Powstanie Styczniowe - uczestnicy

włościanin będąc żandarmem wieszającym, dopuszczał się grabieży i gwałtów, 9 kwietnia 1864 r powieszony w Nieszawie.

( - 1899 Jaśniska) - weteran Powstania Styczniowego [1], właściciel dóbr [1], zmarł w wieku 57 lat [1] w 1899 r w Jaśniskach [obecnie na Ukrainie] [1] [2]

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

ppro. (1847) Warszawa

Ur. 1847, miejscowość w 1923: Warszawa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-244

Ur. 18 grudnia 1836, zm. 1912, Powstaniec Styczniowy. Pochowany, cmentarz nie ustalono grób prawd. nie istnieje.

ur. 1845 r. w r inowrocławiu z rodziców 7 nie zamożnych, Józefa i Antoniny Śniegowskich, jako uczeń gimnazyum trzemeszeńskiego udał się wraz z towarzyszami szkolnymi na powstanie w marcu 1863 r. i zginął w lasach Kaźmierskich.

ur. 1831 roku w Poznaniu, walczył pod Youngiem w 7 bitwach pod Nowąwsią i Brdowem, gdzie wzięty do nie woli, zesłany został do gubernii orłowskiej na 4 lata.

gmina/wieś Kossaki Dębniki, kara: zesłany na Syberię, przestępstwo: za przestępstwa polityczne, data zarządzenia: 27.01.1866

włościanin z dóbr Dołobużni na Litwie, zamordowany w domu wraz z żoną przez żołdactwo moskiewskie w r. 1863.

udział w potyczkach: (grodzieńskie: Królowy Most 11.2. 1863) (9.02.1863 poległ)

"Przez Jancewicze przechodził oddział powstańców, z oddziału (prawd.) Różyckiego. Po noclegu i zaopatrzeniu skierował się do Królowego Mostu w Puszczy Białowieskiej. Droga wiodła przez Dołbiznę, własność rodziny Śnieżków. Potem do Jancewicz przylecieli kozacy. Dziadek skierował ich na mylny ślad - ale w końcu i oni trafili do Dołbizny. Przy drodze była karczma. Żyd karczmarz właśnie przewoził okowitę z jakiejś gorzelni, kozacy dopadli go, popili się i zaczęli plądrować dwór. Wywlekli opierającego się Śnieżkę i zabili, a córki zaczęli napastować. Wtedy kucharz (prawosławny, eks-chłop pańszczyźniany) Benedykt nie ścierpiał i wygarnął z dubeltówki. Porąbali go szablami po głowie, ale nie umarł, wyleczył się i potem trochę jakby przygłupi przebywał na tzw. łaskawym chlebie u mojej babki w Jancewiczach, a może przedtem gotował. Pamiętam go dobrze, kazano mi go szanować, pamiętać o nim. Pamiętam jak zmarł, miałam może 5-7 lat, Matka zaprowadziła mnie do niego, kazała pomodlić się, uklęknąć, zaniosłam mu jakiś obrazek, który moja mama wsunęła mu do rąk. Nie pamiętam natomiast pogrzebu. Pewnie był pop i wywieziono go na cmentarz prawosławny do Zubacz. A podczas powstania dwór w Dołbiźnie spalono, a majątek następnie skonfiskowano. Syna uratowała panna służąc pod krynoliną, w rowie. /Dziadek Jaczynowski/ zobaczył łunę palącej się Dołbizny. Założono konie, popędził. Zastał ruinę, zgliszcza, trup Śnieżki w rowie."

"Po kilkugodzinnym pochodzie przybył oddział w pobliże majętności p. Śnieżki, sędziwego, 80-letniego starca - a wielce kochanego i w całej okolicy poważanego obywatela. (...) Kilka celnych strzałów walecznych kozaków, pozbawiły życia wszystkich dworskich ludzi, wybiegłych na ratunek swojego kolegi. (...) W chwili gdy żołdactwo z bronią do ataku rzuciło się do pałacu, p. Śnieżko siedział w swoim fotelu oczekując ich przybycia z rzadką rezygnacją. Nie widział wprawdzie i pojąc nie mógł co to oznacza, bo lokaj wysłany na zwiady, zabity - nie wrócił z odpowiedzią, zawsze atoli mógł spodziewać się wszystkiego najgorszego. Nie zawiódł się. Żołdaki wpadłszy do pałacu, raczej wywalili niż otworzyli drzwi do jego pokoju. Sędziwa, poważna postać białego starca, pogodne czoło, wyraziste oko jasne, szlachetne rysy twarzy, przytem wąs zawiesisty i biała broda spadająca aż na piersi, w pierwszej chwili wywarły na tych dzikich niemały wpływ i wznieciły uszanowanie. Chwilę sołdaci stali zdziwieni, zawstydzeni, nie mieli odwagi ani postąpić naprzód, ani przemówić słowa. Gdy jednak jeden z świeżo do pokoju przybyłych żołdaków zawołał: wot kakaja boroda! - eto wierojatno sam pierwyj miatjeżnik - wszyscy naraz rzucili się na niego, pochwycili za brodę i ciągnęli z pokoju, a że tak bardzo wiekowy staruszek nie zdołał pospieszyć tak raźnie, do szybszych więc kroków pobudzano go kłuciem bagnetami. Nieszczęśliwy! zanim dowleczono go na ganek pałacu, otrzymawszy przeszło czterdzieści ran bagnetem, wyzionął ducha.

lub Śnieżek, zamordowany we własnej wsi Dołubiznie w Grodzieńskiem 1863 r. (Czas Nr. 47).

szalchcianka, zamężna, z Prużańska, zbieranie pieniędzi y karmienie powstańców, pod sąd 31.10.1864

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Sołce, majątek w mieście , pow. oszmiański został przymusowo sprzedany

Weteran 1863. Zmarł 7.9.1931. Poch. Kamieniec Litewski

wyrok sądu polowego 16.06.1865, włościanka lat 45 z Wiłkomierza, zamieszana w powstanie, zwolniona 28.06.1865

(zapewne żona zamordowanego w wsi Dołubizna) zamordowana tamże. (Czas Nr. 47).

ze szkół Białostockich, następnie student Akademii medycznej w Warszawie, służył jako szeregowiec w oddziale Zameczka, poległ w bitwie pod Siemiatyczami dnia 6 Lutego 1863 r. (Czas Nr. 45).

student akademii medycznej w Warszawie, poległ w bitwie pod Siemiatyczami

ze szkół białostockich, następnie student Akademii Medycznej w Warszawie, służył jako szeregowiec w oddziale Zameczka, poległ w bitwie pod Siemiatyczami 6 lutego 1863 r.

uczestnictwo w potyczkach: grodzieńskie: Siemiatycze 6.02.1863 poległ

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "Skośnej Kaponierze" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

szewc, uwięziony w Modlinie, przed 20 marca 1863 r. [1]

II mąż Rozalii Bagińskiej z domu Kokosińskiej aktywny uczestnik powstania, Pabianice

(ok. 1834-1920), powstaniec 1863/4, właściciel magazynu broni

umarł 1863.12.18, lat 19, Żołnierz Wojsk Polskich z Galicji Austriackiej, , zmarł z ran odniesionych w potyczce w szpitalu polowym w Kurozwękach. Tam pochowany.

ppor., odzn. Krzyżem Niepodległości z mieczami za udział w Powstaniu 1863

r. 1833 r., brał udział w wyprawie Taczanowskiego, począwszy od Pyzdr aż do Ignacewa. W powrocie uwięziony przez władze pruskie, odsiedział karę w więzieniu gnieźnień- skiem.

udział w potyczkach: zob. Rode Adam

Ur. 1842 Bogdaj, miejscowość w 1923: Bogdaj, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-955

ppro. (1842) Bogdaj

udział w potyczkach: zob. Świętorzecki

(Teodot) duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1864 miejsce wysyłki: Królestwo Polskie, miejsce zsyłki: Syberia, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi