Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Liszki, 4 października [1884]. Dziś odbył się pogrzeb śp. Jana Kałuskiego, nauczyciela ludowego w Rącznej, którego życie pełne niewynagrodzonej ofiary zasługuje na kilka słów wspomnienia. Młodym chłopcem, w smutnej pamięci 1846 roku, został na rozkaz ówczesnego tarnowskiego starosty Breidla porwany z VI klasy gimnazyalnej i ubrany mówiąc ówczesnym stylem w kamasze. W wojsku mimo wykształcenia prosty żołnierz, jako politisch verduchtig znosząc niezliczone szykany i maltreacye, dosłużył się przez długie lat 10 zaledwiestopnia kaprala. Dopiero w bitwie pod Solferynem mianowany został porucznikiem, a następnie nadporucznikiem.Nie długo się cieszył tak krwawo zdobytym stanowiskiem. Nadszedł rok 1863 a śp. J. Kałuski, w którym lat tyle ciężkiej i dodajmy ówczesnej służby wojskowej, zabijającej nietylko wszelkie uczucia patriotyzmu, ale wprost ducha, nie wytępiły miłości ojczyzny - porzuca wszystko i spieszy za kordon, by stanąć w szeregach walczącej za wolność braci.Moskiewskie kule oszczędziły mu życia z upadkiem więc powstania wraca pozbawiony wszelkich środków utrzymania, poraniony, chory, by się ukryć w domu przyjaciela p. Skirlińskiego w Liszkach.Za jego radą i pomocą otrzymał skromną posadę nauczyciela ludowego w Rącznej, na której do śmierci pracował.Umarł nagle 2 b. m. w domu p. Skirlińskiego w Śmierdzącej [dzisiejszym Kryspinowie, który do 1897 roku nosił taką nazwę - wyjaśnienie P.K.] dokąd czując się zupełnie zdrowym przed paru godzinami z Rącznej piechotą przyszedł. Śmierć lekka była mu jedyną nagrodą za życie pełne bólu i trudów.Pogrzeb jego był wymownym dowodem jaką sympatyą się cieszył, zarówno u ludu licznie zgromadzonego na cmentarzu, jak równie miejscowej inteligencyi i nauczycieli okolicznych, którzy wszyscy na oddanie ostatniej przysługi towarzyszowi do Liszek przybyli. Mowa wypowiedziana nad grobem w imeniu kolegów przez p. nauczyciela ze Zwierzyńca do łez obecnych wzruszyła.Ziemia zakryła znowu jedną ofiarę wielkiej miłości, niechaj dobremu synowi lekką będzie.

Jan Kałuski, żołnierz z 1863 r., nauczyciel ludowy. Zm. 10.1884

Cezary Kałusowski, ur. 1836 Wilno, zm. 27.12.1909, syn Ignacego i Elżbiety Rokickiej, szlachcic z pow. Oszmiańskiego gub. Wileńskiej. Farmaceuta – absolwent Uniwersytetu w Petersburgu. Działacz Organizacji Narodowej w Grodzieńsku. Uczestnik Powstania Styczniowego. Skazany na 8 lat ciężkich robót, zesłany do Aleksandrowska. Zwolniony na mocy amnestii, ponownie skazany na karę więzienia za udział w Powstaniu Zabajkalskim. Katorga w miejsc. Ołonok.W 1870 roku zamieszkał w Irkucku, właściciel i założyciel szeregu firm min. fabryki wód mineralnych. Poszukiwacz złota. Większość życia poświęcił farmacji – od 1895 roku właściciel Miejskiej Apteki w Irkucku. Do 1909 roku był aptekarzem. Po rewolucji apteka została znacjonalizowana przez władze sowieckie. Mąż Anny Judin.

Powstaniec 1863, zesłaniec. Ok. 1900 sfotografowany w Irkucku.Z guberni wileński. Właściciel apteki w Irkucku..

pochodził z Litwy, odznaczony z a Powstanie w 1830r Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Działacz wychodźstwa na emigracji w USA. W czasie powstania styczniowego mianowany przez Komitet Centralny Narodowy jego przedstawicielem i Poborcą Podatku Ofiary Narodowej. Nominowany do tej funkcji 12.02.1863. Zachowała się jedyna pamiątka po Henryku - pieczęć, która znajduje się w Muzeum Narodowym w Krakowie.

Pochodzi ze wsi Klemencice, par. Krzcięcice. Zmarł z ran otrzymanych pod Małogoszczem 17.9.1863. Miał 25 lat. Pozostawił żonę Teklę Arabską.