Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 13492

Strona z 338 < Poprzednia Następna >

Michał Aluziński

Z przedmieść miasta Goniądza, za sprzyjanie sprawom politycznym w 1864 roku został zesłany na Sybir.

Piotr Aluziński

Z przedmieść miasta Goniądza, za sprzyjanie sprawom politycznym w 1864 roku został zesłany na Sybir.

Amborski (Jan, 1838-1905, po powstaniu wyemigrował do Paryża, od r. 1873 lektor języka francuskiego w uniwersytecie lwowskim, autor podręczników do nauki języka francuskiego, redaktor i współpracownik wielu czasopism), dyrektor policji narodowej w Krakowie i redaktor czasopisma powstańczego („Wolność“, od 18 VIII-X 1863).

Dorosław h. Śreniawa, ur. 1838, powstaniec styczniowy, poch. Lwów

Jan Darosław Amborski

ur. r. 1888 w Włostowicach st. uniw. kijows., pracował w organizacji. Po powst. profesor.

Jan Darosław Amborski

(1838-1905), student Uniw. Kijowskiego, od jesieni 1861 r. w Paryżu, członek Tow. Młodzieży Polskiej. Uczestnik powst., redaktor tajnego pisma „Wolność", współpracownik „Wytrwałości", naczelnik policji narod, w Krakowie. Następnie osiadł w Galicji

JózefSzczepan Amborski

1848-1909, poch. Lublin, cm. przy ul. Lipowej

ppor. (1847) Brzenica

Stanisław Ambrożewicz

(Ambroziewicz). Student Akademii Medyko-Chirurgicznej w Warszawie. Aresztowany za udział w nabożeństwach patriotycznych. Zesłany 3.1.1862 na Syberię, Powrócił do Warszawy. Ukończył studia i uzyskał dyplom lekarski Szkoły Głównej.

Kasper Ambrożkiewicz

Ksiądz z Urzędowa, brał udział w demonstracjach patriotycznych przed powstaniem. Po ukończeniu Akademii Duchownej w Warszawie, został w 1849 r. wyświęcony na księdza. Jako wikary pracował w Lublinie, Pawłowie i Rudnie. Od 1857 r. był proboszczem w Michowie, po czym pełnił funkcję dziekana kazimierskiego. Zmarł 7 czerwca 1901 r.

Piotr Ambrożkiewicz

Brał udział w powstaniu, dostał się do niewoli.

Wincenty Ambroży

ur. r. 1830 w Samborze, podof. wojsk, austr., wstąpił jako sierżant do oddz. Jeziorańskiego i walczył pod Kobylanką. W czasie bitwy strzaskała mu kula szczękę, wyrwała cały rząd zębów i przedziurawiła kark. Po wyleczeniu się z ran pracował jako krawiec.

Albin Amirowicz

urodz. r. 1840 w Stanisławowie, aptekarz w Rumunii, służył w oddziale Miłkowskiego i walczył pod Kostangalią. Następnie pełnił służbę w narodowej policji. Po powstaniu aptekarz w Stanisławowie.

ur. w Sanoku r. 1881 porucz. 9-go (Stryjskiego) pułku piechoty br. Hartmana. W powst. jako major pod pseud. "Murdelio" pełnił służbę naczelnika i organizatora wojskowego oddziału Ćwieka. Służył potem w oddziale v - Ćwieka i brał udział w bitwach pod Kowalami, Lublinem, Wirem, Puławami i t. p. W bitwie pod Wirem otrzymał ciężką ranę w lewą rękę.

Powstaniec styczniowy, rodem z Jędrzejowa. W sierpniu 1863r. objął stanowisko naczelnika cywilnego powiatu olkuskiego.

ur. r. 1841 w Jędrzejowie, prof. gimn. w Włocławku, był żołnierzem w oddz. Mielęckiego na Kujawach, członkiem org. naród, w wojewódz. Krakowskiem, potem Lubelskiem (w czasie od 6. lutego 1863 do 4. maja 1864 r.). Walczył pod Cieplinami i w ])otyczce w Cisowie w Sandomierskiem, jako jeniec służący za puklerz moskalom. - Ranny pod Cieplicami, był więziony w Staszowie i Kiel cach przez dwa miesiące. Po powstaniu naczel. inżynier, kolej i Bułgarskich.

Józefa Zagórowska, zam. Anc. Zbierała składki na cele narodowe m.in. w Glinianka k. Maciejowic.

Władysław Ludwik Anczyc

[herb=Ancuta]Władysław Ludwik Anczyc, h. {{Ancuta}}. Ur. 12.12.1823 Wilno, zm. 28.07.1883 Kraków. Pseudonimy literacki: Kazimierz Gralczyk, W.A. Lassota. Syn Zygmunta, aktora teatrów wileńskich, grodzieńskich i krakowskich, dyrektora Teatru Starego w Krakowie w latach 1838–1839 i Barbary Hrehorowicz - aktorki, działaczki społecznej. Jego brat był ranny pod Jurkowicami, zmarł w Tarnowie w grudniu 1863 Rodzina od 1827 mieszkała w Krakowie (ul. Żydowska nr 393). Tu Władysław uczęszczał do gimnazjum i studia medyczne, gdzie otrzymał tytuł magistra farmacji. W 1854-5 był też na I semestrze Wydziału Filozofii UJ. Adiunkt katedry chemii i farmacji UJ. Brał udział w ruchach powstańczych i rewolucyjnych 1846 i 1848. Następnie skupił się na pracy literackiej i wydawniczej. Pisał również utwory dramatyczne. Redaktor m.in pism Kmiotek, Przyjaciel Dzieci Razem z Michałem Bałuckim redagował tajne pisma powstańcze Kosynier (4 numery z postacią kosyniera na 1. stronie), Partyzant, Przyjdź Królestwo Twoje (skierowane do włościan). Autor poezji patriotycznych w czasie powstania styczniowego. Jest autorem cyklu "Pieśni zbudzone" w tym napisanego w 1863 "Marsza strzelców" (Hej strzelcy wraz...). Jego rodzina była również zaangażowana w Powstanie. Autor poezji patriotycznych w czasie powstania styczniowego.Był autorem haseł dla Encyklopedii Olgebranta. Tworzył utwory sceniczne, w tym grywany wiele lat "Kościuszko pod Racławicami". Pod koniec życia zaangażowany ruchy socjalizujące, mające na celu podniesienie świadomości włościan. Pochowany Kraków, Rakowice, pas AB Żona: Tekla Bryniarska Dzieci: * Zofia Tekla Helena * Władysława Emilia Tekla * Stanisław - metaloznawca * Kazimierz Władysław * Wacław Walery Józef - drukarz, wydawca

Stanisław Andrault de Buy

Stanisław Antonowicz Andrault de Buy. Ur. w Szypowcach r. 1836, ziemianin, służył jako żołnierz w oddz. Horodyńskiego. Pod Radziwiłowem wzięty do niewoli, sądzony w Kijowie, został wysłany na osiedlenie cło gub. Jenisejskiej. Powrócił do kraju w r. 1869.

Henryk Wilhelm Andre

ppor. (1838) Warszawa

Emille Andreoli

Francuz. Adiutant Fr. Nullo, walczył na ziemi olkuskiej. Świetny sportsmen, literat, filozof, wykładowca w liceum paryskim. Zajmował się literaturą i dziennikarstwem. Wzięty do niewoli i zesłany na Sybir, gdzie idąc do wioski Kadai w Nerczyńskim miał 29 lat. Szedł razem redaktorem l'Europe, pisma wychodzącego we Frankfurcie na Menem a przychylnego sprawie polskiej. Z końcem 1866 amnestionowany. Wrócił do Paryża z ręką wpół sparaliżowaną, reumatyzmem i okaleczonymi nogami. 1869 roku ożenił się. Oddał pracy naukowej w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zyskał sławę uczonego w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zmarł w 1900

Michał Elwiro Andriolli

Michał Elwiro Andriolli (ur. 2 listopada 1836 w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu. Michał Elwiro Andriolli był synem Franciszka, rzeźbiarza, osiadłego w Wilnie kapitana wojsk napoleońskich pochodzenia włoskiego. W latach 1855-1858 studiował w Moskiewskiej Szkole Malarstwa i Rzeźby oraz w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, a od 1861 w Akademii Świętego Łukasza w Rzymie. Andriolli brał udział w powstaniu styczniowym w oddziale Ludwika Narbutta. Po klęsce powstania styczniowego, Andriolli ukrywał się pod nazwiskiem Malinowski, a następnie Brzozowski w październiku został aresztowany w Petersburgu. Po aresztowaniu w 1864 roku uciekł z więzienia i przedostał się do Londynu a następnie do Paryża. Do kraju wrócił jako emisariusz Komitetu Emigracji Polskiej, w 1866 został aresztowany i zesłany do Wiatki w środkowej Rosji. Ułaskawiony w 1871, przyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako ilustrator czasopism (m.in. Tygodnika Ilustrowanego) oraz utworów literackich (Mickiewicza, Słowackiego, Kraszewskiego, Orzeszkowej i in.). Do 1880 roku Andriolli mieszkał w Stasinowie (dziś część Mińska Mazowieckiego), gdzie kupił dwór z ogrodem od rodziny Tarczyńskich. W dalszych latach osiedlił się na północ od Karczewa, w folwarku Anielin (o powierzchni 200 hektarów) zakupionym od Zygmunta Kurtza, byłego właściciela majątku Otwock Wielki. Michał Elwiro Andriolli został pochowany na cmentarzu w Nałęczowie.

Michał Elwiro Andriolli

Urodzony w Wilnie z matki Polki i ojca Włocha (kapitana wojsk napoleońskich, rzeźbiarza). W Moskwie krótko studiował medycynę, ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Petersburgu. Z zagranicy powrócił w 1862 r. i rozpoczął organizację powstania w pow. trockim, zajmował się werbunkiem. Ranny pod Dubiczanami, ukrywał się w Petersburgu. Aresztowany, został przewieziony do więzienia w Kownie, skąd zorganizował ucieczkę. Dostał się do Paryża. W 1866 r. próbował powrócić do kraju pod fałszywym nazwiskiem jako emisariusz. Aresztowano go na granicy, po amnestii ujawnił się i stanął przed sądem w Wilnie. Został skazany na 15 lat katorgi, wyrok złagodzono na osiedlenie w Wiatce. W 1871 r. zamieszkał w Warszawie. W następnych latach zasłynął jako niezrównany ilustrator „Kłosów", „Tygodnika Ilustrowanego", a przede wszystkim książek, np. „Pana Tadeusza", poematów Słowackiego, dzieł Szekspira. Pod Warszawą wg jego projektów budowano piękne letniskowe domy. Zmarł w Nałęczowie.

Aleksander Andruszkiewicz

1808-1868, urodził się w miejscowości Sytki. Zaciągnął się do armii w 1825r., a 3.09.1831r. został mianowany porucznikiem. Przeszedł do Prus i został internowany w Malborku. Złożył przysięgę na wierność carowi, jednak zdecydował się na emigrację. We Francji został członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, a następnie przystąpił do Zjednoczenia. Wziął udział w wydarzeniach Wiosny Ludów. W 1848r. udał się do Krakowa i był organizatorem siły zbrojnej w Rzeszowskiem. Znów udał się na emigrację. Przybył do kraju, aby wziąć udział w powstaniu styczniowym. W kwietniu 1863r. przybył w Augustowskie jako świeżo mianowany pułkownik, obejmując dowództwo nad oddziałem Kamińskiego oraz został naczelnikiem wojennym województwa augustowskiego. Oddział pod jego dowództwem walczył z Rosjanami pod Lokajciami, a następnie udał się na południe do lasów sztabińskich, gdzie połączył się z K. Ramotowskim Wawrem. Po drodze oddział stoczył kilka potyczek i w końcu został rozbity. Po tym niepowodzeniu Andruszkiewicz zrzekł się bezpośredniego dowodzenia oddziałem, zatrzymał natomiast dowództwo nad całością sił zbrojnych województwa augustowskiego, z kwaterą przy oddziale Wawra. Nad resztką swojej partii przekazał dowództwo kpt. Władysławowi Brandtowi, który zbiegł świeżo z wojska rosyjskiego i po krótkiej kampanii w Grodzieńskiem przeszedł w Augustowskie . Wraz z Wawrem walczył w niektórych bitwach i potyczkach. We wrześniu 1863r. został urlopowany ze względu na zły stan zdrowia, wyjechał do Krakowa, a następnie do Turcji i Paryża, gdzie zmarł 8.12.1868r.

Jan Aleksander Andruszkiewicz

Urodzony w 1808 roku Sytkach. W 1825 roku wstąpił jako żołnierz do 4ppl. W powstaniu dosłużył się stopnia porucznika. 05.101831 roku przeszedł z korpusem Rybińskiego do Prus. Internowany w Malborku. 09.02.1832 stawił się przed Komisja Rządową Wojny i ponowił przysięgę wierności carowi. Zdecydował się jednak na emigrację, zapewne z obawy przed aresztowaniem za udział w Nocy Listopadowej. We Francji pracował jako konduktor przy regulacji Sekwany, a później konduktor dróg i mostów. Wziął udział w powstaniu styczniowym. Jako dowódca oddziału walczył pod Sapieżyszkami, Balwierzyszkami i Giedziami. Później mianowany naczelnikiem wojennym województwa augustowskiego. Dłuższy czas przebywa w rejonie Grząd nadzorując tworzenie powstańczych oddziałów. 09.1863 roku opuszcza pole walki i udaje się ponownie na emigrację. Umiera 08.12.1868 roku w Paryżu. Pochowany został na cmentarzu Per-Lachaise.

Woiciech Andryan

ppor. (1844) Dachowce

Antoni Andrysik

ppor. (1843) Chrzanów

Łupiński Andrzej

włościanin wsi Pietkowo, dnia 4 lipca 1866 roku został aresztowany przez władze rosyjskie za należenie do oddziału powstańców i ukrywanie się pod cudzym nazwiskiem. Pod śledztwem pozostawał w Łomży. W lipcu (starego stylu) 1866 roku na skutek rozporządzenia Naczelnika Wojennego powiatu Łomżyńskiego został zwolniony za poręczeniem.

Franciszek Andrzejewski

ppor. (1839) Krzywólka

Ignacy Andrzejewski

kominiarz. Urodzony w 1844 roku w Poznaniu. Walczył pod dowództwem Joung de Blankenheima. Brał udział w bitwach pod: Nową Wsią i Brdowem. Został ranny w czoło : pierś. Więziony w Moabicie pod Berlinem.

Ignacy Andrzejewski

Ur. 1 lutego 1844, zm. 21 stycznia 1905, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 24 stycznia 1904, cmentarz nowoparafialny MTP Cm. nowofarny, grób prawd. nie istnieje.

Jan Sylwester Andrzejewski

ur. r. 1887 w woje w Augustowskiem, porucz. w pułku kurlandz. ułanów leibgwardyi wojks ros. został przez Rząd naród, przeznaczony do formowania oddz. powstań, na Litwie w wojewódz. Mińskiem i Witebskiem. W po w. Borysowskim pod wsią Podrzecze na czele oddziału przez siebie sformowanego, został rozbity 12. maja 1863. Formował następnie nowe oddziały przez przeciąg ośmiu miesięcy. Po zupełnem stłumieniu powstania na Litwie, wyjechał za granicę do Francji, gdzie przebywał do r. 1893 w służbie przy kolejach żelaznych. Przy końcu życia zamieszkał w Krakowie.

Szymon Andrzejewski

(1831 - 1920 Łódź) Powstaniec Styczniowy, weteran ur. 1831 zm. 1920 i pochowany w Łodzi na cmentarzu parafii św. Franciszka (ul. Rzgowska 156/158) [1]

Wawrzyniec Andrzejewski

ppor. (1840) Tuliszków

Antoni Andrzejkiewicz

żołnierz przeniesiony do rezerwy ze wsi Kukawki, pow. stanisławowski, lat 47.Aresztowany w Kukawkach 8/20 maja.1864 z powodu znalezienia u niego prochu i kul.2/14 września 1864 oddany pod nadzór policji na miejscu zamieszkania.

Konrad Andrzejowski

Ur. 02.11.1841, zm. 28.11.1863 Oblęgorek. Syn Antoniego i Aleksandry Wysockiej. W czasie powstania styczniowego walczył jako żołnierz w oddziale Czachowskiego, następnie sformował własny oddział kawalerii. Przy przeglądzie otrzymanego transportu broni zranił się śmiertelnie w twarz i dnia 28.XI.1863 r. zmarł w Oblęgorku. W obawie przed demonstracjami, choć ojciec jako lekarz powiatu kieleckiego miał spore wpływy, władze rosyjskie nie wyraziły zgody na pogrzeb w Kielcach. Antoni Andrzejowski otrzymał od Czengierego pozwolenie na pochowanie Konrada na miejscu, w Chełmcach - i zapewnienie, że nikt z wojska rosyjskiego na pogrzebie nie będzie. W pogrzebie uczestniczył oddział Konrada - sto kilkadziesiąt koni kawalerii, która dwójkami zajechała na plebanię. Na Cmentarzu Starym w Kielcach, gdzie pochowana jest rodzina Andrzejowskich, znajduje się symboliczny grób Konrada.

Jan Andrzewczyk

Samostrzel- Terminator ogrodniczy.

łączniczka (?) organizacji, aresztowana w Rozwadowie

zapewne Ami zob. Chabriolle

zob. Chalecki Jan

Strona z 338 < Poprzednia Następna >