca Jana Józefa emigr. z r. 1831, brał w r. 1848 udział w walkach na barykadach Paryża. W r. 1855 ukończywszy szkołę inżynieryi, przesiedlił się do Wiednia i rozpoczął wspólnie z drem Ludwikiem Kubalą prace konspiracyjne. W r. 1856 otrzymał posadę inżyniera budowy kolei w Król. pols. gdzie w r. 1862 wszedł do Komitetu central, przemienionego później w Rząd naród. Aresztowany 22. grudnia 1862, skazany na śmierć, 13. maja 1863 ułaskawiony ze zmianą kary na ciężkie roboty w kopalniach nerczyńskich, zawrócony z drogi na Sybir, osadzony w Szlisselburgu nad Ładogą, przebył tamże całych lat siedm. Następnie wywieziony do twierdzy Wiernoje w Turkiestanie, później do wschodniej Syberyi, brał udział tajnej organiz. t. zw. "Narodnej woli". Dopiero r. 1892 po trzydziestu latach więzienia i wygnania, doczekał się wolności. Powracając do ojczyzny wywiózł pokrj-jomu z Syberyi swoich troje dzieci. Osiadł stale we Lwowie jako urzędnik w biurze solnem Wydz. kraj. gdzie zmarł r. 1904.

powstaniec

(24.10.1841 Olszowa, zm. 7.9.1921 Wancerzów) Syn Wincentego i Heleny Łabęckiej, brat Michała. Rodzina w swoim majątku Rzeczyce zgromadziła znaczne ilości broni dla powstańców. Zdradzeni zostali aresztowani - tj ojciec z dwoma synami. Radca Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, właściciel maj. Wancerzów. Żona Stefania Chrzanowska. Nagrobek w Kłomnicach w grobie Chrzanowskich.

Porucznik kawalerii Rylskiego w oddziale Lelewela.

powstaniec