Powstanie Styczniowe - uczestnicy

ur. r. 1842 we Lwowie, słuchacz techniki, służył jako szereg, w ocldz. Czarneckiego i Wysockiego. Pod Radziwiłłowem dostał się do niewoli i został wysłany na Sybir. Po powrocie urzędnik magistratu we Lwowie

Dzierżawa: Kuchary. Naczelnik (po Franciszku Łubieńskim) okręgu skalbmierskiego administracji cywilnej Powstania na ter. woj. krakowskiego (po stronie zaboru rosyjskiego).

( - 1917 Kodrąb) - weteran Powstania Styczniowego zmarły w m. Kodrąb powiat noworadomski, obywatel ziemski

por. w oddziale Wagnera

( - 1913 Poznań) - weteran Powstania Styczniowego, Sybirak, zmarł w Poznaniu.

powstaniec styczniowy lat 24,z Bochni, czeladnik bednarski, skazany w 1864 r przez C.K. sąd wojenny w Tarnowie "za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym" na 10 dni aresztu, zaostrzonego 2 dniami postu

Kierownik fabryki. Ur. w 1845r. w Ozorkowie. Walczył pod Dalikowem. Ranny w prawą pachwinę bagnetem. Wzięty do niewoli. Zesłany do Twerskiej gub. na osiedlenie.

ppro. (1835) Lwów

Maria Slązak zam. Liberacka, ur. ok. 1835, zm. 1.07.1922, uczestniczka powstania styczniowego. Pochowana Warszawa, Powązki - kwatera 329, rząd 6, miejsce 14.

Ur. 3.5.1843, zm. 14.6.1908. Syn Wincentego i Heleny Sokolnickiej. Literat, szwagier powstańca styczniowego Konrada Ceysingera. Żona: Bronisława Kazańska. Córka: Lucyna.

lat 23, pochowany w mogile zbiorowej 45 powstańców z oddziałów kpt. Stanisław Szumlańskiego, i Roberta Skowrońskiego, walczących pod dow. Taczanowskiego, poległych 4.9.1963, na cmentarzu rz.-kat. Kołacinek, gm. Dmosin, woj. łódzkie

h. Pilawa, ur. 1830, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

h. Pilawa, uczstenik powstania 1848 w armii gen. Bema), oficer powstania styczniowego, po powstaniu urzędnik asekuracji krakowskiej. Zmarł 02.1910 Lwów, mając 80 lat.

h. Pilawa, ur. r. 1830, uczestnik kampanii węgierskiej 1848/9, pracował w organizacji. Po powstaniu urzędnik Towarzystwa wzajemnych ubezpieczeń.

h. Pilawa, ur. w Stawczanach, słuchacz agronomii, uzbroił 18 ludzi i poprowadził ich pod Zawichost. Następnie służył w oddz. Langiewicza i Jeziorańskiego. Pod Kobylanką za waleczność został mianowany porucznikiem. W sierpniu 1863 służył jako czynny adjutant pułku Lelewela i walczył pod Panasówką, Ranny był pod Kobylanką. Po powst. właściciel ziemski.

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1863 miejsce wysyłki: kowieńska, miejsce zsyłki: penzeńska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

górnik. Urodzony w 1842 roku w Boleśnicach, ziemi Kieleckiej. Brał udział w bitwie pod Czernihowem gdzie dostał się do niewoli. Aresztowany w Krakowie. Więziony na t.zw. Kopcu Kościuszki.

uczeń, powstaniec styczniowy, ranny w bitwach pod wsią Kluski, przebywał na leczeniu w dworze ziemiańskim we wsi Rudniki.

Jan Smolaga syn Walentego i Marianny z Gulinów ur :1833 .Walczył w powstaniu styczniowym na terenach mogielnicy pod przywództwem Ks.Kacpra Grzywaczewskiego .Los po powstaniu nie znany ...Zona Marianna z Kucharskich córka Augusta .Jan był szewcem.

UR 1833 syn Marianny z Gulinów i Walentego Smolagi w powstaniu styczniowym walczył pod przywództwem Ks.Kacpra Grzywaczewskiego na terenach Mogielnicy ...los po powstaniu nieznany.Zona Marianna z Kucharskich .

ur. 1844, zm. 1868., powstaniec styczniowy, poch. Sędziszów

ur. r. 1844 w Krzeszowicach, uczeń, służył w strzelcach Langiewicza. Po powstaniu prywatny urzędnik. Zmarł w Sędziszowie r. 1886.

h. Nieczuja, ., zm. 1872, powstaniec styczniowy, poch. Terło

Był wikariuszem w Lipnie. Oskarżono go jako politycznie nieprawomyślnego, za podburzanie mieszczan w Lipnie i namawianie by szli do partii. Oddany był pod nadzór policyjny.

ksiądz wikariusz z Lipna za pomoc powstańcom zesłany do Werchotorii w guberni permskiej. Wrócił na szczęście z krótkotrwałego pobytu w czerwcu 1863r.

Ksiądz, proboszcz parafii Dulsk, gorący patriota, razem z dziedzicem Dulska, Aleksandrem Wysockim prowadził śmiałą i energiczną działalność patriotyczną w okolicy. Już w 1861 r., ks. Smoleński, jako proboszcz Dulska i administrator Dobrzynia nad Drwęca, dostawał surowe nagany od władz rosyjskich za patriotyczne kazania. Przez cały czas powstania nie aresztowano go. Dopiero w r. 1865, kiedy ks. Smoleński został administratorem parafii Lipno, i wygłaszał coraz częściej patriotyczne kazania, z rozkazu jenerał-policmajstra Królestwa z dn. 2 lutego 1866 r. został aresztowany 24 lutego i odesłany do Obór na 2 lata. Rząd płacił na trzymanie ks. Smolińskiego po 30 kop. dziennie. Ponieważ rząd na tym nie poprzestał, lecz zbierał wciąż dowody przewinień ks. Smolińskiego i w akcie oskarżenia charakteryzowano go, jako największego wroga rządu, ks. Smoleński, dowiedziawszy się o tym, uciekł z Obór za granicę

Ks. Maciej Zagłoba Smoleński, używający kryptonimu M.S. (ur. 23 lutego 1832 we wsi Grabienice Małe k. Ciechanowa – zm. 8 października 1899 r. w Krakowie). Miał braci Juliana, księdza i tłumacza oraz Władysława, historyka Mazowsza. Syn rodziny szlacheckiej Józefa i Balbiny ze Smosarskich. Nauki pobierał w Mławie, Płocku i Akademii Duchownej w Warszawie, którą ukończył w 1858r. Początkowo pracował jako wikariusz w Lipnie. Po roku pracy przy parafii lipnowskiej otrzymał nominację na profesora Seminarium Duchownego w Płocku. W 1862r. na skutek prośby parafian lipnowskich został mianowany katechetą pięcioklasowej szkoły w Lipnie. Nominację tę Komisja Rządowa WRiOP (Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego) w Warszawie odrzuciła. Od 2 marca 1861 r. był proboszczem w Dulsku w ziemi dobrzyńskiej oraz administrował Dobrzyniem nad Drwęcą. Razem z właścicielem tej wsi, Aleksandrem Wysockim prowadził śmiałą działalność w okolicy przeciwko zaborcy rosyjskiemu, za co otrzymał od władz surowe nagany. Za sprzyjanie Powstaniu Styczniowemu został postawiony przed sądem i zesłany do Rosji. Wkrótce wrócił i 1 sierpnia 1865r. otrzymał parafię w Lipnie. Za patriotyczne kazania został aresztowany rozkazem generała – policmajstra Królestwa Polskiego z dnia 2 lutego 1866r. i 24 lutego zesłany na dwa lata do klasztoru w Oborach, gdzie internowano księży oskarżanych o udział lub popieranie powstania. Zbiegł w dniu 30 października 1866r. za granicę, na wiadomość, że władze carskie zbierają dalsze informacje o jego działalności patriotycznej. Przez kilka lat pracował jako wikariusz w czeskim Hradczynie pod Praga, a następnie przeniósł się do Galicji. Pełnił funkcję kapelana Sióstr Szarytek w Załoźcach (obecnie Ukraina), a następnie wikariusza w Wielopolu. Od 1876r. był proboszczem w Domosławicach koło Brzeska. Zasłużony dla miejscowej szkoły – 4 października 1888r. dokonał poświęcenia murowanego – parterowego budynku szkolnego, określanego jako: …wspaniały i drugi po kościele – świątynią ducha” (będący). Pozostawił po sobie wiele cennych prac: m.in. skończoną 15 sierpnia 1868r. w Załoźcach i wydaną w 1869 we Lwowie pracę p.t. „Cztery kościoły ziemi dobrzyńskiej” (Obory, Ruże, Dulsk, Dobrzyń n. Drwęcą) oparte na materiałach przejrzanych podczas internowania w klasztorze oborskim.” (Cztery Kościoły).

ur. 2 IX 1843, zm. 2 I 1898, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

ur. r. 1843, uczeń instytutu w Puławach, służył jako szereg, w oddz. Langiewicza i Padlewskiego. Po powstaniu inżynier.

ppro. (1841) Augustów

( - 1898 Lwów) - Powstaniec Styczniowy [1] Inżynier, żołnierz zmarł w 1898 r we Lwowie, w wieku 55 lat, przedsiębiorca budowy kolei z Borek do Grzymałowa [1]

Herbu Kotwicz. 1844 - 1916 urodził się w Podkamieniu. Jako uczeń ostatniej klasy gimnazjalnej wziął udział w powstaniu styczniowym uczestnicząc w 6 bitwach. Z początkiem lat 90-tych XIX w. osiadł w Tarnowie. Przez lata był dyrektorem Urzędu Stajenniczego przy Poczcie w Tarnowie i czynnie udzielał się w Towarzystwie Gimnastycznym "Sokół".

ur. r. 1844 w Podkamieniu, student, służył jako szereg, w oddz. Wysockiego (pod Radziwiłłowem) w komp. strzelców

ppro. (1846) Kębłów

(zm. 1866), powstaniec 1831 r., służył w Legii Cudzoziemskiej i armii angielskiej. W 1863 r. płk, dca 8. Oddziału Jazdy Wołyńskiej. Zmarł w Waszyngtonie

ur. w Warszawie w 1842r. Będąc na służbie w Płocku, jako oficer armii rosyjskiej, należał do organizacji powstańczej pełniąc funkcję setnika. Uczestniczył w napadzie na Płock kierując oddziałkiem. Został schwytany z bronią w ręku przez Moskali. Byłby niewątpliwie rozstrzelany, jednak dzięki interwencji gen. Pożniaka, plac komendanta Płocka, zwolniono go od kary. Został jednak oddany do wojska rosyjskiego jako szeregowiec na czas nieograniczony.