Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 1249

Strona z 32 < Poprzednia Następna >

Ur. 1842r., Przyborów (Galicja), student. Służył w oddziale Kurowskiego (pod Miechowem), Monakowskiego i Dunajewskiego. Po powrocie do kraju był urzędnikiem kolejowym.

Żyd z Warszawy. Za jawne nieposłuszeństwo władzy, niezachowanie przepisów stanu wojennego i śpiewanie podburzających hymnów w kościołach po ogłoszeniu stanu wojennego został skazany do służby wojennej z prawami stanu.

Konstanty Stokowski

Był poszukiwany przez Kozaków, ale się ukrył w majątku (nie wiadomo gdzie). Dziedziczki przebrały go za kobietę i przedstawiły Kozakom jako kuzynkę chorą na tyfus. Ci natychmiast opuścili majątek. Po ustaniu łapanek wrócił do stron rodzinnych. Nie był zesłany. Lokalizacja :

Andrzej Stolarew

szeregowy był w partii, 27 stycznia 1864 r rozstrz. w Kutnie.

Jędrzej Stolarom

artelerzysta moskiewski wyrokiem sądu wojennego za wzięcie udziału w powstaniu polskiem, rozstrzelany w Kutnie dnia 27. stycznia r. 1864.

Kazimierz Straszewski

20 stycznia. Przyjechali dzisiaj młodzie S. [Straszewscy] z sąsiedztwa [niedaleko Kocmyrzowa], Kazio i Władzio. Ojczuś bardzo się przyjaźni z ich ojcem, a Kazia ogromnie lubi. Wysoki bardzo i dosyć tęgi, blondyn. Władzio szczuplejszy i podobno gorzej się uczy. Przyjechali dziś i tylko z ojczusiem przy zamkniętych drzwiach rozmawiali. Przyłożyłam ucho do klamki i słyszałam jak ojczuś wołał, ale takim głosem, jakby naprawdę płakał: - Dzieci, na miłość Boską, co wy robicie, porywacie się z motyką na słońce A Kazio Straszewski, miwił też jakimś dzinym głosem - Panie kochany, my zwyciężymy - pójdziemy wszyscy, Polska, Litwa, Ruś, a Francja i Anglia nam pomogą. (...) Zrobił się ruch w przedpokoju, podbiegłyśmy i przez troszkę uchylone drzwi, widziałyśmy jak mama błogosławiła Kazia i Władzia, i ojczuś ich ściskał i wszyscy zdaje mi się płakali, choć później obydwa i Kazio i Władzio wesoło wykrzyknęli: Niech żyje Polska! Ale ojczuś powiedział - cicho, cicho - żeby służba nie słyszała, bo przecież wszędzie pełno Moskali i mogli by tych powstańców złapać. (...) 28 lutego. Podobno Kazio Straszewski zginął - co za szkoda, taki dobry i mądry chłopiec.

Gustaw Strawiński

Gustaw Mateusz Anioł Strawiński, ur. 3.10.1837 Sporów (Izabelin), zm. 11.1.1905 Szydłowce. Syn Adama (zm. 1885), sędziego powiatu słonimskiego i Aniel Szyrmianką ze Sporowa. Rodzeństwo Gustawa: Wanda, zam. Henryk Skirmuntt z Wielatycz, Helena zam. Edward Twardowski h. Ogończyk z Wieleśnicy, Adolf. Uczestnik wojny krymskiej, dymisjonowany. W powstaniu od kwietnia 1863. 15 sierpnia otrzymał nominację na naczelnika oddziału wołkowyskiego. Przybrał pseudonimem "Młotek". Wziąwszy czynny udział w kilku potyczkach z Rosjanami. Na czele stukilkudzieięcioosobowego oddziału, składającego się głównie z młodzieży, walczył w potyczkach pod , (lekko ranny kulą w prawe ramię), pod Sawickiemi karczmami, , Wielkim węgłem, Żarkowszczyzną, w puszczy Białowieskiej, pod Pyszkowskiemi Ostrowkami i Głębokim Kątem. W części tych bitew w zgrupowaniu Wróblewskiego a mając u boku Lenkiewicza. Po tej ostatniej potyczce po dwóch tygodniach kluczenia po puszczy, 12 września rozpuścił oddział (pod Rudnią, pomimo nalegań naczelnika). Z powodu odniesionych w walkach ran, przy nominacji na majora we wrześniu otrzymał urlop nieograniczony. Wyjechał więc do Paryża. Skazany zaocznie na śmierć. Jego wszystkie majątki skonfiskowano. W styczniu 1866 roku przybył do Galicji i osiadł w Niżborku nad Zbruczem. Później kupił, czy też dostał w posagu majątek Szydłowce w powiecie husiatyńskim. Trzykrotnie żonaty: 1) Zofia Potocka herbu Lubicz, 2) Aniela Chlebowska, 3) Henryk Kunaszowska h. Radwan. Pięcioro dzieci: - Władysław (zm. w 1871 r. w niemowlęctwie) - Adam Franciszek (1872- 1933) + Maria Rozwadowska h. Trąby (potomstwo) - Maria (1873-1945), zakonnica - Bronisława (1875- 1919) - Edward Wincenty, ur. 8.10.1876, ostatni właściciel Wodnik. ppłk Wojska Polskiego, dowódca 2 Pułku Szwoleżerów i 11 Pułku ułanów w wojnie bolszewickiej w 1920 roku. Zamordowany w w 1940r. w ramach zbrodni katyńskiej i jest prawd. pochowany w Kijowie-Bykowni. Syn Roman zginął w kampanii wrześniowej, żona zmarła na Syberii, córki po zesłaniu wróciły, Wanda zginęła w Powstaniu Warszawskim.

Gustaw Strawiński

ur. r. 1837 w Izabelinie, dymis. porucz. wojsk rosyj., gospodarował na wsi. W kwietniu r. 1863 otrzymał nominacyę na naczel. oddziału Wołkowyskiego pod przybranem nazwiskiem "Młotka" i walczył do ostatnich dni września 1863, w potyczkach pod Michalinem, (lekko ranny kulą w prawe ramię), pod Sawickiemi karczmami, , Wielkim węgłem, Żarkowszczyzną, w puszczy Białowiezkiej, pod Pyszkowskiemi ostrowkami i Głębokim kątem. Mianowany 15. sierpnia 1863 wojen, naczel. sił zbrojnych po w. Wołkowyskiego, z powodu ran zmuszony się leczyć, otrzymał przy nominacji na majora urlop nieograniczony i wyjechał do Paryża. W styczniu 1866 przybył do Galicji, do pow. husiatyńskiego, gdzie kupił majątek Szydłowce.

Władysław Strognowski

zamieszkały Lwów ul. Głeboka 4, urodzony 29 kwietnia 18311 w Tragowicach na Wołyniu, katolik żonaty ojciec dwóch synów i jednej córki, przed powstaniem właściciel dóbr na Wołyniu i w Królestwie Polskim w ziemi Rawskiej, w trakcie powstania organizator sił zbrojnych, naczelnik oddziałów Radziwiłowskich i obozu Bolimowskiego, od 17 stycznia 1863 roku formował oddziały Rawsko- Brzezickie przy Rawie oddział zaś Łowicki przy Bolimowie po połączeniu się tych sił rozbity został oddział rekrutów około 28 stycznia w okolicy Strzyborgi na szosie następnei zarządził przerwanie kolei żelaznej idącej z Warszawy do Wiedni i Berlina, pod Radziwiłowcami stoczył bitwę w obozie Bolimowskim.

Władysław Piotr Stroynowski

(Strojnowski) Ur. 29.4.1831 Targowica na Podolu (chrzest z wody, a następnie warunkowy 1 maja). Syn Rafała (właściciel dóbr Mychlin w łuckim) i Józefy Antonowicz. Zmarł 21.4.1895 Lwów[z=303767]. Zatrudniony był w armii carskiej w dziale zaopatrzenia. W 1856 był w Komisji Prowianckiej pomocnikiem Naczelnika Stołu. W 1861 członek tajnego Komitetu Miejskiego - był wśród pierwszych 17 osób, które zakładały tę organizację. Stroynowski gorliwie zabiegał o szybki wybuch powstania. Datę wybuchu ustalono już w 1862 na 15 stycznia (a więc mówiono o tym już przed ogłoszeniem branki do wojska carskiego). W 1863 została wydana w Paryżu broszura z notatek Stroynowskiego p.t. "Krótki rys historyczny o Polsce, ułożony z notatek hr. Władysława Stroynowskiego". Ciąży też na nim bezpośrednio zarzut przyspieszenia wybuchu powstania, bowiem to u niego w Głuchówku w początkach stycznia 1863 zebrali się komisarze wojewódzcy i przesłali Rządowi Narodowemu ulitimatum, że jeżeli on nie ogłosi Powstania to oni je po województwach ogłoszą. W powstaniu dowódca utrzymywanego z własnych środków oddziału. Od 17 stycznia 1863 roku formował oddziały rawsko-brzezińskie w okolicach Rawy oraz oddział łowicki w okolicach Bolimowa. Po połączeniu tych sił odbił oddział rekrutów 28 stycznia w okolicy Strzybogi na szosie skierniewickiej. Zabrał też kasę księstwa łowickiego w Łyszkowicach. Następnie zarządził przerwanie kolei Warszawsko-Berlińskiej pod Radziwiłłowem. Moskale dowiedzieli się o nim i urządzili wyprawę z Łowicza i Skierniewic. 9 lutego stoczył bitwę w obozie bolimowskim w Grabinie z której oddział wymknął się. Stroynowski przekazał dowództwo Józefowi Lenieckiemu z rozkazem połączenia się z płk. Jeziorańskim. Po powstaniu właściciel dóbr w rawskim i na Wołyniu. Żona: Malwina Fox. W latach 70-80 przebywał na emigracji w Szwajcarii i Francji. Ojciec 2 synów i jednej córki. Mieszkał Lwów, ul. Głęboka 4 i Leśna 4. W 1888 przyjęty do Towarzystwa Weteranów we Lwowie. na cm. Łyczakowskim.

Stanisław Strzelbicki

Urodzony w 1843 r. W 1859 r. jako ochotnik wstąpił do wojska austriackiego, do pułku węgierskiego Karola Ferdynanda. Jako kadet w czerwcu 1863 r. zbiegł i poszedł do powstania. Dowodził samodzielnie oddziałem pod przybranym nazwiskiem Zawadzki. Zginął śmiercią walecznych 13 stycznia 1864 r. pod Skromowską Wolą. Był bratem dzisiejszego radcy magistratu lwowskiego.

Stanisław Strzelbicki

rodem z Galicy i, b. kadet Austryjackiego pułku piechoty Karola Ferdynanda, w powstaniu służył pod nazwą Stanisława Zawadzkiego, jako kapitan oddziału Leniewskiego, zginął, pod Skoromowską-Wolą w bitwie dnia 14 Stycznia 1864 r.

Szymon Strzelecki

Mieszkaniec Rypina, poległ w bitwie pod Okalewem (ob. powiat rypiński) w styczniu 1863 roku. Żył 21 lat.

Eugeniusz Strzelecki

( - 1902 Lwów) - uczestnik Powstania Styczniowego (1), właściciel dóbr zmarł w wieku 85 lat we Lwowie. {1] W 1846 r. należał do organizacji narodowej, w 1848 r był członkiem rady narodowej i gwardii, a w r. 1863 członkiem rządu narodowego. [1]

Eugeniusz Strzelecki

( - 1902 Lwów) - uczestnik Powstania Styczniowego (1), właściciel dóbr zmarł w wieku 85 lat we Lwowie. {1] W 1846 r. należał do organizacji narodowej, w 1848 r był członkiem rady narodowej i gwardii, a w r. 1863 członkiem rządu narodowego. [1]

Artur Strzetelski

Ur. 30.1.1847 Czerniowce, zm. 25.7.1902 Drohobycz. Syn Erazma i Marii Sawickiej. Matka, która owdowiała pod koniec 1862 roku, mając zaledwie lat 35, nie miała jeszcze przyznanej renty po zmarłym mężu. Zamiast tego, już w styczniu 1863 roku dostała anonim „...z ostrzeżeniem, że gdyby któryś z synów poszedł do powstania, ona pensji nie dostanie...”. Jednak ku jej rozpaczy w „...kilka tygodni później znikł nagle jej syn Artur. Dostawszy zatem koni, dorożek wtedy nie było, od mieszkającego naprzeciw adwokata Maciejowskiego, popędziła za synem i dogoniła go gdzieś pod Haliczem, czy w Wiktorowie...”. Jednak uparty „...szesnastoletni chłopak nie chciał wracać. Dopiero na rozkaz przywódcy tego oddziału powstańczego (…) wrócił. Matka obiecała, że sama go wyprawi (do powstania) gdy (tylko) pensję (wdowią) dostanie...”. Artur jednak powtórnie uciekł do Powstania i walczył w bitwie pod

Franciszek Stupnicki

(ok. 1843 - 1907 Lwów) (ok. 1843 Srednie Małe - 06.01.1907 Lwów) - weteran Powstania Styczniowego, zmarł we Lwowie, właściciel fabryki maszyn, w wieku 64 lat [1] zmarł na zapalenie płuc [3] Urodzony ok. 1843 w m. Srednie Małe [3] ślub - żona Eleonora Kopestyńska [3] Zmarł 06.01.1907 Lwów, mąż Eleonory Kopestyńskiej [3] Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie, kwatera nr 20, nr obiektu 444. [2] Inskrypcja na grobie: "Franciszek Łomia Stupnicki przeżywszy lat 64 zmarł 6 stycznia 1907 Pokój jego duszy ! Eleonora z Kopystyńskich Stupnicka 1844 + 1.III.1930 Pokój jej duszy!" [2]

Z Brodów, lat 32, córka kupca. W styczniu 1865 sądzona przez Sąd Wojenny we Lwowie pod zarzutem zbrodni zaburzenia spokojności publicznej (zapewne w związku z wydarzeniami powstańczymi). Uwolniona z braku dowodów.

zdun, uwięziony w Modlinie, przed 20 marca 1863 r. [1]

Zdun, powstaniec styczniowy, uwięziony w Modlinie, przed 20 marca 1863 r. [1]

Antoni Styczyński

wojskowy, wyprawiony w styczniu 1864 r. z Krakowa do oddziału powst.

Teodor Suchorski

syn Stanisława i Emilii z Niemojowskich, ur. 27 stycznia 1836 r., właściciel wsi Smaszków pod Błaszkami, po legł jako porucznik kosynierów w potyczce pod Rudnikami, w oddziale Parczewskiego

Józef Suliński

pseud. Jastrzębiec, uczestnik powstania styczniowego, zesłaniec, uczestnik spisku krasnojarsko-kańskiego na Syberii. Ur. ok. 1832r., syn Józefa (lekarza wojskowego w powstaniu listopadowym), brat Władysława Sulińskiego - lekarza, również uczestnika powstania styczniowego. W czasie powstania styczniowego Józef Suliński został naczelnikiem powstania w Żelechowie (pow. łukowski), przyczynił się do umundurowania i uzbrojenia oddziału powstańców w pow. łukowskim. 12.05.1864r. został aresztowany i skazany na osiedlenie na Syberii. W 1865r. został naczelnikiem organizacji w okręgu krasnojarskim. W 1867r. wyjechał wraz z rodziną do Irkucka. Mimo uzyskania w 1868r. zezwolenia na wyjazd do Rosji europejskiej pozostał na Syberii. W styczniu 1875r. zwrócił się o zezwolenie na wstąpienie do służby państwowej. Jego dalsze losy są nieznane.

Witold Susiński

(ur ok. 1842 - zm ) - weteran Powstania Styczniowego, w 1916 r w wieku 74 lat, legionista. Pozował do rzeźby Kazimierza Chodzińskiego.

ur. 14.01.1844 [3] Janów Lwowski [2[ par. Janów Gródecki [4] zm. 26.01.1949, Kraków [2] Jego rodzicami byli Andrzej Suss i Ewa Huńka [4] Podporucznik, weteran, 22 stycznia 1929 zamieszkały we Lwowie [1] Odznaczony Krzyżem Powstańców z 1863r, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Orderem Polonia Restituta, Krzyżem Powstańców górnośląskich, Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie [2] zm. 26.01.1949, Kraków lat 102 Pozostawił syna, córki, wnuki, pra i praorawnuki. [2] Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kwatera RA, rząd wsch, miejsce grobowiec weteranów powstań [3]

Józef Świątek

Więzień cytadeli warszawskiej. mieszczanin z Latowicza, pow. stanisławowski, lat 44. Ma troje dzieci. Aresztowany w Kułakach 7 października 1864 r. "z bronią w ręku z bandy Brzóski". 25 stycznia 1865 r. skazany na 10 lat katorgi w twierdzach syberyjskich. 1 lutego 1865 r. odesłany do Warszawy. (S-57).

Józef Świątek

Mieszczanin z Latowicza, "należący do szajki Brzóski i rozbójnik", werbownik. Skazany na 8 lat katorgi.

Józef Świątek

Latowicz, ur. 22. 03. 1822r., syn Kazimierza i Krystyny Kamieńskiej,aresztowany 7 października 1864r. „z bronią w ręku z bandy Brzóski”. Dn. 25 stycznia 1865r. skazany na 10 lat katorgi w twierdzach syberyjskich. Dn. 1 lutego 1865r. odesłany do Warszawy.

Kazimierz Świątek

Chłop ze wsi Soćki, l. 60, oskarżony o kontakty z "rozbójnikami" z partii Brzóski. Ze względu na wiek zwolniony w październiku 1864 r.

Antoni Świątkowski

towarzysz sztuki drukarskiej. Po ukończeniu nauki drukarskiej wszedł do wojska austriackiego, skąd w pełnym mundurze zbiegł do szeregów powstańczych w 1863 r. i walczył pod Miechowem oraz w dalszych bitwach i dosłużył sie zaszczytnego uznania waleczności, zdobywszy sobie stopień wojskowy. Po upadku powstania odsiadywał więzienie w Krakowie, a uwolniony oddał się zawodowej prawy w drukarni „Czasu”, gdzie do końca życia miał zajęcie. Zmarł w Krakowie 13 stycznia 1900 r. przeżywszy lat 60.

Franciszek Świdziński

Mieszczanin z Chodla w guberni lubelskiej, l. 23. Kawaler. Należał do "bandy" ks. Brzóski. Wyjawił w śledztwie wiele sekretów oddziału i wskazał wieś Rudnik jako miejsce chowania powstańczych rzeczy. Aresztowano wówczas sołtysa i chłopa Kaspra Mocha (Muchę ?), u którego nocowali powstańcy.

Ferdynand Swierzewicz

Z Dębowca, zawiadowca browaru. W styczniu 1865 sądzony przez Wojenny Sąd w Nowym Sączu za zbrodnię zaburzenia publicznej spokojności i porządku (zapewne w związku z udziałem w Powstaniu). Uwolniony z braku dowodów.

Jan Świętorzecki

syn Wincentego, mieszczanin Tykocina, pow. Łomżyńskiego, gub. Augustowskiej. Skazany na mocy. konfirmacji Dowódcy Wojsk Wileńskiego Okręgu Wojennego z dn. 25 grudnia 1864 r., na zatwierdzenie przez Audytorjat. Powieszony 11-go stycznia 1865 roku w Bajce, pow. Białostockiego, gub. Grodzieńskiej, za przebywanie w oddziale powstańczym w szarży żandarma-wieszaciela, udział w powieszeniu dymisjonowanego żołnierza i włościanina Waśkiewicza, przyczem on, Świętorzecki, uważany za starszego, był głównym zarządzającym przy dokonaniu tych przestępstw i prócz tego werbował ludzi do oddziału.

były oficer wojsk rossyjskich, służył pod dowództwem Ejtminowicza, poległ w bitwie pod Uścimowem w Lubelskiem dnia 6go Stycznia 1864 roku. (Chwila Nr. 19. Dz. Poz. Nr. 19).

Aleksander Swoboda

z Wadowic, w styczniu 1864 r. pod śledztwem w Krakowie

Stanisław Sylwestrowicz

ur. po 1830, szlachcic, właściciel majątku na Grodzieńszczyźnie, kawaler. Za przynależność do organizacji narodowej został wyrokiem sądu woj. w Wilnie zesłany na osiem lat do ciężkich robót w zakładach na Syberii. Do Irkucka przybył 15 stycznia 1866. Na podstawie manifestu z kwietnia tego roku karę skrócono o połowę 1 w maju wysłano go na budowę drogi wokół Bajkału. Jako podejrzany o udział w powstaniu zabajkalskim, został skazany na więzienie w tzw. oddziale próbnym, z zakuciem na rok w kajdany. W 1870 uwolniony od ciężkich robót 1 przeniesiony na osiedlenie do gub. jenisejskiej. Karę odbywał w pow. minusińskim. W wyniku kolejnych manifestów znalazł się w gub. kazańskiej. Od 7 października 1875 mieszkał w Jadryniu pod dozorem policji. W listopadzie I878 otrzymał zezwolenie na wyjazd na cztery miesiące do gub. grodzieńskiej w sprawach majątkowych. W Jadryniu przebywał prawdopodobnie do 20 marca 1883.

Wincenty Sypniewski

z Biechowa pod Wrześnią, ur. 1819 r., służył w r. 1848 jako ułan w obozie pleszewskim i brał udział w po tyczkach pod Miłosławiem i Sokołowem. W r. 1863 wyszedł z Czeluścina, w zamiarze udania się do obozu Taczanowskiego w Pyzdrach, wszakże aresztowany pod Miłosławiem w pobliżu Cieśli dnia 15 lipca, więziony był przez 7 miesięcy w cytadeli Winiarach w Poznaniu.

Malwina Sypowicz

Sypowicz (Sipowicz) Malwina, córka Hieronima, ur. ok. 1843, szlachcianka z Zielunia w pow. miechowskim gub. płockiej. Za pobyt w oddziale („przebrana w strój powstańców". została na mocy konfirmacji namiestnika Królestwa Polskiego wysłana do „odległych guberni Cesarstwa" na zamieszkanie pod ścisłym dozorem policji. Wyjechała z Warszawy 29 stycznia 1864 w dziewiętnastej partu zesłańców, w lutym MSW wyznaczyło jako miejsce zesłania gub. ołoniecką. Mieszkała w Ołońcu wraz z synem Bronisławem ur. ok. 186 3 ) - Zapewne do niej odnoszą się słowa Pawłowicza: „Malwina, panna przy nadziei, ujęta w lesie po rozbiciu partu pod Mławą . Na zesłaniu poślubiła Jana Borowskiego (zob.). Prawdopodobnie na podstawie manifestu z maja 1871 została zwolniona z dozoru 1 uzyskała zezwolenie na zamieszkanie w Królestwie Polskim. Kolejny manifest, ze stycznia 1874, umożliwił wyjazd wraz z mężem do gub. mohylewskiej, w strony rodzinne Borowskiego.

Ferdynand Szacher

Żyd ze Lwowa, czeladnik krawiecki, brał udział w powstaniu styczniowym. Służył jako szeregowiec w oddziale Wysockiego (pod Radziwiłłowem) i Lelewela (pod Batorzem).Był ranny w piersi i plecy. Po powstaniu-restaurator.

Emanuel Szafarczyk

Ostatni naczelnik warszawskich sztyletników.zorganizował m.in udany zamach na Aleksandra Mirzę Tuhan-Baranowskiego,sam bardzo angażował się w akcje: werbując ludzi, organizując broń i pieniądze. Było to trudne w dzieciństwie stracił władzę w prawej ręce. Kolejne sukcesy - zabicie niebezpiecznego szpiega Bertholda Hermaniego i wysoko postawionego rosyjskiego majora Wasyla von Rothkircha - umocniły jego sławę. W listopadzie 1863 r. przygotował zamach na generał-policmajstra Trepowa, a w styczniu 1864 r. podpalenie schodów w Pałacu Namiestnikowskim. I choć obie te akcje były nieudane, rozwścieczyły władze carskie.Aresztowany wskutek zdrady jego przyjaciela Feliksa Wiśniewskiego, który sprzedał Szafarczyka, chcąc ratować własną skórę. 17 lutego 1865 r. 25-letni Szafarczyk został powieszony na stokach Cytadeli razem z ostatnim powstańczym naczelnikiem Warszawy Aleksandrem Waszkowskim.

Strona z 32 < Poprzednia Następna >