Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Teofil (Bogumił) Gałuszka. Ur. 15.4.1846 Andrychów nr 107, zm. 5.12.1922 Kraków. Syn Franciszka i Julianny Hanuszewskiej. Stryj poety Józefa Aleksandra Gałuszki.Imię Bogumił jest tłumaczeniem greckiego imienia Teofil. Przed powstaniem uczeń gimnazjum św. Anny w Krakowie. W 1863 wszedł do oddziałów powstańczych. Walczył w Żuawach Rochebruna. Potem w Wysockiego, Komorowskiego, Miniewskiego, Krysińskiego. Był m.in. w bitwie pod Fajsławicami Ciężko ranny w bitwie pod Starą Wsią 18.1.1864 (pod Nowosiółkami). Został znaleziony na pobojowisku przez Rosjan. Odbył w więzienie w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Podawał się tam za Władysława (Teofila) Gniewosza, syna Wojciecha, szlachcica zagrodowego z Kęt lub Lwowa. 31.3.1864 został wysłany z Warszawy do Pskowa w 27 partii. Sądzony we Włodzimierzu i skazany na osiedlenie się w guberni jenisejskiej. W czasie drogi na katorgę między 262. a 28.3.1865 znalazł się w szpitalu w Tomsku, 22.5.1865 był w Krasnojarsku a następnie w gm. Kazaczinskaja w okręgu krasnojarskim. W 1868 mieszkał w Jenisejsku. O jego powrót starał się ks. Ruczka. Do kraju wrócił w wyniku amnestii w 1870 roku. Chociaż był politycznie podejrzany został wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę kadetów, kursy dla oficerów sztabowych i przeszedł awans aż do stopnia pułkownika. Służył w 56 Pułku Piechoty w Wadowicach, 11 Pułku Piechoty w Krakowie i 6 Pułku Piechoty w Budapeszcie. Zasłynął z publicznej odpowiedzi cesarzowi podczas obiadu galowego. Na pytanie "Co Pan robiłeś w Powstaniu 1863?" odparł: "Walczyłem za swoją Ojczyznę".Na emeryturze osiadł w Krakowie. Weteran Powstania - liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: B-27. Skarbnik a następnie komendant Przytuliska Weteranów w Krakowie. Pochowany na Rakowicach w grobowców weteranów w kwaterze R.Żona: Kaliksta FlorkiewiczSyn: Ludomir Rudolf (ur. 1901 Sanok, ożeniony z Marianną Karoliną Ruczka)

Syn szewca z Paryża. Prawidłowe imię i nazwisko George Ganier. Dodatek "d'Abin" przyjął po babce, której nazwisko brzmiało "Dabin"Walczył prawd. u Garibaldczyków (choć sam podawał że w Żuawach Papieskich - co nie znajduje potwierdzenia). Następnie służył na jako kuchcik i wziął udział w Powstaniu Styczniowym. Przygotowywał m.in. kampanię Taczanowskiego, gdzie dość nieumiejętnie dowodził oddziałem, krytykowany przez żołnierzy, doprowadził jednak pod Pyzdrami do wycofania się Rosjan ratując połączone oddziały.Wiadomość o jego śmierci pod Cyrusową Wolą jest błędna, z racji na fałszywe rozpoznanie go i wpisanie do akt metrykalnych. Z całą pewnością żył po Powstaniu. Wielokrotnie podawany w różnorodnej literaturze - również pod błędnie podawanymi nazwiskami, np. Garnier d'Aubin, Gagne De Albin, itd. Jego są podawane w wielu różnych błędnych wariantach. Czas krakowski dowodził, że w ogóle nie był w Powstaniu lecz jedynie miał taki zamiar, osadzony w więzieniu św. Michała w Krakowie i odstawiony na granicę w grudniu 1863.Po powstaniu urzędnik kolei w Lyonie, ożenił się z Hyacinthe-Clarisse Ricou, po czym wyjechał samotni do Syjamu (Tajlandia) gdzie został dowódcą gwardii królewskiej, generałem i ożenił się z dwoma Syjamkami. Na wieść o konflikcie francusko-pruskim wrócił do Europy, gdzie został pułkownikiem Garibaldiego a później Gambetty. Mianowany dowódcą 18. dywizji na Montmartre. Walczył w Hiszpanii w powstaniu karlistów kiedy ponownie rzekomo zmarł walcząc pod Kartaginą. Następnie rzekomo udał się na San Domingo gdzie wywołał rewolucję i obwołał się na krótko prezydentem republiki (Ambasador twierdził, że taki fakt w ogóle nie miał miejsca). W 1914 ponownie w Syjamie - gdzie prawdopodobnie niedługo zmarł.