Zarejestruj się lub Zaloguj się

Portal w rozbudowie, prosimy o wsparcie.

Uratujmy wspólnie polską tożsamość i pamięć o naszych przodkach.

Zbiórka przez Pomagam.pl

Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Największa baza Powstańców Styczniowych.
Leksykon i katalog informacji źródłowej o osobach związanych z ruchem niepodległościowym w latach (1861) 1863-1865 (1866)

UWAGA
* Jedna osoba może mieć wiele podobnych rekordów (to są wypisy źródłowe)
* Rekordy mogą mieć błędy (źródłowe), ale literówki, lub błędy OCR należy zgłaszać do poprawy.
* Biogramy opracowane i zweryfikowane mają zielony znaczek GP

=> Powstanie 1863 - strona główna
=> Szlak 1863 - mapa mogił i miejsc
=> Bitwy Powstania Styczniowego
=> Pomoc - jak zredagować nowy wpis
=> Prosimy - przekaż wsparcie. Dziękujemy

Szukanie zaawansowane

Imię

Nazwisko

Opis

Źródło

Nadawca

Uwagi

Ze zdjęciem

Tryb wyszukiwania

Wyniki wyszukiwania. Ilość: 3126

Strona z 79 < Poprzednia Następna >

Jakób lub Jakub Stanowski

Ur. 23 marca 1818, zm. 3 listopada 1889, Powstaniec Listopadowy, 1848 i Powstaniec Styczniowy. Pochowany 6 listopada 1889, cmentarz staromarciński grób prawd. nie istnieje.

Wincenty Starzewski

mężcz. 19 lat na 1868 r., ziemianin wileńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw administracyjnych, z 1864 r. przebywał w Tomsku, stolarz, rodziny nie posiadał, kawaler

Augustyn Starzyński

Skazany na pozbawienie praw i zesłanie na Sybir na zamieszkanie.

Justyn Staszkiewicz

СТАШКЕВИЧЪ Юстинъ,szlachcic (однодворец) powiatu poniewieskiego (Поневежского уезда),z okolic Wasyliszki (из околицы Василишки),gubernia kowieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Władysław Stechoński

wiek: 17 lat, oddany do wojska bez pozbawiania praw szlachectwa na linię orenburską

Edward Gabriel Józef Stefański

Ur. 6.3.1835 Kocmyrzów, par. Czulice[9]. Został wpisany też drugi raz w par. Kraków-Ruszcza, w miejsc. Dojazdów pod datą 4.4.1835.[13] Zm. 2.2.1902.[1][2][3] Wygoda par. Kraków [3]. Syn Jana, propinatora w Kocmyrzowie i Emilii Boreckiej [4] Rodzeństwo - Honorata Henryeta Stefańska, po mężu Żółtowska (ślub 1852 Radziejowice).[11] - Feliks Antoni Stefański, ur. Kraków [12], (ślub 1855 Warszawa św. Andrzej).[12] Uczestnik Powstania. Walczył pod dowództwem generała Langiewicza. Po upadku powstania więziony w twierdzy Königgrätz. Dyrektor Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych "Florianka". Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie kwatera PAS 9, rzad płd, miejsce po prawej Odrobiny.[5] Żona została pochowana w tym samym grobie. W grobowcu także pochowane osoby z rodziny Brincken i Fuchsa. Żona: Rozalia [3] Laura [4] Zarini [3] vel Zarynia [3] 1848 - 18.12.1921.[5] (Jej rodzice: Franciszek Zarynia i Eugenia Müllchot [4]). Ślub 21.08.1869 Kraków.[4] Dzieci: - Stanisława Maria Stefańska po mężu Łuszczewska - ur 1871 Kraków [6] - ślub 1900 Kraków [10], jej mąż Janusz Łuszczewski (jego rodzice Władysław Łuszczewski i Maria Jabłońska [10]) - Tadeusz Edward Stefański, ur. 1873 Kraków [7] - Zygmunt Stefański, ur. 1875 Kraków

Władysław Stelmachowski

Zm. 27 lipca 1926, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 30 lipca 1926, cmentarz staromarciński Przeniesiony na Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan, grób prawd. nie istnieje.

Józef Stępień

nauczyciel i zastępca dyrektora Stowarzyszenia „Wzajemna pomoc” pożyczkowego i oszczędnościowego w Podgórzu, zamieszkały Podgórze przy Krakowie, urodzony 8 lutego 1843 rzymski katolik, przed powstaniem uczeń gimnazjalny w Nowym Sączu, w czasie powstania sierżant, w Powstaniu po przejściu granicy był w oddziałach Czachowskiego aż do ich rozbicia walczył pod Stefankami, Ostrowcem, Grabowicami, i inne walki w oddziałach Czachowskiego aż do rozbicia ich w lipcu pod Wąchockiem a raczej pod Ratajami, następnie kilkanaście dni był w kawalerii, następnie u Eminowicza i Radwaskiego, ranny- otrzymał postrzał w prawa nogę, ranny przeszedł do Galicji gdzie po wyzdrowieniu zapisał się do oddziałów Waligórskiego, jego udział w powstaniu może potwierdzić Sołtysik, który obecnie jest proboszczem w Kieleckim, Rzaski obywatel w Nowym Sączu, Chostyrek nauczyciel w Bochni, i wielu innych.

Żyd z Warszawy. Za jawne nieposłuszeństwo władzy, niezachowanie przepisów stanu wojennego i śpiewanie podburzających hymnów w kościołach po ogłoszeniu stanu wojennego został skazany do służby wojennej z prawami stanu.

Wincenty Stetkiewicz

Pochodził ze wsi Cergowa. Syn leśniczego. Uczeń IV klasy gimnazjum w Rzeszowie. 17.3.1863 opuścił szkołę. Prawd. poszedł do postania wraz z Kotowiczem z Bonarówki

Stiepan Stiefanowski

mężcz. 23 lata w 1870 r., ziemianin witebskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w tobolskim, kopista (pismowodstwo), kawaler

Jan Stiempniewski

mężcz. 26 lat na 1865 r., ksiądz, zesłany bez pozbawienia praw na osadzenie, z 1865 r. przebywał w Omsku, w 1870 r. zmarł

Julian Stiepulkowski

mężcz. 40 lat na 1868 r., szlachcic augustowskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1865 r. przebywał w Kaińsku, w 1868 r. wyjechał w Kostromskuju gub., różne prace, rodziny nie posiadał

Andrzej Stierpowicz

mężcz. 19 lat na 1867 r., ziemianin Mińskiej gub., zesłany pr. bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Kurganie, w 1868 r. wyjechał w Nowgorodskuju gub.

Mieczysław Stojałowski

[herb=Sternberg]Mieczysław Stojałowski, h. {{Sternberg}}. Ur. 1841 Chilczyce, pow. złotowski,[6] zm. 27.05.1903 Kraków[1][2]. Syn Juliusza, zmieniana i Ludwiki Glasenapp.[3] Jego bratem był ks. Stanisław Stojałowski, ur. 17.05.1845 Zniesienie pod Lwowem, zm. 23.10.1911 Kraków - polityk stronnictw ludowych o sympatiach socjalistycznych i narodowo-demokratycznych, m.in. zwolennik panslawizmu rosyjskiego.[2][3][13] Miał też siostrę Wandę ur. 1848.[13] Mieczysław Stojałowski przed powstaniem był podoficerem w austriackiej armii.[6][8] Powstaniec styczniowy[1], szeregowiec[6]. Jego rodzina wielce pomagała rannym powstańcom w Tarnowie. Dziękował im za to w prasie Filip Kahane[9]. Brał udział w bitwie pod Radziwiłłowem w oddziale Wysockiego.[6][8] Został tam pojmany i skazany na zesłanie na Syberię.[1][6][10] Zwolniony z niewoli moskiewskiej 30.09.1868, jako poddany austriacki "prywatny ze Lwowa"[4] Z zesłania powrócił w 1870 roku. Po powstaniu był oficjalistą prawatnym w różnych majątkach.[10][11] Następnie mieszkał kilka lat przy bracie, proboszczu w Kulikowie[10]. Wreszcie przeniósł się do Bochni gdzie był zatrudniony jako zastępca młodszego nauczyciela ludowego.[2][6][8] Złożony chorobą zrezygnował z zawodu i utrzymywał się na skromnej pensji. 9.3.1897 przystąpił do Towarzystwa Weteranów - mieszkając w Bochni. Powoływał się na świadka o nazwisku Narłowski. Zapłacił wpisowego 1zł oraz składkę roczną w wysokości 3 zł.[6] Zmarł w szpitalu św. Łazarza w Krakowie.[2] Jego bratu, jako zaangażowanemu politycznie, sympatyzującemu z Rosją i ruchami socjalistycznymi bp. Puzyna zabronił odprawić modlitw przy zmarłym - na co ów ostro narzekał na łamach swojego czasopisma Wieniec-Pszczółka.[12] Pochowany Kraków-Rakowice, kw. XII, rz. 11 gr 7, (prawd. w grobie zbiorowym). Żona: Barbara Dzieci: troje

Konstanty Stokowski

Był poszukiwany przez Kozaków, ale się ukrył w majątku (nie wiadomo gdzie). Dziedziczki przebrały go za kobietę i przedstawiły Kozakom jako kuzynkę chorą na tyfus. Ci natychmiast opuścili majątek. Po ustaniu łapanek wrócił do stron rodzinnych. Nie był zesłany. Lokalizacja :

Ur. 1838 Rawa Mazowiecka, zm. przed 1919, żona: Katarzyna, stopień wojskowy posiadany w powstaniu: szereg., liczba wykazu Sekcji Opieki Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych: IX-94

Szlachcic z gub. kowieńskiej. Został pozbawiony praw i skazany na ciężkie roboty. Katorgę odbywał w okr. nerczyńskim, na osiedleniu mieszkał w gub. irkuckiej.

Bonifacy Strawiński

Abramow, mężcz. 27 lat, ziemianin mohylewskiej gub., zesłany z pozbawieniem praw na zamieszkanie, z 1864 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał, kawaler

Gustaw Strawiński

ur. r. 1837 w Izabelinie, dymis. porucz. wojsk rosyj., gospodarował na wsi. W kwietniu r. 1863 otrzymał nominacyę na naczel. oddziału Wołkowyskiego pod przybranem nazwiskiem "Młotka" i walczył do ostatnich dni września 1863, w potyczkach pod Michalinem, (lekko ranny kulą w prawe ramię), pod Sawickiemi karczmami, , Wielkim węgłem, Żarkowszczyzną, w puszczy Białowiezkiej, pod Pyszkowskiemi ostrowkami i Głębokim kątem. Mianowany 15. sierpnia 1863 wojen, naczel. sił zbrojnych po w. Wołkowyskiego, z powodu ran zmuszony się leczyć, otrzymał przy nominacji na majora urlop nieograniczony i wyjechał do Paryża. W styczniu 1866 przybył do Galicji, do pow. husiatyńskiego, gdzie kupił majątek Szydłowce.

Gustaw Strawiński

Ur. 03.10.1837r., Sporów na Litwie gub. grodzieńska. Właściciel ziemski dóbr Szydłowce, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był dymisjonowanym porucznikiem wojsk rosyjskich i współzałożycielem dóbr Izabelin gub. grodzieńska, natomiast w czasie powstania był naczelnikiem oddziału Wołkowyskiego w woj. grodzieńskim pod pseudonimem Młotek. Walczył pod Michalinem (lekko ranny kulą w prawe ramię), Mołowidami, Sawickiemi Karczmami, Wielkim Węgłem, Paszkowskim Ostrówkiem i Głębokim Kątem. Deklarację podpisał 16.03.1889r.

Gustaw Strawiński

Gustaw Mateusz Anioł Strawiński, ur. 3.10.1837 Sporów (Izabelin), zm. 11.1.1905 Szydłowce. Syn Adama (zm. 1885), sędziego powiatu słonimskiego i Aniel Szyrmianką ze Sporowa. Rodzeństwo Gustawa: Wanda, zam. Henryk Skirmuntt z Wielatycz, Helena zam. Edward Twardowski h. Ogończyk z Wieleśnicy, Adolf. Uczestnik wojny krymskiej, dymisjonowany. W powstaniu od kwietnia 1863. 15 sierpnia otrzymał nominację na naczelnika oddziału wołkowyskiego. Przybrał pseudonimem "Młotek". Wziąwszy czynny udział w kilku potyczkach z Rosjanami. Na czele stukilkudzieięcioosobowego oddziału, składającego się głównie z młodzieży, walczył w potyczkach pod , (lekko ranny kulą w prawe ramię), pod Sawickiemi karczmami, , Wielkim węgłem, Żarkowszczyzną, w puszczy Białowieskiej, pod Pyszkowskiemi Ostrowkami i Głębokim Kątem. W części tych bitew w zgrupowaniu Wróblewskiego a mając u boku Lenkiewicza. Po tej ostatniej potyczce po dwóch tygodniach kluczenia po puszczy, 12 września rozpuścił oddział (pod Rudnią, pomimo nalegań naczelnika). Z powodu odniesionych w walkach ran, przy nominacji na majora we wrześniu otrzymał urlop nieograniczony. Wyjechał więc do Paryża. Skazany zaocznie na śmierć. Jego wszystkie majątki skonfiskowano. W styczniu 1866 roku przybył do Galicji i osiadł w Niżborku nad Zbruczem. Później kupił, czy też dostał w posagu majątek Szydłowce w powiecie husiatyńskim. Trzykrotnie żonaty: 1) Zofia Potocka herbu Lubicz, 2) Aniela Chlebowska, 3) Henryk Kunaszowska h. Radwan. Pięcioro dzieci: - Władysław (zm. w 1871 r. w niemowlęctwie) - Adam Franciszek (1872- 1933) + Maria Rozwadowska h. Trąby (potomstwo) - Maria (1873-1945), zakonnica - Bronisława (1875- 1919) - Edward Wincenty, ur. 8.10.1876, ostatni właściciel Wodnik. ppłk Wojska Polskiego, dowódca 2 Pułku Szwoleżerów i 11 Pułku ułanów w wojnie bolszewickiej w 1920 roku. Zamordowany w w 1940r. w ramach zbrodni katyńskiej i jest prawd. pochowany w Kijowie-Bykowni. Syn Roman zginął w kampanii wrześniowej, żona zmarła na Syberii, córki po zesłaniu wróciły, Wanda zginęła w Powstaniu Warszawskim.

Paweł Strawiński

prawd. z Litwy, żonaty, pracował ciężko fizycznie na zesłaniu w Usolu

Władysław Strognowski

zamieszkały Lwów ul. Głeboka 4, urodzony 29 kwietnia 18311 w Tragowicach na Wołyniu, katolik żonaty ojciec dwóch synów i jednej córki, przed powstaniem właściciel dóbr na Wołyniu i w Królestwie Polskim w ziemi Rawskiej, w trakcie powstania organizator sił zbrojnych, naczelnik oddziałów Radziwiłowskich i obozu Bolimowskiego, od 17 stycznia 1863 roku formował oddziały Rawsko- Brzezickie przy Rawie oddział zaś Łowicki przy Bolimowie po połączeniu się tych sił rozbity został oddział rekrutów około 28 stycznia w okolicy Strzyborgi na szosie następnei zarządził przerwanie kolei żelaznej idącej z Warszawy do Wiedni i Berlina, pod Radziwiłowcami stoczył bitwę w obozie Bolimowskim.

Urodzony w Jasienicy powiatu Brzozowskiego. Do powstania wstąpił jako Szeregowiec i dosłużył się rangi porucznika. Walczył pod dowództwem Langiewicza. Brał udział w bitwach pod: Małogoszczem, Pieskową Skałą, Skałą, Sosnówką, Chrobrzem i Grochowiskami. Ranny ciężko w prawą rękę.

ur. w Jasienicy r. 1844. stud., służył od szeregowca do porucz. żuawów, w korpusie Langiewicza. Walczył pod Małogoszczą, Pieskową skałą, Skałą. Sosnówką, Chrobrzą i Grochowiskami. Pod Grochowiskami strapił prawą rękę. Po powst. dzierżawca browaru.

ur. 17.11.1839 Bączal Górny, zm. 27.7.1896. Po ukończeniu gimnazjum w Przemyślu studiował prawo na uniwersytecie we Lwowie. Tutaj pracował w tajnych organizacjach. Wziął czynny udział w powstaniu, więziony przez dwa miesiące. Student Filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Nauczyciel w Gimnazjum św. Jacka oraz seminarium męskim. 1879-96 pracował w seminarium w Rzeszowie. Wydawał dramaty, wiersze i prace metodyczne dla nauczycieli.

ur. w Bączalu r. 1839, słuch, praw, służył jako szereg, i porucz. Wyszedł do oddz. Czarneckiego, i przyaresztowany wraz z Miecz. Bomanowskim i Kaliksteni Ujejskim, siedział 2 mies. w więzieniu. Później służył jako podpor. w oddz. Wysockiego, batal. majora Ordęgi . i walczył pod Radziwiłłowem. W oddz. Śląskiego walczył pod Łąckiem i Borowem, a w końcu był naczeln. wojsk dzielnicy Y-tej we Lwowie. Po powst. profesor.

powstaniec styczniowy.Urodził się 17 listopada 1839 w Bączalu Górnym w rodzinie chłopskiej, ojciec Wincenty, matka Marianna ze Słomków. Prawdopodobnie (nie można tego udokumentować) Henryk Stroka ukończył szkołę ludową w Bączalu Dolnym i wstąpił do Gimnazjum i Liceum w Przemyślu, po czym został studentem wydziału prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W czasach studenckich rozpoczął działalność w tajnych organizacjach patriotyczno-niepodległościowych. Brał udział w powstaniu styczniowym już w 1863, najpierw jako szeregowiec, a potem jako porucznik w batalionie Wysockiego pod Radziwiłłowem oraz batalionie Śląskiego pod Łąckiem i Borowem. Po upadku powstania "skompromitowany politycznie" przebywał dwa miesiące w więzieniu we Lwowie. Objął stanowisko guwernera w domu Tarnowskich. Stroka porzucił studia prawnicze i zapisał się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu studiów otrzymał posadę w Gimnazjum św. Jacka a później nauczyciela w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Krakowie gdzie mieszkał około 13 lat. W tym czasie założył rodzinę, wraz z żoną Honoratą mieli pięcioro dzieci. Przeniósł się do Rzeszowa o tutaj uczył języka polskiego, uczestnicząc jednocześnie w działalności organizacji oświatowych i nauczycielskich. Pisał wiele opowiadań, np. Z pamiętnika powstańca, Niebezpieczne poselstwo, Odpoczynek posłańca. Tworzył również dramaty, np. Ofiary 1863, i komedie, np. Przegrana Kompania, które wystawiano na kilku scenach teatrów galicyjskich. Wiersze Henryka Stroki zostały natomiast wydane w Zbiorze Poezji w 1894 roku w Rzeszowie .Dominują w mim motywy narodowo-patriotyczne, religijne, związane z historią powstania styczniowego, np. Bitwa pod Borowem. Zmarł 27 sierpnia 1896 w Rzeszowie w wielu 57 lat. Pochowany został na Starym Cmentarzu w Rzeszowie

Ur. Bączal Górny 17.11.1839r., profesor seminarium nauczycielskiego męskiego, zamieszkały w Rzeszowie, żonaty, ojciec 6 dzieci, wyznania rzymsko-katolickiego, W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był słuchaczem 2 roku prawa we Lwowie, natomiast w powstaniu był porucznikiem. Walczył w oddziale Czarneckiego, wyszedł ze Lwowa 29.01.1863r., lecz został aresztowany wraz z Mieczysławem Romanowskim i Ujejskim, siedział 2 miesiące w więzieniu. Był podporucznikiem w korpusie generała Wysockiego, w batalionie majora Ordęgi. Walczył pod Radziwiłowem. W oddziale Ślaskiego walczył pod Łąckiem i Borowem. W późniejszym czasie był naczelnikiem wojskowym dzielnicy V we Lwowie (1864r.). Deklarację podpisał 21.07.1891r.

Władysław Piotr Stroynowski

(Strojnowski) Ur. 29.4.1831 Targowica na Podolu (chrzest z wody, a następnie warunkowy 1 maja). Syn Rafała (właściciel dóbr Mychlin w łuckim) i Józefy Antonowicz. Zmarł 21.4.1895 Lwów[z=303767]. Zatrudniony był w armii carskiej w dziale zaopatrzenia. W 1856 był w Komisji Prowianckiej pomocnikiem Naczelnika Stołu. W 1861 członek tajnego Komitetu Miejskiego - był wśród pierwszych 17 osób, które zakładały tę organizację. Stroynowski gorliwie zabiegał o szybki wybuch powstania. Datę wybuchu ustalono już w 1862 na 15 stycznia (a więc mówiono o tym już przed ogłoszeniem branki do wojska carskiego). W 1863 została wydana w Paryżu broszura z notatek Stroynowskiego p.t. "Krótki rys historyczny o Polsce, ułożony z notatek hr. Władysława Stroynowskiego". Ciąży też na nim bezpośrednio zarzut przyspieszenia wybuchu powstania, bowiem to u niego w Głuchówku w początkach stycznia 1863 zebrali się komisarze wojewódzcy i przesłali Rządowi Narodowemu ulitimatum, że jeżeli on nie ogłosi Powstania to oni je po województwach ogłoszą. W powstaniu dowódca utrzymywanego z własnych środków oddziału. Od 17 stycznia 1863 roku formował oddziały rawsko-brzezińskie w okolicach Rawy oraz oddział łowicki w okolicach Bolimowa. Po połączeniu tych sił odbił oddział rekrutów 28 stycznia w okolicy Strzybogi na szosie skierniewickiej. Zabrał też kasę księstwa łowickiego w Łyszkowicach. Następnie zarządził przerwanie kolei Warszawsko-Berlińskiej pod Radziwiłłowem. Moskale dowiedzieli się o nim i urządzili wyprawę z Łowicza i Skierniewic. 9 lutego stoczył bitwę w obozie bolimowskim w Grabinie z której oddział wymknął się. Stroynowski przekazał dowództwo Józefowi Lenieckiemu z rozkazem połączenia się z płk. Jeziorańskim. Po powstaniu właściciel dóbr w rawskim i na Wołyniu. Żona: Malwina Fox. W latach 70-80 przebywał na emigracji w Szwajcarii i Francji. Ojciec 2 synów i jednej córki. Mieszkał Lwów, ul. Głęboka 4 i Leśna 4. W 1888 przyjęty do Towarzystwa Weteranów we Lwowie. na cm. Łyczakowskim.

Jan Stryczyński

Ur. 1847, zm. 8 września 1863, Powstaniec Styczniowy. Pochowany 10 lub 11 września 1863, Strata bojowa (grób wojenny)., cmentarz staromarciński grób prawd. nie istnieje.

Julian Strzelecki

Podleśny, leśnictwa rządowego Iłża., straż: Wierzbnik W okresie powstania aresztowany przez władze carskie, co prawd. miało związek ze wspieraniem działań powstańczych.

Justyn Strzeszyński

СТРЖЕШИНСКIЙ Юстинъ,syn ziemianina z powiatu kobryńskiego (сын помещика Кобринскаго уезда),jego ojciec posiadał majątek Gormany ? (отец имеет имение Горманы),gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Julian Strzeziński

mężcz. ziemianin grodzieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, przebywał w Omsku

Andrzej Studniarek

rządca rolny. Urodzony w 1836 roku w Wałowicach powiatu Rawsko-Mazowieckiego. Walczył pod dowództwem Grabowskiego i Strojnowskiego. Więziony w Rawie.

Franc Stulczyński

mężcz. 25 lat na 1868 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany z pozbawieniem praw, z 1864 r. przebywał w Kaińsku, w 1864 r. zmarł (gorjaczka)

Wincenty Stygaris

Żołnierz w Pierwszej Kompanii (prawd. kosynierów). Pluton drugi, sekcja druga. 10.2.1863 na liście w obozie w Ojcowie.

Antoni Styrpiejko

СТЫРПЕЙКО Антонъ,szlachcic (дворянин) ,gubernia grodzieńska,uczestnik Powstania Styczniowego, zesłaniec, na mocy p. 3 orzeczenia /powelenja/ cesarskiego z 13 i 17 maja 1871 r. zwolniony z dozoru policyjnego z prawem zamieszkania gdziekolwiek w państwie rosyjskim, z wyjątkiem stolicy i guberni stołecznych, Królestwa Polskiego i Zabranego Kraju, lecz z zabronieniem mu objęcia służby państwowej i społecznej.

Walerian Styrpiejko

Еriemiiew, mężcz. 48 lat na 1867 r., ziemianin kowieńskiej guberni, zesłany bez pozbawienia praw na zamieszkanie, z 1865 r. przebywał w Omsku, rodziny nie posiadał

Strona z 79 < Poprzednia Następna >