Powstanie Styczniowe - uczestnicy

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Stare Rykowo , pow. reżycki został przymusowo sprzedany

zesłanie z Litwy na zamieszkanie w Rosji, ukazem z dnia 10/22 grudnia 1865 majątek: Stare Rykowo , pow. reżycki został przymusowo sprzedany

Mieszkaniec wsi Borzykowa woj kieleckie. Brał udział w powstaniu styczniowym mając lat 18. Przez władze carskie został zesłany na Syberię. W 1929 w rodzinnej wsi, w podzięce za szczęśliwy powrót z Syberi w rodzinne strony ufundował pomnik, który stoi do dzisiaj.

Z Jamnicy, lat 32, syn właściciela dóbr. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Żółkwi (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu), za przestępstwo przeciw zarządzeniom publicznym, skazany na 2 dni aresztu.

uwięziony we Włocławku, przed 20 marca 1863 r. [1]

Uczestnik powstanie w r. 1863. Zmarł w Sancygniowie w powiecie Miechowskim 20 sierpnia 1903 r.

Z Sancygniowa. Naczelnik powiatu miechowskiego administracji cywilnej Powstania na ter. woj. krakowskiego (po stronie zaboru rosyjskiego)

zm. 1903 Sancygniów. - weteran Powstania Styczniowego i 1846 r. [1]"W r. 1846 skazany za udział w spisku "na osiedlenie" do Syberji. Po 15 latach pobytu tam, wrócił do Królestwa i w 1863 r. odegrał znowu bardzo wybitną rolę, jako organizator wojskowy województwa krakowskiego. Na pogrzeb zmarłego wyjechał jego bratanek, dyrektor banku parcelacyjnego" zmarł w Sęcygniowie, wsi własnej w pow. miechowskim (w Królestwie). [1]

(Lisowczyk), uczestnictwo w potyczkach: podlaskie: Radzyń 23.01.1863, płockie: (Dąbrowa 8.03.1863), Stok 5.05.1863, Kietlanka 13.05.1863, Łączka 23.05.1863, lubelskie: Kania Wola 23.07.1863

major

Właścicielka majątku Kowala-Stępocice. Współpracowała z organizacją cywilną. 21.8.1863 w jej dworze zatrzymał się oddział Eminowicza. "Sztaby stanęły we dworze, w którym nie brakło pań i panien, więc gdy po obiedzie ktoś zasiadł do fortepianu, zwycięzcy spod Depułtycz sta­nęli ochoczo do mazura. Kto zaś nie znał tej sztuki, miał przewodniczkę do sadu na owoce."Powstańcy zostali to zaatakowani przez oddziały rosyjskie. Pomimo zaskoczenia doszło do bitwy w której Polacy utrzymali przewagę. Rosjanie jednak podpalili wieś i zabudowania. We dworze spaliły się: "owczarnia , piwnica, śpichlerz, 2 stodoły, szopa, 2 obory, kurnik, staj­nie i czworak (a także zabudowania plebańskie i włościańskie) wraz z inwentarzem i zbiorami.Pozostało bez mienia i sposobu wyżywienia się oraz schronienia familii 38, gdyż spaliły im się inwentarze, zbo­że, sprzęty domowe i gospodarskie oraz bielizna, tak iż za­ ledwie w ubraniu tym, jakie na sobie mieli, a właścicielka nie może im udzielić pomocy, gdyż sama temu losowi uległa."

ur. 1843, oficer, zm. 8 V 1914, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Z Krystynopola, 21 lat, stanu wolnego, czeladnik kominiarski.W kwietniu 1864 sądzony przez lwowski sąd wojenny, pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z udziałem w działaniach powstańczych). Skazany na 3 tygodnie więzienia.

Ur. 1840 Tuliszków, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: VIII-24

Powstaniec figurujący w Archiwum ks. Ruczki

duchowny katolicki, zesłaniec w roku 1867 miejsce wysyłki: mińska, miejsce zsyłki: tomska, zesłanie prawdopodobnie związane z wydarzeniami powstańczymi

ur. w Bełzie r. Ib39, służył jako szereg, w oddz. Zapałowicza i Komorowskiego. Po powst. urzędnik prywatny.

rekord testowy, proszę zignorowaćUr. 30.11.1839, zm. 18.01.1885 Lwów. [1][15] - Powstaniec Styczniowy [1], lekarz [1]Rodzeństwo: Roman Żuliński (ok. 1830 - 05.08.1864 Warszawa) - Powstaniec Styczniowy, członek Rządu Narodowego, stracony na stokach Cytadeli Warszawskiej [1] Kazimierz Samuel Walenty Żuliński (14.02.1831 Radom - 1904 Lwów) - Powstaniec Styczniowy [1], ksiądz [1] Aleksander vel Alexander [10] Tomasz [12] Żuliński [10] ( 08.09.1832 Warszawa [12] - )ślub - 1872 Warszawa [10], żona Kazimiera Czaplińska [10] (rodzice Antoni Czapliński [10] i Józefa Wizdek [10]) Józef Żuliński ( ok. 1840 - 06.01.1908 ) - ps. Zenon Zetowicz - Powstaniec Styczniowy [2] dyrektor Seminarium Nauczycielskiego Żeńskiego we Lwowie, pedagog. [2] Edward Kalikst Maksymilian Żuliński [14] ( 1842 Kraków [14] - ) - Powstaniec Styczniowy ? [2] Rodzice: Jan [13] Tadeusz Żuliński [7], [8] rachmistrz Banku Polskiego [11] w 1832 r lat 36 (czyli ur. ok. 1798) zamieszkały Warszawa ul. Krakowskie Przedmieście nr 369 [11] urodzony w Sandomierzu [13] Barbara [7], [8] Fryderyka [13] Michelson [7], [8], [13] 1-vo Żulińska [13]ur 20.04.1817 [15] zm. 05.03.1881 Lwów [15]- ślub 08.02. 1829 Warszawa [13] świadkowie Tomasz Werner, lat 50 z Warszawy i Szymon Werner, lat 36 z Warszawy [13], on rz-kat kawaler lat 32 zamieszkały od 5 lat w Radomiu; ona ewangeliczka, pannaDziadkowie: Józef Żuliński [13] - zm. Sandomierz [13] Marianna [13] - zm. Sandomierz [13] Samuel Michelson [13] urzędnik Akademii Ku.... [13] Pelagia Werner [13 - zm. Petersburg [13]

syn Franciszka, szlachcic, mieszkaniec Steblowa w powiecie kaniowskim

syn Franciszka, szlachcic, mieszkaniec Steblowa w powiecie kaniowskim

syn Emiliana, un ok. I84O, szlachcic z Nowego Miasta w pow. pułtuskim gub. płockiej (z Warszawy?). Oskarżony o współudział w powieszeniu Jana Millera, stolarza, oraz o pełnienie funkcji naczelnika okręgu, został zesłany • mimo zwolnienia z zarzutów na podstawie decyzji namiestnika Królestwa Polskiego na zamieszkanie pod dozorem policji w gub. ołonieckiej. Wyjechał z Warszawy 29 stycznia 1864 w dziewiętnastej partu zesłańców. Od lutego 1864 mieszkał w Powieńcu (w kraju pozostała matka). Prawdopodobnie w 1865 powrócił do kraju. Zmarł w 1913.

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Kałuszyna w pow. stanisławowskim, lat 48. Katolik, żonaty, ma troje dzieci. Aresztowany w Kałuszynie 1 maja 1864 r. za udział w powieszeniu Żyda Karnielsfelda. 8 grudnia skazany na 20 lat katorgi w syberyjskich kopalniach. (D-4).

powstaniec z terenu zaboru austriackiego, w niewoli rosyjskiej, upoważniony do powrotu rozkazem z dnia 31.5.1865

Rodem z Budy na Węgrzech, zamieszkały w Rzeszowie, 57 lat, żyd, stanu wolnego, komisant handlu żelaznego. W sierpniu 1864 sądzony przez sąd wojenny w Rzeszowie, za zbrodnię zaburzania spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi) skazany na 10 tygodni więzienia.

zob. Piasecki Feliks Walezy

Ur. 22.12.1842r., Gzdów pow. rawski. Oficjalista prywatny, zam. Mościska, żonaty, bezdzietny, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był gospodarował na majątku rodzinnym wspólnie z bratem, natomiast w czasie powstania służył jako wachmistrz kawalerii, następnie w czasie trwania bitwy pełnił służbę adiutanta. W oddziale Drewnowskiego walczył pod Ulanowem do czasu rozbicia oddziału, następnie był w oddziale Jankowskiego kiedy przez krótki czas tym oddziałem dowodził Leniecki. Brał czynny udział w potyczce pod Puchaczewem. Deklarację podpisał 22.01.1894r.

ur. w Gzdowie r. 1842, ziemianin, .służył jako wachm. kawał, i pełnił służbę adjut. w oddz. Drewnowskiego (pod Ulowem), Jankowskiego i Lenieckiego (pod Puchaczewem). Po powst. pry w. oficjalista.

udział w potyczkach: mazowieckie: Nowa Wieś 18.05.1863

Mieszkaniec w gminie Suków w miejsc. Dyminy. Syn Aleksandra, oficjalisty leśnego bez zatrudnienia i Wiktorii. Był w powstaniu przez kilka miesięcy.

Właściciel majątku Krynki, za sprzyjanie powstańcom wtrącony do więzienia w Grodnie.

Syn właściciela majątku Krynki, za sprzyjanie powstańcom wtrącony do więzienia w Grodnie.

Walden (Valden?) Wiktor de, syn Onufrego, ur. ok. 1814, ze szlachty, właściciel dóbr na Witebszczyźnie w pow. lucyńskim. Za „udział w buncie, przestępcze rozmowy z włościanami 1 rozpowszechnianie wśród nich fałszywych pogłosek" skazany w sierpniu lub wrześniu 1864 przez sąd woj. w okręgu wileńskim na konfiskatę majątku i zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Od listopada 186 5 mieszkał w Powieńcu (rodzina pozostała w kraju). W 187O zwracał się z prośbą o zapomogę na zakup odziezy. W 1874, na mocy manifestów z maja 1871 1 stycznia 1874, został zwolniony z dozoru 1 uzyskał prawo wyjazdu z guberni - nie mógł jednak powrócić w strony rodzinne czy wyjechać do guberni stołecznych ani też wstąpić do służby państwowej. Pozostał w Powieńcu co najmniej do roku I 8 8 I, jako zarządzający zakładem dobroczynnym. Prawdopodobnie nigdy nie opuścił guberni.

Walden (Valden?) Wiktor de, syn Onufrego, ur. ok. 1814, ze szlachty, właściciel dóbr na Witebszczyźnie w pow. lucyńskim. Za „udział w buncie, przestępcze rozmowy z włościanami 1 rozpowszechnianie wśród nich fałszywych pogłosek" skazany w sierpniu lub wrześniu 1864 przez sąd woj. w okręgu wileńskim na konfiskatę majątku i zamieszkanie w gub. ołonieckiej pod dozorem policji. Od listopada 186 5 mieszkał w Powieńcu (rodzina pozostała w kraju). W 187O zwracał się z prośbą o zapomogę na zakup odziezy. W 1874, na mocy manifestów z maja 1871 1 stycznia 1874, został zwolniony z dozoru 1 uzyskał prawo wyjazdu z guberni - nie mógł jednak powrócić w strony rodzinne czy wyjechać do guberni stołecznych ani też wstąpić do służby państwowej. Pozostał w Powieńcu co najmniej do roku I 8 8 I, jako zarządzający zakładem dobroczynnym. Prawdopodobnie nigdy nie opuścił guberni.

ur. r. 1842 w Bochni, porucz. 6 p. ułanów, wziąwszy dymisyę w wojsku austr., służył jako oficer w oddz. Langiewicza. Po powst. wstąpił r. 1866 napowrót do armii austr. w randze porucznika i adjutanta pułk. i awansował do stopnia pułkownika, komendanta 10 p. dragonów.