Powstanie Styczniowe - uczestnicy

(Eliza Orzeszkowa), pochowana Grodno, wraz ze swoim drugim mężem Stanisławem Nahorskim. Popularyzatorka Powstania Styczniowego.

Weteran powstania styczniowego, zdjęcie wykonane w 1916 po pochodzie 3-majowym.

(ok. 1845-1897) Syn Inocentego, szlachcic z Lubelszczyzny, kowal. Walczył w oddziale, aresztowany, został oskarżony o zabójstwo ppłk. Sreźniewskiego (?). Sądzono go w Siedlcach, skazano na 20 lat ciężkich robót i zesłano do Wschodniej Syberii. W latach 70. mieszkał w Irkucku, ożenił się z Sybiraczką Stefanidą Pawłowną, z którą w 1872 r. miał syna.

ppro. (1843) Kraków

Schronisko dla weteranów powstania styczniowego w Krakowie.

zm. 1921 r

ur. ok. 1823 [1] [3] zm. 04.09.1863 Wola Cyrusowa [1] [2] [3] Powstaniec Styczniowy [2], [3] szewc ze Zgierza, lat ok 40, "silnej budowy", "twarzy okrągłej, oczu piwnych, włosów i wąsów ciemnych" poległy w bitwie pod Wolą Cyrusową [1] [2] [3] (z oddziału kpt. Stanisław Szumlańskiego, lub Roberta Skowrońskiego, walczących pod dow. Taczanowskiego[1] Pochowany w zbiorowej mogile powstańców styczniowych na cmentarzu parafialnym w Kołacinku, obecnie gmina Dmosin, powiat brzeziński, województwo łódzkie. [2]

(Markus Lichtenstein), ur. r. 1839 w Berdyczowie, funkcyonaryusz fabryki cukru, pracował w organizacji i służył jako szereg, w oddz. Bończy i Chmielińskiego. Bauny na granicy, przepędził miesiąc w więzieniu. Po powst. woźny bankowy.

Adolf Pepłowski (1841-1916) adwokat, prezes Towarzystwa Opieki nad Uwolnionymi z Więzień w Guberni Warszawskiej. Adolf Pepłowski pochodził z rodziny szlacheckiej. Po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach otrzymał stypendium rządowe na studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim. Kiedy zlikwidowano kursy prawa polskiego w Moskwie, przeniósł się na Uniwersytet Petersburski. Równolegle studiował na Wydziale Filologicznym. Obydwa fakultety ukończył w 1862 r. Po powrocie do Królestwa rozpoczął aplikację sądową w Trybunale Cywilnym w Łomży. Utrzymywał związki z konspiracją powstania styczniowego. W 1864 r. został skazany na 12 lat ciężkich robót w Rosji (wyrok złagodzono do 6 miesięcy w twierdzy w Modlinie), po czym miał się udać na zesłanie w Rosji. W 1873 r. uzyskał zezwolenie na stały pobyt w Warszawie. W 1876 r. został wpisany na listę adwokatów przysięgłych i otworzył własną kancelarię. Znany był z mów obrończych przygotowanych w wielkim kunsztem. Był "mistrzem wymowy sądowej". Bronił też oskarżonych w procesach politycznych w czasie rewolucji w 1905 r. W 1911 r. Koło Prawników Polskich podjęło decyzję o opublikowaniu przemówień A. Pepłowskiego "Wybór mów sądowych Adolfa Pepłowskiego (w l. 1912-1914)". Brał aktywny udział w życiu społecznym. Był inicjatorem powołania Konsultacji Adwokatów Przysięgłych dla udzielania bezpłatnych porad prawnych. Z jego inicjatywy podjęto prace nad "Słownikiem wyrazów i określeń prawnych". Piastował także stanowisko prezesa Towarzystwa Opieki nad Uwolnionymi z Więzień w Guberni Warszawskiej.

( 1838 Warszawa - zm 16.01.1916 Warszawa) - weteran Powstania Styczniowego "Z Warszawy donoszą: w dniu zmarł tu jeden z najwybitniejszych adwokatów tutejszych ś.p. Adolf Pepłowski. Prawio w przededniu 53 rocznicy powstania styczniowego zgasł weteran tego ruchu, jeden z najzasłużeńszych w gronie niedobitków. Adolf Pepłowski urodził się w Warszawie1838 r. Po ukończeniu uniwersytetu w Moskwie ś.p. Pepłowski był nauczycielem w Częstochowie i tam będąc, należał do organizacji narodowej w okresie 1861-1863. Z wybuchem powstania centralny komitet narodowy wysłał go w charakterze upełnomocnionego w województwo płockie, a później przed objęciem dyktatury przez Romualda Traugutta pełnił obowiązki naczelnika powstańczego m. Warszawy. Przez rząd rosyjski skazany był do robót ciężkich, następnie jednak, dzięki wstawiennictwu osób wpływowych, kary tej uniknął. Po powstaniu poświęcił się adwokaturze. Przez pół wieku poświęcał siły i pracę walkom w szrankach sądowych, stając przez kratkami w charakterze obrońcy w sprawach kryminalnych. Mówca z Bożej łaski, porywał słuchaczów siłą argumentacji, gruntowną znajomością prawa, doskonałym wystudiowaniem szczegółów procesu i tą głębią przekonania, bez którego najpiękniejsze zdania pustym dźwiękiem zostają. Zdobył też wkrótce ze wszech miar zasłużoną sławę, a przytomność umysłu i olbrzymie oczytania sprawiło, że przed nim, jako przeciwnikiem, drżeli wszyscy oskarżyciele sądów rosyjskich."