Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Ur. 1847 Ostrowiec, miejscowość w 1923: Konstancin, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., stopień wojskowy w 1923r.: ppor., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: II-18

Ur. 1848 Krośniewice, zm. przed 1919, żona: Felicja, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: organizator, liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: XIV-43

Chemik. Ur. w 1848r. w Krośniewicach. Walczył pod dowództwem Langiewicza. Dostarczał również broń i amunicję do oddziałów powstańczych. Aresztowany w Warszawie, gdzie był więziony i zesłany na Sybir do Krasnojarska, gdzie przebył 5 lat

Powstaniec 1863, więziony w Twierdzy Kijowskiej w tzw. "" i stamtąd zesłany na Syberię. Nazwisko umieszczone na tablicy pamiątkowej.

(1837–1904) – weteran Powstania Styczniowego zmarły w Stanisławowie [obecnie Ivano-Frankowsk na Ukrainie], "wielokrotnie ranny w powstaniu, u schyłku życia dyrektor Kasy Oszczędności w Stanisławowie" [1] "naczelnik Biur Kasy Oszczędności", w wieku 68 lat [2] Pochowany na Cmentarzu Sapieżyńskim w Stanisławowie [1] Do sprawdzenia czy jego grób się zachował - po zniszczeniu cmentarza w 1980 r przez władze ZSSR i zamienienia go na park.

z Tarnowa 18letni 9go marca r. b. znajdował się w Moskwie w lazarecie chory - nie wiadomo gdzie teraz jest.

z Tarnowa

ur. w Klimkówce r. 1837, urzędu, podat., służył jako szereg, i awans, do rangi kapit. w oddz. Langiewicza (pod Sosnówką, St. Krzyżem, Chrobrzą i Grochowiskami), Miniewskiego (pod ), Wysockiego pod Radziwiłłowem), Lelewela (pod Panasówką i Batorzem). Ranny był pod Grochowiskami w bok, pod Radziwiłłowem w nogę a pod Panasówką w szyję. Po powst rachmistrz.

Zm. przed 1919, żona: Emilia, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: W-153

syn gospodarza rolnego ze wsi Wichertowa zajęty na podwody przez rossyan, gdy w czasie bitwy pod Sarantowem chciał uciec, przez nieprzyjaciela dognany i zabity, przyczem podwody jego ojca jako łup wojenny zabrane i do Kalisza przyprowadzone zostały. (Dz. Poz. Nr. 166).

Andrieiew, mężcz. 24 lata w 1868 r., ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, portnoj, rodziny nie posiadał, kawaler

szlachcic z województwa grodzieńskiego.

z Guberni Grodzieńskiej powiat wołkowyjski ukrywanie ojca i dostarczanie produktów, aresztwana 10.10.1864

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskiej guberni, w 1865 r. zmarł ot udara

szlachcic Wilno województwo

Ur. 1840 Woroneż, zm. przed 1919, żona: Józefa, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IX-63

szlachcianka z Guberni Grodzieńskiej powiat wołkowyski, ukrywani mięsa i dostarczanie pożywienia, areszt. 10.10.1864

mężcz. mieszkaniec wileńskiej guberni, zesłany na służbę wojskową, służył w IV liniowym bat. potem 1868 r. zwolniony so służby

syn Jana, Chłopski

mieszkaniec wileńskiej guberni

szlachcic

Majtek w marynarce rosyjskiej. Zbiegł z okrętu do Ameryki północnej, a zaciągnąwszy się do wojska tegoż kraju, walczył przeciwko południowcom, na skutek wszakże rekwizycji moskiewskiej, pomimo że walczył za całość Stanów Zjednoczonych, wydany został przez wolną, niepodległą Rzeczpospolitą Północno-Amerykańską Moskalom, którzy go natychmiast na okręcie w porcie amerykańskim stojącym powiesili, Polacy zamieszkali w Ameryce zanieśli protest do senatu Ameryki – skończyło się na proteście.

syn obywatela z Konińskiego, słuchacz akademii Wrocławskiej zginął w potyczce 2 Marca 1863 r. pod Dobrosołowem i Mieczownicą w powiecie Konińskim i tamże pochowany.

(Pomian), Tytuł i pochodzenie jest nieznane

szlachcic Witebsk

szlachcic Mohylew województwo

Urodził się w 1836 roku w Milewie. W 1858 ukończył szkołę średnią w Suwałkach i rozpoczął studia w Akademii Medyko- Chirurgicznej w Warszawie. W czasie powstania naczelnik cywilny rewiru rajgrodzkiego. Po upadku powstania wyemigrował i w 1864 roku znalazł się w Wiedniu. W 1869 roku ukończył przerwane studia. Pracował jako lekarz wolnopraktykujący. Pod koniec życia objął stanowisko lekarza okręgowego w wiedeńskiej dzielnicy Mariahilf, co pozwoliło mu na bytowanie w znośniejszych warunkach po poprzednim okresie głębokiego niedostatku. Zmarł w 1874 roku w wieku 37 lat.

uczestnictwo w potyczkach: mazowieckie: Nowa Wieś 26.04.1863 poległ

uczeń uniwersytetu w Wrocławiu, poległ dnia 29 kwietnia 1863 r. pod Brdowem. Nabożeństwo żałobne za spokój jego duszy odbyło się w Wrocławiu dnia 10 listopada 1863 r.

szlachcic kowieńskiej prowincji

Przywodzę tutaj słowa raportu urzędu leśnego do dyrektora wydziału dóbr i lasów w komisji rządowej przychodu i skarbu z dnia 2(14) b. m. i roku. „W następstwie raportu z dnia 7(19) grudnia r. z., donoszącego o aresztowaniu Franciszka Milewskiego, strzelca leśnego, przez oddział kozaków z miasta Sejn, o jego okropnem pobiciu przez to wojsko i uwiezieniu z sobą, urząd leśny pośpiesza donieść, że wedle protokolarnego zeznania Milewskiej, żony powyższego strzelca, w dniu dzisiejszym w urzędzie leśnym złożonego, mąż jej po przy aresztowaniu zawieziony był do wsi Mankinie, gdzie trzykrotnie był pokładany i niemiłosiernie bity nahajkami; co widzieli gospodarze tej wsi: Chrulski, Daniłowicz i Milewski. Ponieważ po wycierpianej męczarni nie mógł chodzić, przeto przewieziono go do wsi Danowskie, gdzie z ponowionego bicia odszedł od przytomności; nie zważając na to oficer Owczenników, kazał przysposobić jeszcze rózgi, w piecu je rozgrzewać, temi siec Milewskiego, posypując ciało solą, co widzieli gospodarze tejże wsi: Józef i Jan Sławicki, Danowski i inni. W ogóle siedemnaście razy był pokładany i bity. Zabrany następnie w tej wsi na furmankę i pozbawiony przytomności został przewieziony dalej; dokąd? dowiedzieć się żona nie mogła. Szukała go więc po różnych miastach i wsiach okolicznych przez tydzień przeszło, aż nareszcie w dniu 13(25) grudnia r. z. znalazła go w mieście Serajach, o 8 mil od domu swego, ale już nieżywego, przez powyższe wojsko tam porzuconego. Śledztwo sądowe nad ciałem Milewskiego w asystencyi deputata wojskowego było wyprowadzone w dniu 14(26) grudnia, aw obecności wdowy, gdzie się pokazało, że życie utracił skutkiem niemiłosiernego i nieludzkiego zbicia. Sól zaś przy powyższem śledztwie w ciele jeszcze zostawiona świadczyła o jego męczeńskiej śmierci."

strzelec leśny w powiecie Lipnowskim, kozacy zabrali go z domu własnego i bili batami zmuszając do wskazania oddziału jaki się znajdował w pobliżu, gdy nic z niego nie wydobyto, zostawiono go w mieście Serejach, gdzie skonał 28 Grudnia 1863 r. (Dz, Pozn. Nr. 48 z r. 1864. Imionospis podaje, że zmarł 19 t. m.)

mężcz. warunki zesłania nieznane, przebywał w tomskiej guberni, w 1864 r. zmarł (kożno-wieniericzeska bolezń)